Η πολιτική γραμμή, τα πολιτικά κόμματα και ο καραγκιόζης…

👉Ετσι τιτλο­φο­ρεί­ται το άρθρο του φίλ­τα­του Γιάν­νη
Νικο­λα­κό­που­λου, που δια­βά­σα­με στον ιστό­το­πο kommon απ’ όπου το αντι­γρά­φου­με, χωρίς την
έγκρι­σή του (ελπί­ζου­με πως την έχου­με…). Επί­μα­χα στοι­χεία του σήμε­ρα, κριτικά
επε­ξερ­γα­σμέ­να και γραμ­μέ­να με λόγο αντι­συμ­βα­τι­κό, ελκυ­στι­κό… Ανα­πα­ρά­γου­με…

Η πολι­τι­κή γραμ­μή, τα πολι­τι­κά κόμ­μα­τα και ο καραγκιόζης

Η πολι­τι­κή

Ο διαι­τη­τής -η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα- σφύ­ρι­ξε λήξη. Το success story,
ως κυβερ­νη­τι­κό πολι­τι­κό παι­χνί­δι, έλα­βε τέλος. Η κυβέρ­νη­ση βρίσκεται
αντι­μέ­τω­πη, πρό­σω­πο με πρό­σω­πο, με σκλη­ρά για το λαό και ατι­θά­σευ­τα για την
πολι­τι­κή της ζητή­μα­τα στην οικο­νο­μία, στην υγεία, στον πολι­τι­σμό, στην
εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή και στην εκπαίδευση.

Το κυβερ­νη­τι­κό επι­τε­λείο -αυτό που εμφα­νί­ζε­ται δημόσια
του­λά­χι­στον- φαί­νε­ται «ζαλι­σμέ­νο». Άλλα βλέ­πουν, άλλα θέλουν να πουν, άλλα λένε
και άλλα κάνουν. Είναι αδύ­να­τον να συμ­βι­βά­σουν τις πρά­ξεις τους με κατακτημένες
δημο­κρα­τι­κές λαϊ­κές αντιλήψεις.

– Ο ένας, ανά­με­σα στα πολ­λά που λέει, ανα­κα­λύ­πτει επιστημονικές
μελέ­τες που λένε ότι όταν συγ­χρω­τί­ζε­σαι στα λεω­φο­ρεία δεν κολ­λά­ει πολύ ο
κορο­νο­ϊ­ός… Αυτός διά­γει μάλ­λον περί­ο­δο αυτομόρφωσης…

– Ο άλλος ότι η πολι­τι­κή της ΕΕ για την Τουρ­κία οφει­λό­ταν στην
αφέ­λειά της… Αυτός μάλ­λον αυτοσαρκάζεται…

– Ο άλλος πανη­γυ­ρί­ζει ότι οι δικοί μας οι νεκροί είναι λιγότεροι
από τους νεκρούς του Βελ­γί­ου, που είναι χώρα -ως γνω­στόν… ανώ­τε­ρη- και κάνουμε
ό,τι μπο­ρού­με για να της μοιά­σου­με… Αυτός μάλ­λον που­λά­ει όπως-όπως ό,τι βρει
μπρο­στά του…

– Ο άλλος φοβά­ται ότι αν αυξη­θούν οι ΜΕΘ θα αυξη­θούν και οι
θάνα­τοι… Αυτός και αν είναι η επι­το­μή της ζαλά­δας… Άλλα θέλει να πει και άλλα
λέει…

Αυτές και πολ­λές άλλες δηλώ­σεις απο­κα­λύ­πτουν αφε­νός τη δυσκολία
που έχουν να αιτιο­λο­γή­σουν την πολι­τι­κή τους και αφε­τέ­ρου την επι­μο­νή τους να
την υλο­ποι­ή­σουν με κάθε λαϊ­κή θυσία και περι­φρό­νη­ση της προ­σω­πι­κής αστι­κής τους
αξιοπρέπειας.

Γνω­ρί­ζουν ότι η «χρυ­σή τρια­κο­ντα­ε­τία» της απρό­σκο­πτης ανάπτυξης
που επι­κρά­τη­σε μετά το 2ο παγκό­σμιο πόλε­μο και η χρο­νο­κα­θυ­στέ­ρη­ση που
εξα­σφά­λι­σαν τα μετέ­πει­τα χρη­μα­το­πι­στω­τι­κά πολι­τι­κά παι­χνί­δια με το δημό­σιο και
ιδιω­τι­κό χρέ­ος τελεί­ω­σαν. Το όλοι μαζί «κατά κάποιο τρό­πο» προ­ο­δεύ­ου­με, τέλος.

Σήμε­ρα έχουν μια κεντρι­κά επι­λεγ­μέ­νη στρα­τη­γι­κή, απα­ραί­τη­τη για
το σύστη­μα, που στό­χο έχει να ανα­τά­ξει τα χαμέ­να επί­πε­δα κερ­δο­φο­ρί­ας των
επι­χει­ρή­σε­ων σε βάρος των εργα­τι­κών εισο­δη­μά­των. Μια πολι­τι­κή που δεν μπορεί
πλέ­ον να συνο­δεύ­ε­ται με καλύ­τε­ρες μέρες για το λαό.

Αυτή η πολι­τι­κή ανα­ζη­τά υπο­στη­ρι­κτές στο φόβο, στη καταστολή,
στην ιδιο­τε­λή εξα­σφά­λι­ση υλι­κών συμ­φε­ρό­ντων ακό­μη και στον αγοραίο
«επι­στη­μο­νι­κό» ανορθολογισμό.

Η επι­βο­λή της οδη­γεί σε παρά­καμ­ψη των πολι­τι­κών συναι­νέ­σε­ων με
αρι­στε­ρί­ζου­σες κομ­μα­τι­κές και κοι­νω­νι­κές αντι­λή­ψεις και επι­βο­λή δια ροπάλου
-χωρίς χάσι­μο χρό­νου- της αντί­λη­ψης «νόμος και τάξη» που μετα­φρά­ζε­ται στην
πρά­ξη στο «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος».

Απέ­να­ντί της έχει μια νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που ανα­δύ­ε­ται και
φωτί­ζε­ται από τις οικο­νο­μι­κές κρί­σεις, τις περι­βαλ­λο­ντι­κές κατα­στρο­φές και την
παν­δη­μία του κορο­νοιού. Τη νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όπου η ιστο­ρι­κά συσ­σω­ρευ­μέ­νη -σε
όλες τις κοι­νω­νι­κές τάξεις- κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή γνώ­ση παντρεύ­ε­ται με τα
τεχνο­λο­γι­κά δημιουρ­γή­μα­τα των επι­στη­μο­νι­κών ανα­κα­λύ­ψε­ων και δημιουρ­γούν νέους
όρους διε­ξα­γω­γής της ταξι­κής πάλης. Οι δομι­κές αλλα­γές στην οργά­νω­ση της
εργα­σί­ας απαι­τούν και συνο­δεύ­ο­νται από αλλα­γές μορ­φών και λει­τουρ­γί­ας στα
ταξι­κά αστι­κά και εργα­τι­κά υποκείμενα.

Η μακρο­χρό­νια ανερ­γία και οι ελα­στι­κές σχέ­σεις εργα­σί­ας αλλάζουν
τις συν­θή­κες και τους όρους διε­ξα­γω­γής μαζι­κών απερ­γιών. Οι «νόμι­μες» μορφές
απερ­γιών και κινη­το­ποι­ή­σε­ων της μετα­πο­λε­μι­κής περιό­δου γίνο­νται παρά­νο­μες για
τη νέα αστι­κή πολιτική.

Στην εξε­λισ­σό­με­νη δια­δι­κα­σία υπο­βάθ­μι­σης της αστι­κής δημοκρατίας
οι μορ­φές -κοι­νο­βού­λια, τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση, συν­δι­κα­λι­στι­κό κίνη­μα- που
επη­ρε­ά­ζο­νται από λαϊ­κές επι­θυ­μί­ες εκφυ­λί­ζο­νται και δημιουρ­γού­νται στη θέση τους
κέντρα απο­φά­σε­ων και κατα­σταλ­τι­κοί μηχα­νι­σμοί «απο­στει­ρω­μέ­νοι» από λαϊκές
επιρροές.

Τα κόμ­μα­τα

Σε αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα το κεφά­λαιο παρεμ­βαί­νει αμεσότερα
και πιο ευέ­λι­κτα σε όλες τις εκφάν­σεις της πολι­τι­κής. Περιο­ρί­ζε­ται ο ρόλος των
αστι­κών και μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών κομ­μά­των, γίνε­ται διεκ­πε­ραιω­τι­κός προαποφασισμένων
-αλλού- πολιτικών.

Έτσι γινό­μα­στε μάρ­τυ­ρες κομ­μά­των μικρών απαι­τή­σε­ων, που δεν
χρειά­ζε­ται να παρά­γουν δική τους πολι­τι­κή, και αυτό αντα­να­κλά­ται στις επιλογές
και πρα­κτι­κές της ηγε­σί­ας τους. Παρα­κο­λου­θού­με ανού­σιες πολιτικές
αντι­πα­ρα­θέ­σεις ηγε­τι­κών στε­λε­χών κομ­μά­των που έχουν απο­δε­χθεί τον ηγε­τι­κό ρόλο
της αγο­ράς ένα­ντι της πολιτικής.

Έτσι αν είσαι πολι­τι­κός γόνος οικο­γέ­νειας που κατά­φε­ρε να
…απε­ξαρ­τη­θεί από το μισθό που δίνει ο εργο­δό­της και απο­λαμ­βά­νεις παραδοσιακά
και οικο­γε­νεια­κά το μισθό του… εργο­δό­τη, δια­τη­ρώ­ντας ταυ­τό­χρο­να δια­φό­ρων τύπων
οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες που εξα­σφα­λί­ζει η πολι­τι­κή εξου­σία, τότε μπο­ρεί να
συνω­μο­τή­σει το σύνο­λο των πολι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών ηγε­μό­νων της επο­χής, να σε
ψηφί­σουν οι 2,5 από τους δέκα Έλλη­νες να γίνεις πρω­θυ­πουρ­γός – και αυτό να
ονο­μά­ζε­ται δημοκρατία.

Αν είσαι αρχη­γός κόμ­μα­τος, πολι­τι­κού υπο­λείμ­μα­τος, το μεγαλύτερο
θύμα της κρί­σης της δεκα­ε­τί­ας του ΄10 και νόθο παι­δί του συστή­μα­τος, θα
υπάρ­χεις λόγω αδρά­νειας πολι­τι­κών συνει­δή­σε­ων, θα περι­πα­τείς στη περι­φέ­ρεια του
πολι­τι­κού συστή­μα­τος και η μέγι­στη αξία πολι­τι­κής χρή­σης και φιλο­δο­ξία σου θα
περιο­ρί­ζε­ται να γίνεις τσό­ντα όσων κινού­νται «δεξιά σου ή αρι­στε­ρά σου». Αυτό
θα ισχύ­ει όσο …θα σέβε­σαι αυτό που έγι­νες από το σύμπλεγ­μα επιθυμιών,
συμ­βι­βα­σμών και υπο­τα­γής της ματιάς σου σε αυτό που περιο­ρι­ζό­σουν ή μπορούσες
να δεις.

Αν είσαι αρχη­γός(!) αρι­στε­ρού πολι­τι­κού κόμ­μα­τος που σου δόθηκε
η ευκαι­ρία να που­λή­σεις «φού­μα­ρα για μετα­ξω­τές κορ­δέ­λες» και έγι­νες ένας δήθεν
αρχη­γός(;) κρά­τους για κάποιο διά­στη­μα και απο­δέ­χθη­κες -για­τί βολεύ­τη­κες και κρύφτηκες
πίσω από το ρεα­λι­σμό της κυρί­αρ­χης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας- αυτό το ρόλο, τώρα αυτό που
σου μένει είναι να κάνεις προ­τά­σεις συνερ­γα­σί­ας των «πάνω» για να εξωραΐσουν
αυτό που όλοι μαζί δημιουρ­γή­σα­τε με την απο­δο­χή πολι­τι­κών και οικονομικών
μνημονίων.

Να ανα­γνω­ρί­σου­με βέβαια κάποια πολι­τι­κή… οξύ­νοια που επιτρέπει
σε τέτοιους ανθρω­πό­τυ­πους, ιστο­ρι­κά να ελίσ­σο­νται εντός αμαρ­τω­λών διαδρομών
δια­τη­ρώ­ντας τα πολι­τι­κά τους κου­ρέ­λια. Να προ­α­σπί­ζουν το μικρό­τε­ρο κακό εντός
του…μεγάλου ΚΑΚΟΥ που μεγα­λώ­νει εργα­σια­κά και περιβαλλοντικά.

Και ο καραγκιόζης

Η λαϊ­κή αξιο­λό­γη­ση των μέτρων που προ­κύ­πτουν από αυτές τις
πολι­τι­κές για τη θερα­πεία των λαϊ­κών ανα­γκών μπο­ρεί να περι­γρα­φεί με
παρα­στα­τι­κό τρό­πο, αν κάνου­με χρή­ση της λαϊ­κής σοφί­ας του καραγκιόζη.

Όταν ο Καρα­γκιό­ζης κλή­θη­κε να απο­λο­γη­θεί, από τον πρό­ε­δρο του
δικα­στη­ρί­ου για την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του φαρ­μά­κου που που­λού­σε ενάντια
στους κοριούς η απά­ντη­ση ήταν …αφο­πλι­στι­κή!

-Το φάρ­μα­κο είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κό κύριε πρό­ε­δρε, αλλά αυτοί δεν
εφαρ­μό­ζουν τις οδη­γί­ες σωστά.

– Και τι λένε οι οδη­γί­ες Καραγκιόζη;

– Να πιά­νουν κύριε πρό­ε­δρε, έναν-έναν κοριό να του ανοί­γουν το
στό­μα και να του ρίχνουν μέσα το φάρμακο…να ψοφάει.

Αυτή είναι η ιστο­ρι­κά δια­μορ­φω­μέ­νη κρί­ση για την πρακτική
εφαρ­μο­γή των προ­τει­νό­με­νων πολι­τι­κών. Είναι κοι­νή σε αρι­στε­ρούς και δεξιούς,
ψηφο­φό­ρους και μη, όλους τους…εξαρτημένους (νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ατά­κα) τέλος πάντων
από το μισθό τους και την εργα­σία τους. Αυτή η άπο­ψη συνυ­πάρ­χει με την
επα­νει­λημ­μέ­να εκφρα­σμέ­νη λαϊ­κή διά­θε­ση και συμ­με­το­χι­κή δρά­ση σε μικρές και
μεγά­λες προ­σπά­θειες ανα­τρο­πής αντι­λαϊ­κών πολιτικών.

Η ανα­γκαιό­τη­τα ριζι­κών κοι­νω­νι­κών και πολι­τι­κών αλλαγών
συγκε­ντρώ­νει τη καθο­λι­κή επι­θυ­μία και απο­δο­χή της αρι­στε­ρής σκέ­ψης και την
ευρύ­τε­ρη λαϊ­κή συμπάθεια.

Το μεγά­λο όμως ερώ­τη­μα παρα­μέ­νει για όλους. ΠΩΣ θα γίνουν αυτά
πρά­ξη; Ένα ερώ­τη­μα ανα­πά­ντη­το μέχρι σήμε­ρα αλλά πάντα ζωντανό.

Η επι­φυ­λα­κτι­κή μεν, αλλά σχε­δόν καθο­λι­κή απο­δο­χή από το κόσμο
της Αρι­στε­ράς και όχι μόνο, της πρό­σφα­της κοι­νής αντί­δρα­σης των ΚΚΕ, ΜΕΡΑ25 και
ΣΥΡΙΖΑ στην με ταχύ­τα­τους ρυθ­μούς κλι­μα­κού­με­νη κρα­τι­κή βία, στη λογι­κή του
χου­ντι­κού «απο­φα­σί­ζου­με και δια­τάσ­σου­με», είναι ενδει­κτι­κή των δημοκρατικών
προσ­δο­κιών. Της ενα­γώ­νιας ανα­ζή­τη­σης όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων για μικρές και
μεγά­λες λαϊ­κές νίκες, ακό­μα και με τη χρή­ση «φθαρ­μέ­νων υλι­κών». Είναι αποδεκτή
κάθε δύνα­μη ικα­νή να έρθει σε επα­φή με το ευρύ και απο­διορ­γα­νω­μέ­νο φάσμα των
κοι­νω­νι­κών δυνά­με­ων που αμφι­σβη­τούν το δυστο­πι­κό καθε­στώς που διαμορφώνεται.

Με αυτή τους την κίνη­ση τα τρία κόμ­μα­τα έδει­ξαν ότι έχουν ακόμη
δημο­κρα­τι­κό σφυγ­μό. Το ερώ­τη­μα που καλού­νται να απα­ντή­σουν είναι πού βρίσκονται
τα όρια των ενερ­γειών τους. Μπο­ρούν να επι­κοι­νω­νή­σουν με το λαϊ­κό πολιτικό
ΕΙΝΑΙ και να το μετα­τρέ­ψουν σε συνει­δη­τή πολι­τι­κή ανα­τρε­πτι­κή δρά­ση ή θα υπερισχύσει
η «κατα­κτη­μέ­νη» αυτο­α­να­φο­ρι­κό­τη­τα που διαρ­ρη­γνύ­ει την αυθε­ντι­κή σχέ­ση ισοτιμίας
με το λαό;

Θα συνε­χί­σουν να καθο­δη­γού­νται από τη μερι­κή αξία εκπροσώπησης
στην ήδη παρα­παί­ου­σα κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πρά­ξη ή θα βρουν τρό­πους για ανάπτυξη
πολι­τι­κών και συνα­κό­λου­θα οργα­νω­τι­κών δεσμών με το λαό;

Θα απο­δε­χτού­με όλοι ότι η οποια­δή­πο­τε σήμε­ρα φιλο­λαϊ­κή αλλαγή
απαι­τεί τερά­στια συγκέ­ντρω­ση δια­φο­ρε­τι­κών δυνά­με­ων της εργα­σί­ας και του
πνεύ­μα­τος ή θα απο­δε­χτού­με με μοι­ραία διά­θε­ση, τη συνε­χι­ζό­με­νη επώ­δυ­νη φθορά
της Αριστεράς;

Αυτό το ίδιο ζήτη­μα μας αφο­ρά όλους με δια­φο­ρε­τι­κό τρό­πο, αλλά
ΟΛΟΥΣ.