Ενταφιασμός του κοινωνικού κράτους

Σε …  ‘ρήξη’ οι σχέ­σεις ΗΠΑ – Δυτι­κής Ευρώ­πης αλλά οι καλοί καπι­τα­λι­στές ξέρουν να …συμ­φω­νούν δια­φω­νώ­ντας… Ο Ντό­ναλντ ζητά­ει αύξη­ση των αμυ­ντι­κών δαπα­νών από πλευ­ράς Ευρώ­πης… Ο λόγος: δεν ανέ­χε­ται πλέ­ον να πλη­ρώ­νουν οι ΗΠΑ για την άμυ­να της Γηραιάς Ηπείρου. 

Στην πρώ­τη γραμ­μή της Ευρω­παϊ­κής πρω­το­βου­λί­ας ο δικός πρωθ­πουρ­γός, πλάι στην Ούρ­σου­λα… Επό­με­νο ήταν. Σαν ηγέ­της μίας χώρας, που χάρις στα μνη­μο­νια­κά δώρα της ΕΕ γνω­ρί­ζει μία πρω­το­φα­νή ανά­πτυ­ξη και έχει πλέ­ον έλθει ο και­ρός να απο­φα­σί­σει πώς θα …επεν­δύ­σει τα περι­σεύ­μα­τα του πλού­του μας.

Απα­ραί­τη­τη θεω­ρεί ο πρω­θυ­πουρ­γός την παρά­καμ­ψη του ορί­ου για τους Ευρω­παϊ­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς… Τόσοι και τόσοι παρα­γω­γοί, μεγα­λέ­μπο­ροι, και άλλες …υγιείς δυνά­μεις τν στρα­τιω­τι­κών εξο­πλι­σμών δεν αντέ­χουν τα πενι­χρά έξο­δα, που οι Ευρω­παί­οι κατα­βά­λουν για να μην του φάει ο βάρ­βα­ρος από την Σιβηρία…. 

Που ήταν και παλιά κακός όταν υπήρ­χε η ΕΣΣΔ. Που έγι­νε φίλος καλός και σύμ­μα­χος όταν κου­μά­ντο έκα­νε ένας μεθύ­στα­κας, που άκου­γε στο όνο­μα Γέλ­τσιν… Και τώρα ξανά­γι­νε κακός για­τί δεν μας …κάθε­ται.

Θέλει πολύ θρά­σος να γνω­ρί­ζεις την Ελλη­νι­κή οικο­νο­μι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, την ανυ­παρ­ξία παρα­γω­γής αμυ­ντι­κού υλι­κού αε εθνι­κό πλαί­σιο και να προ­πα­γαν­δί­ζεις την αύξη­ση των στρα­τιω­τι­κών δαπα­νών των χωρών – μελών της ΕΕ. 

Η αλή­θεια είναι, πως εδώ και πολ­λά χρό­νια, φανα­τι­κοί ‘Ευρω­παϊ­στές’ προ­τεί­νουν με θέρ­μη την αυτό­νο­μη άμυ­να της ΕΕ με την δημιουρ­γία Ευρω­παϊ­κού στρα­τού και όλων των μηχα­νι­σμών και παρα­γω­γι­κών διερ­γα­σιών στή­ρι­ξής του. Και το χει­ρό­τε­ρο: στο πάνελ αυτού του ευρω­παϊ­σμού-μαϊ­μού δεν έλει­ψαν σε πρω­τα­γω­νι­στι­κά πόστα ηγε­τι­κές φυσιο­γνω­μί­ες της ροζ και πρά­σι­νης αριστερά-κεντροαριστεράς… 

Η θεω­ρία για τον κακό Πού­τιν, που άλλο δεν έχει να κάνει παρά να επι­βου­λεύ­ε­ται την ΕΕ είναι το ύψι­στο εργα­λείο της απο­βλα­κω­τι­κής προ­πα­γάν­δας των Ευρω­παί­ων ηγε­τών… Οφεί­λου­με να του ανα­γνω­ρί­σου­με διεισ­δυ­τι­κή ικα­νό­τη­τα, αφού οι λαοί, που βιώ­νουν την συνε­χή απρο­κά­λυ­πτη επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ προς ανα­το­λάς δεί­χνουν ή καλύ­τε­ρα έδει­χναν να δέχο­νται ή έστω να απο­δέ­χο­νται την εκδο­χή αυτή… 

Το ‘επι­χεί­ρη­μα’ αυτό ανα­δει­κνύ­ε­ται στην πρώ­τη γραμ­μή της ιδε­ο­λο­γι­κής εκστρα­τεί­ας των ‘ευρω­παϊ­στών’ αυτές τις μέρες της κρί­σης στις Αμε­ρι­κα­νο-Ευρω­παϊ­κές σχέσεις.

Ατυ­χώς, σε αρκε­τές περι­πτώ­σεις, φορείς αυτής της δυσα­ρέ­σκειας ή αντί­θε­σης γίνο­νται ακρο­δε­ξιοί σχη­μα­τι­σμοί, που σερ­βί­ρουν την ενα­ντί­ω­σή τους σαν βασι­κό κομ­μά­τι της ‘πατριω­τι­κής’ τους ιδιο­συ­γκρα­σί­ας… Ζήτη­μα θεμε­λιώ­δους σημα­σί­ας αλλά και εξαι­ρε­τι­κά υψη­λών απαι­τή­σε­ων για επεί­γου­σα αντιμετώπιση…

Φυσι­κά, κάθε αύξη­ση των πολε­μι­κών δαπα­νών συνε­πά­γε­ται ανα­λο­γι­κά πολ­λα­πλά­σια μεί­ω­ση των κοι­νω­νι­κών δαπα­νών, που αυτές οι ίδιες οι αστι­κές κυβερ­νή­σεις υπο­χρε­ώ­νο­νται να εφαρ­μό­ζουν, ως από­το­κες παλιό­τε­ρων εργα­τι­κών αγώ­νων και που τώρα απει­λού­νται και περιο­ρί­ζο­νται δραστικά…

Οσο οι κυβερ­νώ­ντες θα κατα­φέρ­νουν να ονο­μα­τί­ζουν την σπα­τά­λη σε αγο­ρές πολε­μι­κού υλι­κού ως εθνι­κή και δημο­κρα­τι­κή επι­τα­γή, τόσο η περι­στο­λή ή και η κατάρ­γη­ση χρη­μα­το­δό­τη­σης των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών θα μεγαλώνει…

Σε μία επο­χή, που ο παγκό­σμιος πλού­τος και η τεχνο­λο­γι­κή ανά­πτυ­ξη μπο­ρούν να απο­γειώ­σουν τα επί­πε­δα ζωής όλων των κατοι­κού­ντων τον πλα­νή­τη γη, ο καπι­τα­λι­σμός θα υπο­βι­βά­ζει καθη­με­ρι­νά την ποιό­τη­τα της ζωής μας…