Δυστυχώς μας αφορά…

Η φαρ­σο­κω­μω­δία, που εξε­λίσ­σε­ται εντός
και πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ θα μπο­ρού­σε να παρα­μεί­νει στο επί­πε­δο μίας ιλαρής
μικρο­πο­λι­τι­κής αφή­γη­σης, ΑΝ ήταν υπό­θε­ση περιο­ρι­σμέ­νη στα στε­νά όρια του χώρου
και των πιστών του.

Εικό­νες και φρά­σεις σαν και αυτές, που
απο­τυ­πώ­νο­νται τού­τες τις μέρες (και τις επό­με­νες) κατά την εξέ­λι­ξη της
πολυ­σχι­δούς ενδο­κομ­μα­τι­κής δια­μά­χης, θα μπο­ρού­σαν να φαι­δρύ­νουν την γκρίζα
καθη­με­ρι­νό­τη­τά μας ΑΝ μπο­ρού­σα­με απλά να είμα­στε θεα­τές… Δυστυ­χώς αυτό δεν
ισχύ­ει… Τα δια­δρα­μα­τι­ζό­με­να στο κόμ­μα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης αφήνουν
την σφρα­γί­δα τους στην δημό­σια πολι­τι­κή ζωή και ταυ­τό­χρο­να απο­τυ­πώ­νουν το
χωρο­χρο­νι­κό στίγ­μα του τόπου. Πάμε λοι­πόν από την αρχή.

Η απο­δο­χή της
υπο­ψη­φιό­τη­τας από την κομ­μα­τι­κή και κοι­νω­νι­κή βάση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η εκλο­γή κομ­μα­τι­κού ηγέ­τη εκτός
συνε­δρια­κών δια­δι­κα­σιών με ‘ανοι­χτές’ δια­δι­κα­σί­ες του τύπου όποιος θέλει
ψηφί­ζει προ­βάλ­λο­νται εντέ­χνως σαν …βάθε­μα της κομ­μα­τι­κής δημοκρατίας,
άνοιγ­μα προς την κοι­νω­νία κ.λ.π. Απο­τε­λούν -υπο­τί­θε­ται- την λύση σε περιπτώσεις
ανώ­μα­λης κομ­μα­τι­κής ζωής με ηγε­τι­κές αυθαι­ρε­σί­ες, χοντρές παραβιάσεις
κατα­στα­τι­κού και μύρια άλλα όσα καταρ­γούν στην ουσία την έκφρα­ση της βούλησης
της βάσης… Φυσι­κά η υπο­κα­τά­στα­ση μία φυσιο­λο­γι­κής κομ­μα­τι­κής ζωής και
λει­τουρ­γί­ας με δια­δι­κα­σί­ες εντυ­πω­σια­σμού και κυρί­ευ­σης της κοι­νής γνώ­μης, πόρρω
απέ­χει από δημοκρατικοποίηση…

Όμως, πρέ­πει να παρα­δε­χτού­με -αυτό
είναι το επί­μα­χο- πως αυτού του τύπου οι δια­δι­κα­σί­ες δεν συνά­ντη­σαν την
παρα­μι­κρή αντί­δρα­ση από στε­λέ­χη και μέλη! Το ‘έθι­μο’ του ‘όποιος θέλει
ψηφί­ζει’ έχει ενδυ­θεί τον μαν­δύα της ελεύ­θε­ρης έκφρα­σης της βάσης την ώρα
που πρό­κει­ται για έναν ευφυ­έ­στα­το και εξαι­ρε­τι­κά πετυ­χη­μέ­νο -όπως αποδεικνύεται
εμπαιγ­μό της…

Η παντε­λής
απο­σιώ­πη­ση του θεμε­λια­κού ιδε­ο­λο­γι­κού και πολι­τι­κού ζητή­μα­τος του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά την άπο­ψή μας, αυτό ονο­μά­ζε­ται ήττα. Πρό­κει­ται για ήττα μέγι­στης σημα­σί­ας ανά­λο­γης με την
σπου­δαιό­τη­τα των διεκ­δι­κη­θέ­ντων, δηλα­δή μία πνοή εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας και δικαιότερης
κοι­νω­νί­ας… Τις συνέ­πειες αυτής της ήττας θα τις πλη­ρώ­νου­με πολύ και­ρό με κύρια
έκφρα­ση την καθυ­στέ­ρη­ση των ανα­γκαί­ων για τα κοι­νω­νι­κο-πολι­τι­κά δεδο­μέ­να αγώνων…

Το μέγε­θος αυτής της ήττας καθορίζεται
επί­σης και από την προ­κλη­τι­κή ανα­ξιο­πι­στία του φορέα της …ριζο­σπα­στι­κής αριστεράς…
Πέρα, δηλα­δή από το θεμε­λιώ­δη χαρα­κτή­ρα του δια­κυ­βεύ­μα­τος, που έθε­σαν οι
κυβερ­νη­τι­κές υπο­σχέ­σεις, παρα­μέ­νει η  ‘κωλο­τού­μπα’ αυτή καθε­αυ­τή…

Βαθιά κρί­ση πολι­τι­κής, λοι­πόν, διαπλεκόμενη
με κρί­ση αξιο­πι­στί­ας… Αυτό αντα­να­κλά­ται στην απο­γο­ή­τευ­ση, απομάκρυνση,
απο­στρά­τευ­ση μελών, φίλων, οπα­δών, ενδιαφερόμενων… 

Κρί­ση, που με τον ένα ή άλλο τρόπο
αφο­ρά συνο­λι­κά τα κόμ­μα­τα του ‘δημο­κρα­τι­κού τόξου’ σε δια­φο­ρε­τι­κό βαθ­μό. Δεν
είναι και τα καλύ­τε­ρα αυτά που συμ­βαί­νουν στην ΝΔ και κυρί­ως στο ΠΑΣΟΚ… Ο ΣΥΡΙΖΑ,
όμως χρε­ώ­θη­κε -εκών άκων- με αντι-συστη­μι­κές επι­διώ­ξεις την ώρα, που αυτό ήταν
εξαι­ρε­τι­κά επί­και­ρο και επεί­γον ζήτη­μα… Την ώρα, που οι Ευρω­παί­οι καπι­τα­λι­στές απαίτησαν
την αυστη­ρή τιμω­ρία της χώρας… Και με παρα­δειγ­μα­τι­κό, μάλι­στα χαρακτήρα…

Τί έπρα­ξαν τα ‘σήμε­ρα
αρι­στε­ρά’ στε­λέ­χη του ΣΥΡΙΖΑ; 

Οποιες και όσες αδιαμ­φη­σβή­τη­τες περγαμηνές
αγω­νι­στι­κό­τη­τας και αν διέ­θε­ταν μέχρι το δημο­ψή­φι­σμα του Ιου­λί­ου του 2015, τις έριξαν
στην πυρά… Σιώ­πη­σαν παρα­δειγ­μα­τι­κά όταν κάποιοι σύντρο­φοί τους αρνήθηκαν
συμπό­ρευ­ση στον μνη­μο­νια­κό κατήφορο.

Ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος ανέ­λα­βε την
υλο­ποί­η­ση των μνη­μο­νια­κών κατευ­θύν­σε­ων από την πιο ειδι­κή θέση του Υπουργού
εθνι­κής Οικο­νο­μί­ας… Με …‘επι­τυ­χία’, όπως ανα­γνω­ρί­ζει και η καμό­ρα των δανειστών…

Και όλοι οι άλλοι οι ‘σήμε­ρα αριστεροί’
…εποί­η­σαν την νήσ­σα τόσο στην κυβερ­νη­τι­κή περί­ο­δο 2015-2019 όσο και κατά την
αντι­πο­λι­τευ­τι­κή 2019-2023.  Είπαν ΝΑΙ σε όλα αφο­ρού­σαν την οργανωτική,
ιδε­ο­λο­γι­κή και πολι­τι­κή μετα­τρο­πή του ΣΥΡΙΖΑ σε … ‘δημο­κρα­τι­κό’ συστη­μι­κό πόλο.

Με λίγα λόγια, όσοι σήμε­ρα διεκδικούν
δάφ­νες και μετάλ­λια αρι­στε­ρο­σύ­νης πορεύ­τη­καν κατά τον πιο ιδα­νι­κό τρό­πο για να
ανα­λά­βει την ηγε­σία του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέ­φα­νος… Ιδα­νι­κός ηγέ­της για το κόμ­μα, που
έφτια­ξαν αυτοί… Ωρι­μο τέκνο της δικής τους προ­ε­τοι­μα­σί­ας… Κάποια άγαρ­μπα, που
λέει και κάνει θα τα διορ­θώ­σει… Είναι
βέβαιο, πως το επι­τε­λείο δια­μόρ­φω­σης της δημό­σιας εικό­νας του θα κάνει τα
καλύτερα…

Όλα αυτά, λοι­πόν που συμ­βαί­νουν δίπλα μας,
ανά­με­σά μας, μας περι­γρά­φουν, μας αφορούν…Και ας μην συμ­με­τέ­χου­με στον πυρή­να της
δρά­σης… Και ας μην φέρου­με την ευθύ­νη της επι­λο­γής… Αυτό το συναί­σθη­μα μας εμποδίζει
να απο­λαύ­σου­με τις στιγ­μές Αρι­στο­φα­νι­κού ύφους, που εξελίσσονται…

Κάποιοι, πιο αισιό­δο­ξοι από μας μπορεί
να δια­βλέ­πουν πώς μέσα από την βαθιά κρί­ση εκφυ­λι­σμού των συστη­μι­κών φορέων
μπο­ρεί να ανα­γεν­νη­θεί η ελπί­δα της ανατροπής. 

Μακά­ρι!