Επικίνδυνες “εικαστικές” αυθαιρεσίες…

👉Είχα
σκε­φτεί να μην ασχο­λη­θώ με τα τελευ­ταία ρητά του ζωγρά­φου Κώστα Τσόκλη,
απο­δί­δο­ντάς του την ανε­κτι­κό­τη­τα και την συγ­γνώ­μη, που μπο­ρεί να ται­ριά­ζει σε
ενδε­χό­με­νη -λόγω ηλι­κί­ας- θόλω­ση της νοη­τι­κής του διαύ­γειας… Όμως καθώς τα δια­βά­ζω και τα ξανα­δια­βά­ζω, οργί­ζο­μαι τόσο ώστε να κατα­θέ­σω δύο λόγια… 

Ο
Κώστας Τσό­κλης δεν είναι ασφα­λώς ο μόνος, που θεω­ρεί τον εαυ­τό του, “ανώ­τε­ρον
είδος”… Για­τί, για τον εαυ­τού­λη του αγω­νιά και όχι για τον …ανώ­νυ­μο σοφό γέροντα
με μια … “πραγ­μα­τι­κή
αξία, ανα­γνω­ρι­σμέ­νη” (sic). Αντε, να του ανα­γνω­ρί­σου­με τον “ανθρω­πι­σμό”,
πως νοιά­ζε­ται και για άλλους υπε­ρή­λι­κες… Δεν αλλά­ζει τίπο­τε ουσιαστικά… 

Δεν
είναι και πολύ δύσκο­λο να δια­κρί­νει κανείς στο κεί­με­νο του γνω­στού εικαστικού
τον ελι­τι­σμό, την εγω­πα­θή αυθαι­ρε­σία, την ανε­ξέ­λεγ­κτη αυτα­ρέ­σκεια, που
κυριαρ­χούν στην ψυχο­λο­γία ενός ακραί­ου ρατσι­στή… Ταυ­τό­χρο­να με την “φυσι­κή”
ταξι­κό­τη­τα του λόγου του, αφού εισα­γω­γι­κά απο­δέ­χε­ται την πιθα­νό­τη­τα της επιλεκτικής
λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους για την διά­σω­ση από ένα πρό­βλη­μα υγεί­ας… Καθό­λου δεν το
προ­βλη­μα­τί­ζει το γεγο­νός, ότι ο παγκό­σμιος πλού­τος, η τεχνο­λο­γι­κή ανά­πτυ­ξη και
η εξέ­λι­ξη των βιο­λο­γι­κών επι­στη­μών επι­τρέ­πουν (όταν και αν χρειά­ζε­ται) να περιθάλπουν
νέους και γέρους, άσπρους κίτρι­νους, μαύ­ρους, Αμε­ρι­κα­νούς, Ασιά­τες Ευρωπαίους
κ.λ.π. με πλή­ρη επάρ­κεια και εξαι­ρε­τι­κή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα… Μία μικρή λεπτομέρεια
χρειά­ζε­ται να ισχύ­ει: Οργά­νω­ση και διοί­κη­ση της παγκό­σμιας κοι­νω­νί­ας με
επί­κε­ντρο τον άνθρω­πο και όχι το κέρ­δος… Τόσο απλά και τόσο δύσκο­λα βέβαια…

Επα­νερ­χό­με­νοι
στο θέμα θέλου­με να ξεκα­θα­ρί­σου­με, πως δεν υπαι­νισ­σό­μα­στε, πως ο συγκεκριμένος
καλ­λι­τέ­χνης είναι ναζι­στής… Όταν, όμως, ο λόγος στε­ρεί­ται δια­λε­κτι­κής ενότητας
και συνέ­χειας, είναι δυνα­τόν να εκστο­μι­σθούν τα πιο φρι­κα­λέα μαρ­γα­ρι­τά­ρια και
μάλι­στα με μεγά­λη ελαφρότητα… 

Επει­δή,
όμως στην κοι­νω­νία των δια­κρί­σε­ων αυτές οι “παρό­λες” αφή­νουν ίχνη, καλό είναι
να λει­τουρ­γεί ο εγκε­φα­λο-γλωσ­σι­κός ηθμός… 

Ιδού
τι ακού­με, όταν δεν λειτουργεί… 

Παρα­μέ­νει
λοι­πόν κεφα­λαιώ­δης αρχή η χωρίς όρους, και εξαι­ρέ­σεις ανα­γνώ­ρι­ση της φυσικής
προ­τε­ραιό­τη­τας της νέας γενιάς, που έτσι και αλλιώς είναι η ελπί­δα της ανθρω­πό­τη­τας…
 Φυσι­κά καθό­λου δεν υιο­θε­τού­με, αντίθετα
κατα­δι­κά­ζου­με, την στυ­γνά “ωφε­λι­μι­στι­κή” πρα­κτι­κή ενός συστή­μα­τος, που
δια­κρί­νει τους ανθρώ­πους σε “ενερ­γούς” και “ξεζου­μι­σμέ­νους”… Που υπερεκμεταλλεύεται
τους πρώ­τους, ενερ­γώ­ντας συστη­μα­τι­κά για την …απαλ­λα­γή του από τους δεύτερους… 

ΥΓ. Ευκαι­ρί­ας
δοθεί­σης να υπο­γραμ­μί­σου­με, πως θεω­ρού­με βαθύ­τα­τα επι­κίν­δυ­νες και αντιδραστικές
τις …”θεω­ρί­ες”, που …από την πόρ­τα ή το παρά­θυ­ρο ανα­γνω­ρί­ζουν στον άνθρωπο
δια­χει­ρι­στι­κές αρμο­διό­τη­τες Θεού πάνω στην ανθρώ­πι­νη ζωή… Με οποιο­δή­πο­τε πρόσχημα
και απόχρωση…