Δύσκολοι καιροί… - Φαιακία

Δύσκολοι καιροί…

Το άρθρο του καθη­γη­τή ιστο­ρί­ας Γιώρ­γου Μαργαρίτη
με τίτλο: ‘
Το στρα­τιω­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα παρα­μέ­νει στα χέρια της Δύσης’,
που σας προ­τεί­νου­με να δια­βά­σε­τε (στην σελί­δα ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ) είναι μία αφορ­μή για να
ανα­κα­λέ­σου­με και να οργα­νώ­σου­με τους προ­βλη­μα­τι­σμούς μας για την εξέ­λι­ξη των πολεμικών
δρώ­με­νων της επο­χής μας.

Ο δια­λε­κτι­κός τρό­πος σκέ­ψης βοη­θά­ει τον συγ­γρα­φέα να μην στα­θεί στα­τι­κά στα στιγ­μιό­τυ­πα του παρό­ντος αλλά να
παρα­κο­λου­θή­σει την εξέ­λι­ξη του συσχε­τι­σμού των δυνά­με­ων στην δια­δρο­μή του
χρόνου…

Δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία, πως οι ΗΠΑ παρα­μέ­νουν ο
ρυθ­μι­στής των πραγ­μά­των στον Δυτι­κό κόσμο…
 
Είναι ξεκά­θα­ρο, πως αυτές βημα­το­δο­τούν την στά­ση των ευρω­παί­ων ‘ισχυ­ρών’,
που τις ακο­λου­θούν αρκε­τά πει­θαρ­χη­μέ­να, δια­κιν­δυ­νεύ­ο­ντας την ενερ­γεια­κή και
ευρύ­τε­ρα την οικο­νο­μι­κή τους αυθυπαρξία.

Ο πολε­μι­κός οργα­σμός, που έχει κατα­λά­βει την ηγεσία
των ΗΠΑ δεν είναι τυχαί­ος… Είναι ουσια­στι­κά η φυσιο­λο­γι­κή, η επιβαλλόμενη
αντί­δρα­ση σε μία στα­δια­κά μειού­με­νη υπε­ρο­χή τόσο στην οικο­νο­μία όσο και στις πολεμικές
δαπάνες…

Με δύο λόγια, η κλι­μά­κω­ση των πολε­μι­κών επιχειρήσεων
στις Ουκρα­νι­κές πεδιά­δες και στην λωρί­δα της Γάζας είναι η απο­τύ­πω­ση του: ή τώρα ή ποτέ

Οι ΗΠΑ εξα­κο­λου­θούν να παρα­μέ­νουν η πρώ­τη παγκόσμια
δύνα­μη σε επί­πε­δο πολε­μι­κής οργά­νω­σης και τεχνο­λο­γί­ας… Αυτό το
instantané, όμως, παρό­τι ακρι­βές, κιν­δυ­νεύ­ει να απο­κρύ­ψει ή και
να δια­στρέ­ψει την αλή­θεια, που δηλώ­νει… Για­τί είναι πιά προ­φα­νείς δύο
παράλ­λη­λες σύγ­χρο­νες πραγματικότητες: 

-η μειού­με­νη ισχύς των ΗΠΑ σε όλα τα επί­πε­δα και εν
προ­κει­μέ­νω το οικο­νο­μι­κό και το στρατιωτικό.

-Η ανερ­χό­με­νη δύνα­μη του μπλοκ των BRICS με την συμ­με­το­χή ετε­ρό­κλη­των δυνά­με­ων, που όλο
διευ­ρύ­νο­νται σε αριθ­μό και ετε­ρό­τη­τα αλλά που έχουν βαθύ­τα­τα συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι
μπο­ρούν πια να προ­σβλέ­πουν στην δική τους αυτό­νο­μη εξέ­λι­ξη κι ανάδειξη.

Η μετα­βο­λή, λοι­πόν, του συσχε­τι­σμού των δυνά­με­ων δεν
είναι απλά ζήτη­μα αριθ­μών αλλά απο­κτά και ποιο­τι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά, όπως:

-την απο­φα­σι­στι­κό­τε­ρη δρά­ση αντιιμπεριαλιστικών
δυνά­με­ων σε κρί­σι­μες περιο­χές της γης, όπως στην Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή και ακόμη
περισ­σό­τε­ρο στην Αφρι­κή, όπου η ζώνη του Σαχέλ, μέσα στην τελευ­ταία 5ετία έχει
αλλά­ξει πολι­τι­κό πρό­ση­μο, με βαρύ­τα­τες συνέ­πειες για μεγά­λες Ιμπεριαλιστικές
δυνά­μεις, (Γαλ­λία και ΗΠΑ).

-την όλο και μεγα­λύ­τε­ρη απο­μά­κρυν­ση περι­φε­ρι­κών συμμάχων
από την μητρό­πο­λη (Σαου­δι­κή Αρα­βία, Αίγυ­πτος) και την τάση προ­σα­να­το­λι­σμού τους
προς το αντί­πα­λο ανα­τέλ­λον ‘δέος’.
  

-τον περιο­ρι­σμό και τον υπο­βι­βα­σμό της ανταλλακτικής
κυριαρ­χί­ας του δολα­ρί­ου, που απει­λεί άμε­σα και βιο­τι­κά την μεγά­λη υπερατλαντική
υπερδύναμη…Η απο­δο­λα­ριο­ποί­η­ση έχει λάβει ‘φρε­νή­ρεις’ ρυθμούς.

-την μεί­ω­ση της τεχνο­λο­γι­κής υπε­ρο­χής των ΗΠΑ, αφού
και άλλες μεγά­λες χώρες (Κίνα, Ινδία, Ρωσία, Νότια Αφρι­κή κ.λ.π.) δηλώ­νουν την παρου­σία τους, όχι πλέ­ον ευκαταφρόνητη.

Οι δεξα­με­νές σκέ­ψεις των ΗΠΑ, που είχαν ‘τεμπε­λιά­σει’
για περί­που τρείς δεκα­ε­τί­ες, μετά τον ‘θρί­αμ­βο’ του 1990 συνέρ­χο­νται από­το­μα και
με λίγο πανι­κό χτυ­πά­νε τις καμπά­νες του συναγερμού…

Πρέ­πει να τρέ­ξου­με, πρέ­πει να προ­λά­βου­με, πρέ­πει να
κάνου­με γρή­γο­ρα… Το ‘γρή­γο­ρα’ έχει τερά­στια σημα­σία για τα ‘σοφά’ κέντρα του
Ιμπε­ρια­λι­σμού, αφού βλέ­πουν την δύνα­μή τους να χάνε­ται καθη­με­ρι­νά σαν χρό­νια αναπότρεπτη
και άγνω­στης αιτιο­λο­γί­ας απώ­λεια δυναμικού…

Πρέ­πει να δρά­σουν όσο η υπε­ρο­χή τους είναι υπαρ­κτή… Το
γνω­ρί­ζουν αυτό και οι απέ­να­ντι… Γι’ αυτό και οι κινή­σεις τους είναι εξαιρετικά
προ­σε­κτι­κές, μετρη­μέ­νες και αργό­συρ­τες… Δεν βιά­ζο­νται. Αντί­θε­τα, ο χρό­νος, που
περ­νά­ει είναι υπέρ τους… Νικούν στην ουσία αν κυλή­σει χωρίς ζωτι­κές απώ­λειες γι’
αυτούς…
 

Αυτοί είναι οι συσχε­τι­σμοί των δυνά­με­ων ανεξάρτητα
ποιο ιδε­ο­λο­γι­κό και πολι­τι­κό πρό­ση­μο απο­δί­δει κανείς σε αυτές… 

Αν, λοι­πόν οι Ιμπε­ρια­λι­στές οδη­γή­σουν τα πρά­μα­τα στις εσχατιές
τους (απο­θα­νέ­τω η ψυχή μου μετά των αλλο­φύ­λων) οι κίν­δυ­νοι είναι κυριολεκτικά
θανάσιμοι…

Αυτό οφεί­λει να αντι­λη­φθεί η παγκό­σμια κοι­νή γνώ­μη για
να προ­βάλ­λει την δική της απο­φα­σι­στι­κή φιλει­ρη­νι­κή δύνα­μη ανάσχεσης. 

Δύσκο­λο σε μία επο­χή, που λεί­πουν ισχυ­ρές πρωτοπορίες,
με ξεκά­θα­ρη αντί­λη­ψη προ­τε­ραιο­τή­των και υψη­λή ικα­νό­τη­τα επε­ξερ­γα­σί­ας καινούργιων,
αχαρ­το­γρά­φη­των μέχρι σήμε­ρα περιο­χών πολι­τι­κής δρά­σης στο παγκό­σμιο σκηνικό…

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted