Τότε, που …γύρι­σε καπά­κι η ζωή και ο τόπος γέμισε
από δοσί­λο­γους ‘πατριώ­τες’ και από αγω­νι­στές ‘προ­δό­τες’…

Πέρα­σαν χρό­νια από τότε και το πιπί­λα­σμα τέτοιων εμεσμάτων
απέ­μει­νε στα χεί­λη γόνων και απο­γό­νων της εθνι­κής κατρα­κύ­λας, με την υπα­γω­γή της
χώρας στα Αμε­ρι­κα­νο­να­τοϊ­κά σχέ­δια. Περί­ο­δος, που σημα­δεύ­τη­κε ιδιαί­τε­ρα από την ξενοκίνητη
εφτά­χρο­νη δικτα­το­ρία και την Κυπρια­κή προδοσία… 

Αυτό, όμως, όπως φαί­νε­ται, δεν τους ανα­στέλ­λει στο
έργο της φτη­νής, κακαί­σθη­της, κακο­ποί­η­σης της ιστορίας… 

Κάποιοι μάλι­στα, μετα­τρέ­πουν την ενα­σχό­λη­σή τους με
την τέχνη σε ευκαι­ρία δια­τύ­πω­σης κακοη­θειών, που η επα­νά­λη­ψή τους τις έχει πλέον
ανα­δεί­ξει σε γελοιό­τη­τες πρώ­της γραμ­μής…  

Σαφής τοπο­θέ­τη­ση, που για κάποιον, που έχει στοιχειώδη
επα­φή με την αρι­στε­ρή πολι­τι­κή φρα­σε­ο­λο­γία αντι­λαμ­βά­νε­ται αμέ­σως, πως ο
σκη­νο­θέ­της του Καπο­δί­στρια πρέ­πει να υπήρ­ξε …πολύ αρι­στε­ρός… Ευτυ­χώς, όμως …
ανέ­νη­ψε και ιδού πόσο αντι­κει­με­νι­κός και ψύχραι­μος έγινε…

Τώρα, λοι­πόν, μπο­ρεί να καμα­ρώ­νει την όντως τεράστια
επι­τυ­χία του σε εισι­τή­ρια (μόνον ο Άγιος Παί­σιος τον ξεπερ­νά­ει) προσθέτοντας
και ατά­κες τέτοιου γνή­σιου, σύγ­χρο­νου προ­ο­δευ­τι­κού πατριωτισμού… 

Δεν θα ασχο­λη­θού­με με την καλ­λι­τε­χνι­κή απο­τί­μη­ση του
έργου του σκη­νο­θέ­τη… Εχου­με άπο­ψη και είναι αυτή, που απέ­κλειε αυτο­νό­η­τα να δούμε
το έργο…

Οι αρι­στε­ροί έχουν το ..κου­σού­ρι να προ­σεγ­γί­ζουν τα
ιστο­ρι­κά δεδο­μέ­να δια­λε­κτι­κά… Με σεβα­σμό δηλα­δή στον χώρο, στον χρό­νο και στις φυσιολογικές
αντι­φά­σεις που ενυ­πάρ­χουν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και χαρα­κτη­ρί­ζουν πρό­σω­πα και
γεγονότα… 

Αντί­θε­τα δηλα­δή, από τον πρώ­ην αρι­στε­ρό σκη­νο­θέ­τη δεν αρέ­σκο­νται σε μεταφυσικές
αγιο­ποι­ή­σεις, που αφαι­ρούν από την ιστο­ρι­κή δρά­ση την ουσία της, τα αίτια και
τα αιτια­τά και οδη­γούν σε μία …‘ιερή’ απο­μά­κρυν­ση από αυτήν… 

Ο Καπο­δί­στριας άφη­σε ένα χρο­νι­κά σύντο­μο στίγ­μα με
σαφή όμως εθνι­κό και κοι­νω­νι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό. Δεν υπήρ­ξε ασφα­λώς Μαρ­ξι­στής προ
του Μαρξ. Όμως όντας ευφυ­ής και γνώ­στης των κοι­νω­νι­κών πραγ­μά­των στην χώρα, που
ανέ­λα­βε να κυβερ­νή­σει, είχε ήδη δει πριν έλθει τον ρόλο των κοτζαμπάσηδων
μεγα­λο­τσι­φλι­κά­δων, που γενι­κά ήταν βολε­μέ­νοι στην διάρ­κεια της τουρκοκρατίας… 

Τέτοια στά­ση, κρά­τη­σαν στα επό­με­να δια­κό­σια τόσα
χρό­νια… Φυσι­κά με την αγα­θή και αμοι­βαία στή­ρι­ξη με τις τοπι­κές δυνά­μεις της ολιγαρχίας.
Τσι­φλι­κά­δες-κοτζα­μπά­ση­δες και καρα­βο­κυ­ραί­οι παλιό­τε­ρα, μετα­πρά­τες αστοί της κακιάς
ώρας αργό­τε­ρα, αξιο­ποιού­ντες τις ευκαιρίες… 

Αυτό τον δεσμό επι­χεί­ρη­σε να χαλά­σει ο Καπο­δί­στριας σε
όφε­λος του λαού, αφαι­ρώ­ντας κατά το δυνα­τόν προ­νό­μια και εξου­σί­ες από τους άρχοντες
και δίνο­ντας στο λαό προ­ϋ­πο­θέ­σεις να ξεφύ­γει από την φτώ­χια και την αμά­θεια. Φιλοδοξία
εξό­χως επι­κίν­δυ­νη για τους έχο­ντες. Προ­κά­λε­σε την ‘ιερή’ τους αγα­νά­κτη­ση, που συναντήθηκε
άρι­στα με την επι­δί­ω­ξη των ‘δυτι­κών’ να ελέγ­χουν το νέο κρατίδιο… 

Ο Καπο­δί­στριας τυπι­κά δεν ενστερ­νί­ζο­νταν τις αρχές της
Γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης. Ουσια­στι­κά όμως προ­ω­θού­σε ένα σοβα­ρό και αποφασιστικό
μέρος της ιδε­ο­λο­γί­ας της, όταν επι­δί­ω­κε να φτιά­ξει ένα ‘αυτό­νο­μο’, παραγωγικά
αυτάρ­κες, σύγ­χρο­νο αστι­κό κρά­τος της επο­χής του…

Η σύγ­χρο­νη Ελλά­δα, όπως επα­νει­λημ­μέ­να έχου­με γράψει
στην ΦΑΙΑΚΙΑ, κάνει πολύ καλά και έχει τον Καπο­δί­στρια στο περι­θώ­ριο… Σαν
κρά­τος, σαν κυρί­αρ­χη τάξη, η χώρα αισθά­νε­ται πολύ καλύ­τε­ρα ως από­γο­νος του
Πετρό­μπεη, των Κου­ντου­ριώ­τη­δων κ.α. Εντε­λώς ορθο­λο­γι­κή ταξι­κά η επι­λο­γή τους. 

Ο Καπο­δί­στριας δικαιού­νται να χαρα­κτη­ρι­σθεί  από τις κοι­νω­νι­κές του επι­διώ­ξεις ως ‘ταξι­κός
απο­στά­της’. Φυσι­κά με μέγα πλή­θος εσω­τε­ρι­κών αντιφάσεων… 

Κλεί­νο­ντας το σύντο­μο (σε σχέ­ση με το θέμα) σημεί­ω­μα θεωρούμε
ανα­γκαίο να παρα­πέμ­ψου­με σε ένα εξαί­ρε­το άρθρο του Νίκου Μπο­γιό­που­λου στον ‘Ημε­ρο­δρό­μο’
με τίτλο: ” Ο
πατριώ­της Σμα­ρα­γδής και “οι αρι­στε­ροί (που) είναι ενά­ντια στην πατρί­δα…”

Ένα κλικ πάνω στον τίτλο, που παρα­θέ­σα­με, σας εξασφαλίζει
την σύν­δε­ση… Αξί­ζει πολύ τον κόπο!!!

Τότε, που …γύρι­σε καπά­κι η ζωή και ο τόπος γέμι­σε από δοσί­λο­γους ‘πατριώ­τες’ και από αγω­νι­στές ‘προ­δό­τες’…

Πέρα­σαν χρό­νια από τότε και το πιπί­λα­σμα τέτοιων εμε­σμά­των απέ­μει­νε στα χεί­λη γόνων και απο­γό­νων της εθνι­κής κατρα­κύ­λας, με την υπα­γω­γή της χώρας στα Αμε­ρι­κα­νο­να­τοϊ­κά σχέ­δια. Περί­ο­δος, που σημα­δεύ­τη­κε ιδιαί­τε­ρα από την ξενο­κί­νη­τη εφτά­χρο­νη δικτα­το­ρία και την Κυπρια­κή προδοσία… 

Αυτό, όμως, όπως φαί­νε­ται, δεν τους ανα­στέλ­λει στο έργο της φτη­νής, κακαί­σθη­της, κακο­ποί­η­σης της ιστορίας… 

Κάποιοι μάλι­στα, μετα­τρέ­πουν την ενα­σχό­λη­σή τους με την τέχνη σε ευκαι­ρία δια­τύ­πω­σης κακοη­θειών, που η επα­νά­λη­ψή τους τις έχει πλέ­ον ανα­δεί­ξει σε γελοιό­τη­τες πρώ­της γραμμής… 

Σαφής τοπο­θέ­τη­ση, που για κάποιον, που έχει στοι­χειώ­δη επα­φή με την αρι­στε­ρή πολι­τι­κή φρα­σε­ο­λο­γία αντι­λαμ­βά­νε­ται αμέ­σως, πως ο σκη­νο­θέ­της του Καπο­δί­στρια πρέ­πει να υπήρ­ξε …πολύ αρι­στε­ρός… Ευτυ­χώς, όμως … ανέ­νη­ψε και ιδού πόσο αντι­κει­με­νι­κός και ψύχραι­μος έγινε…

Τώρα, λοι­πόν, μπο­ρεί να καμα­ρώ­νει την όντως τερά­στια επι­τυ­χία του σε εισι­τή­ρια (μόνον ο Άγιος Παί­σιος τον ξεπερ­νά­ει) προ­σθέ­το­ντας και ατά­κες τέτοιου γνή­σιου, σύγ­χρο­νου προ­ο­δευ­τι­κού πατριωτισμού… 

Δεν θα ασχο­λη­θού­με με την καλ­λι­τε­χνι­κή απο­τί­μη­ση του έργου του σκη­νο­θέ­τη… Εχου­με άπο­ψη και είναι αυτή, που απέ­κλειε αυτο­νό­η­τα να δού­με το έργο…

Οι αρι­στε­ροί έχουν το ..κου­σού­ρι να προ­σεγ­γί­ζουν τα ιστο­ρι­κά δεδο­μέ­να δια­λε­κτι­κά… Με σεβα­σμό δηλα­δή στον χώρο, στον χρό­νο και στις φυσιο­λο­γι­κές αντι­φά­σεις που ενυ­πάρ­χουν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και χαρα­κτη­ρί­ζουν πρό­σω­πα και γεγονότα… 

Αντί­θε­τα δηλα­δή, από τον πρώ­ην αρι­στε­ρό σκη­νο­θέ­τη δεν αρέ­σκο­νται σε μετα­φυ­σι­κές αγιο­ποι­ή­σεις, που αφαι­ρούν από την ιστο­ρι­κή δρά­ση την ουσία της, τα αίτια και τα αιτια­τά και οδη­γούν σε μία …’ιερή’ απο­μά­κρυν­ση από αυτήν… 

Ο Καπο­δί­στριας άφη­σε ένα χρο­νι­κά σύντο­μο στίγ­μα με σαφή όμως εθνι­κό και κοι­νω­νι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό. Δεν υπήρ­ξε ασφα­λώς Μαρ­ξι­στής προ του Μαρξ. Όμως όντας ευφυ­ής και γνώ­στης των κοι­νω­νι­κών πραγ­μά­των στην χώρα, που ανέ­λα­βε να κυβερ­νή­σει, είχε ήδη δει πριν έλθει τον ρόλο των κοτζα­μπά­ση­δων μεγα­λο­τσι­φλι­κά­δων, που γενι­κά ήταν βολε­μέ­νοι στην διάρ­κεια της τουρκοκρατίας… 

Τέτοια στά­ση, κρά­τη­σαν στα επό­με­να δια­κό­σια τόσα χρό­νια… Φυσι­κά με την αγα­θή και αμοι­βαία στή­ρι­ξη με τις τοπι­κές δυνά­μεις της ολι­γαρ­χί­ας. Τσι­φλι­κά­δες-κοτζα­μπά­ση­δες και καρα­βο­κυ­ραί­οι παλιό­τε­ρα, μετα­πρά­τες αστοί της κακιάς ώρας αργό­τε­ρα, αξιο­ποιού­ντες τις ευκαιρίες… 

Αυτό τον δεσμό επι­χεί­ρη­σε να χαλά­σει ο Καπο­δί­στριας σε όφε­λος του λαού, αφαι­ρώ­ντας κατά το δυνα­τόν προ­νό­μια και εξου­σί­ες από τους άρχο­ντες και δίνο­ντας στο λαό προ­ϋ­πο­θέ­σεις να ξεφύ­γει από την φτώ­χια και την αμά­θεια. Φιλο­δο­ξία εξό­χως επι­κίν­δυ­νη για τους έχο­ντες. Προ­κά­λε­σε την ‘ιερή’ τους αγα­νά­κτη­ση, που συνα­ντή­θη­κε άρι­στα με την επι­δί­ω­ξη των ‘δυτι­κών’ να ελέγ­χουν το νέο κρατίδιο… 

Ο Καπο­δί­στριας τυπι­κά δεν ενστερ­νί­ζο­νταν τις αρχές της Γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης. Ουσια­στι­κά όμως προ­ω­θού­σε ένα σοβα­ρό και απο­φα­σι­στι­κό μέρος της ιδε­ο­λο­γί­ας της, όταν επι­δί­ω­κε να φτιά­ξει ένα ‘αυτό­νο­μο’, παρα­γω­γι­κά αυτάρ­κες, σύγ­χρο­νο αστι­κό κρά­τος της επο­χής του…

Η σύγ­χρο­νη Ελλά­δα, όπως επα­νει­λημ­μέ­να έχου­με γρά­ψει στην ΦΑΙΑΚΙΑ, κάνει πολύ καλά και έχει τον Καπο­δί­στρια στο περι­θώ­ριο… Σαν κρά­τος, σαν κυρί­αρ­χη τάξη, η χώρα αισθά­νε­ται πολύ καλύ­τε­ρα ως από­γο­νος του Πετρό­μπεη, των Κου­ντου­ριώ­τη­δων κ.α. Εντε­λώς ορθο­λο­γι­κή ταξι­κά η επι­λο­γή τους. 

Ο Καπο­δί­στριας δικαιού­νται να χαρα­κτη­ρι­σθεί από τις κοι­νω­νι­κές του επι­διώ­ξεις ως ‘ταξι­κός απο­στά­της’. Φυσι­κά με μέγα πλή­θος εσω­τε­ρι­κών αντιφάσεων… 

Κλεί­νο­ντας το σύντο­μο (σε σχέ­ση με το θέμα) σημεί­ω­μα θεω­ρού­με ανα­γκαίο να παρα­πέμ­ψου­με σε ένα εξαί­ρε­το άρθρο του Νίκου Μπο­γιό­που­λου στον ‘Ημε­ρο­δρό­μο’ με τίτλο: ” Ο πατριώ­της Σμα­ρα­γδής και “οι αρι­στε­ροί (που) είναι ενά­ντια στην πατρί­δα…“

Ένα κλικ πάνω στον τίτλο, που παρα­θέ­σα­με, σας εξα­σφα­λί­ζει την σύν­δε­ση… Αξί­ζει πολύ τον κόπο!!!