Δικαίωμα στην ελπίδα (2) - Φαιακία

Δικαίωμα στην ελπίδα (2)

Αυτός ο ιστό­το­πος δεν έχει
παρα­λεί­ψει να κρι­τι­κά­ρει τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στην φάση της αξιωματικής
αντι­πο­λί­τευ­σης όσο και στην κυβερ­νη­τι­κή του περί­ο­δο… Κύριο στοι­χείο της κριτικής
μας, ή έλλει­ψη σοβα­ρού ενδια­φέ­ρο­ντος και αντί­στοι­χου προ­γράμ­μα­τος δρά­σης για
την συνέ­γερ­ση των πολι­τών και την δια­μόρ­φω­ση ενός μαζι­κού συμμετοχικού
κινή­μα­τος από τα κάτω. Όχι για­τί πιστεύ­ου­με, ότι μία τέτοια κινηματική
δια­μόρ­φω­ση είναι ένα εύκο­λο ζήτη­μα με εγκε­φα­λι­κή μάλι­στα συμ­βο­λή… Αντίθετα
ανα­γνω­ρί­ζου­με όλες τις τερά­στιες δυσκο­λί­ες σε επο­χές κυριαρ­χί­ας των
οπτι­κο­α­κου­στι­κών μέσων, βαθειά υλι­στι­κού ορι­σμού της ευδαι­μο­νί­ας στην συνείδηση
των υπη­κό­ων και μακρό­χρο­νου και σοβα­ρό­τα­του προ­γραμ­μα­τι­σμού από μεριάς συστημικών
εξου­σια­στι­κών και ελεγ­κτι­κών δυνά­με­ων. Την ίδια ώρα, που οι προοδευτικές
δυνά­μεις -κομ­μου­νι­στι­κές, αρι­στε­ρές- θυμί­ζουν παι­δι­κή χαρά σε επίπεδο
κατα­νό­η­σης της μετω­πι­κό­τη­τας ως ανα­γκαί­ας συν­θή­κης δρά­σης…  Ακό­μη και αυτοί, που δηλώ­νουν πρό­θυ­μοι και
υπέρ­μα­χοι της ιδέ­ας του μετώ­που, στην πρά­ξη, την ώρα των ανα­γκαί­ων προγραμματικών
συγκλί­σε­ων, την αντι­λαμ­βά­νο­νται ως υπό­θε­ση ενός στε­νό­τα­του κύκλου “
δικών μας” «πεφω­τι­σμέ­νων», και εκεί μέσα μετά βίας χωρά­νε οι πιο κολ­λη­τοί από τους κολ­λη­τούς μας… Αυτός ο
εμπράγ­μα­τος δογ­μα­τι­σμός και σεχτα­ρι­σμός οδη­γεί σε φυσι­κές στρε­βλώ­σεις με απόλυτη
και μετα­φυ­σι­κή απόρ­ρι­ψη κάθε είδους ιεραρ­χι­κής αξιο­λό­γη­σης πρω­τευό­ντων και δευτερευόντων…
Φυσι­κό απο­τέ­λε­σμα η τήρη­ση «ίσων» απο­στά­σε­ων αξιο­λο­γη­μέ­νων με περίεργα
ξεκουρ­δι­σμέ­να «αρι­στε­ρό­με­τρα», που δια­τη­ρούν την υψη­λού βαθ­μού “απο­στεί­ρω­ση” συνει­δή­σε­ων. Την ώρα, που η ζωή περ­νά­ει με ταχύ­τη­τες τραί­νου και τα ραντε­βού με
την ιστο­ρία χάνο­νται το ένα μετά το άλλο… Ακό­μα και αυτοί, που υπόσχονταν
κρι­τι­κή στή­ρι­ξη των θετι­κών και κρι­τι­κή απο­δο­κι­μα­σία και απο­κά­λυ­ψη των
αρνη­τι­κών έχουν στα­θε­ρά προ­σκολ­λη­θεί σε ισο­πε­δω­τι­κές απο­δο­κι­μα­σί­ες κάνοντας
πολύ συχνά δίκες προ­θέ­σε­ων … Ετσι το προς από­δει­ξη θεω­ρεί­ται ως αξιωματικά
δεδο­μέ­νο και η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα χρη­σι­μεύ­ει όταν και όπου μπο­ρεί να δικαιώ­σει την «θεω­ρία».
Στον χώρο, λοι­πόν κλι­μα­κώ­νε­ται η διύ­λι­ση του κώνω­πα και ο εξι­σω­τι­κός αρνητισμός…
 

Τέλος πάντων… Κάποιοι θα προ­τι­μή­σουν να
ανα­θέ­σουν στον μετά εβδο­μη­κο­ντα­ε­τία ιστο­ρι­κό να ανα­λά­βει την …αμε­ρό­λη­πτη και
ανε­πη­ρέ­α­στη ανα­φο­ρά λαθε­μέ­νων επι­λο­γών… Κάποια ευρεία ολο­μέ­λεια του εκεί και
τότε θα ανα­λά­βει την απο­κα­τά­στα­ση προ­σώ­πων και κατα­στά­σε­ων, που αποκαθηλώνονται
τώρα… Στο μετα­ξύ ο λαός θα πρέ­πει να περι­μέ­νει και να μην παρα­σύ­ρε­ται… Λες και
την ώρα της «αλη­θι­νής επα­νά­στα­σης» θα την υπο­δεί­ξουν οι 7 σάλπιγγες…
Μακρύς πρό­λο­γος, για­τί επιθυμούμε
να εκθέ­σου­με πιο αιτιο­λο­γη­μέ­να την άπο­ψή μας αυτές τις ώρες… Δεν ήταν του «γού­στου»
μας οι αλλε­πάλ­λη­λες υπα­να­χω­ρή­σεις σε στρα­τη­γι­κούς στό­χους και τακτι­κές επιλογές
των ηγε­τι­κών κλι­μά­κιων της κυβέρ­νη­σης… Πιστεύ­ου­με, μάλι­στα, ότι  υπήρ­ξαν -αυτές οι υπα­να­χω­ρή­σεις- βασικό
τρο­φο­δο­τι­κό και εμπνευ­στι­κό στοι­χείο της «μαε­στρι­κής» επι­θε­τι­κό­τη­τας των
αφε­ντι­κών, που με τακτι­κή μαστί­γιου και καρό­του οδή­γη­σαν τις διαπραγματεύσεις
στο καναβάτσο…
Είμα­στε, όμως υπο­χρε­ω­μέ­νοι να
θυμη­θού­με, ότι βιώ­νου­με καθη­με­ρι­νά μία κλι­μά­κω­ση ταξι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης, που
επει­δή τη ζού­με μέσα στο μάτι του κυκλώ­να την αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ως πολύ πιο ήπια
από το αν την πληο­ο­φο­ρού­μα­στε συμ­βαί­νου­σα στην άλφα ή βήτα χώρα… Οι «κατσα­ρο­λί­στας»
με εύρος καθο­δη­γη­τι­κής παρου­σί­ας από ακρο­δε­ξιούς σαλ­τι­πά­γκους κραυ­γά­ζο­ντες έως  «λογι­κούς» φρα­γκο­λε­βα­ντί­νους ημι­δα­κρυ­ρο­ού­ντες της κεντροαριστεράς
δεν θα ηρε­μή­σουν… Αντί­θε­τα θα πυκνώ­σουν την παρου­σία και την συσπεί­ρω­σή τους… Συνεπείς
σε μία παρά­δο­ση αιώ­νων, από την δημιουρ­γία του Ελλη­νι­κού κρά­τους, οι εγχώριοι
μετα­πρά­τες και το για λογα­ρια­σμό τους πράτ­τον πολι­τι­κό προ­σω­πι­κό τοις ρήμασι
των έξω­θι αφε­ντι­κών, θα απο­δεί­ξει και αυτή κρί­σι­μη εβδο­μά­δα, πόσο ικα­νό είναι σε
εμπνεύ­σεις και «πρω­το­βου­λί­ες» θαψί­μα­τος κάθε
κίνη­σης προς εθνι­κή και κοι­νω­νι­κή χει­ρα­φέ­τη­ση… Οικο­νο­μι­κά σαμπο­τάζ, πλύσεις
εγκε­φά­λων μέσα από τα ΜΕΓΑ­λα ΜΜΕ, εκβια­σμοί, απει­λές… Εχουν δοκιμαστεί
πλει­στά­κις στο παρελ­θόν σε βάρος του λαού μας σε βάρος των λαών όλου του κόσμου…

Τώρα, ο λαός έχει τον λόγο… Όπως και
πριν μερι­κά χρό­νια ο Γαλ­λι­κός λαός… Τότε που απέρ­ρι­ψε με δημο­ψή­φι­σμα το «ευρω­παϊ­κό»
σύνταγ­μα… Χωρίς να είναι ο ίδιος που επέ­λε­ξε το ερώ­τη­μα, που ούτως ή άλλως ήταν
μεθο­δευ­μέ­να περιο­ρι­σμέ­νο για να μην σαλ­πί­σει την γενι­κή διά­λυ­ση και καταρράκωση
του ευρω­παϊ­κού καπι­τα­λι­στι­κού και νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου οικο­δο­μή­μα­τος…  Από πολ­λές κατευ­θύν­σεις, η συσπεί­ρω­ση του
Γαλ­λι­κού λαού, τότε … Αυτό το φυσι­κά ετε­ρό­κλη­το είναι συνή­θως και γνή­σια λαϊκό…
Τότε λοι­πόν το μεγά­λο ΟΧΙ συνέ­βαλ­λε στην κινη­μα­τι­κή ανά­πτυ­ξη στην Ευρώ­πη… Αυτό
έγρα­ψε την ιστο­ρία της επο­χής-μικρή, μεγά­λη- και όχι κάποιες ανα­λύ­σεις, που
αιτιο­λο­γού­σαν την άλφα ή βήτα επι­λο­γή απο­χής ή απο­φυ­γής.. Αδυ­να­τί­σμα­τα, ξεθωριάσματα
και εκφυ­λι­σμοί, που ακο­λού­θη­σαν σε καμία περί­πτω­ση δεν σχε­τί­ζο­νται με την σαφή
αυτή άρνη­ση, που δηλώ­νει το ΟΧΙ… Στην
σημε­ρι­νή φάση ανά­πτυ­ξης μαζι­κών κινη­μά­των στην γηραιά Ηπει­ρο, το ΟΧΙ του
Ελλη­νι­κού λαού θα εκφρά­ζει πολύ περισ­σό­τε­ρο από τις εκλο­γές του Γενά­ρη την επι­θυ­μία για ρήξη
με τους μηχα­νι­σμούς εξαν­δρα­πο­δι­σμού και υπο­τέ­λειάς μας… Αυτή την ισχύ δεν
μπο­ρούν να την στρε­βλώ­σουν όποιες -πιθα­νές ή απί­θα­νες- παρα­σκη­νια­κές επιθυμίες
αλλο­τριω­τι­κής, μικρο­πο­λι­τι­κής αξιο­ποί­η­σης του. 

Ασφα­λώς δεν είναι πανά­κεια… Αλλά
και εμείς δεν έχου­με την πολυ­τέ­λεια της «τεκ­μη­ριω­μέ­νης» απόρ­ρι­ψής του στο
καλά­θι αχρή­στων της πολι­τι­κής δράσης…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted