Πού βαδίζουμε, κύριοι…

*…αν κάποιος κατα­λα­βαί­νει την από­φα­σή μου να μην είμαι
πια βου­λευ­τής και να επι­χει­ρή­σω μια “πορεία στο λαό” ως αντα­γω­νι­στι­κή, τότε
κάνει λάθος. Είναι από­φα­ση υπέρ­βα­σης και όχι ανταγωνισμού…

*…Διά­λε­ξα εν πλή­ρη συνει­δή­σει το δρό­μο έξω από το
σύστη­μα-μέσα στην κοινωνία…

* … δεν έχω καμιά πρό­θε­ση να ανα­πα­ρά­γω τακτικές
“στρα­το­λό­γη­σης” ή διάσπασης…

*… Η αυτάρ­κεια και η αυτα­ρέ­σκεια κάποιου αυτόκλητου
Μεσ­σία, που στρα­το­λο­γεί τους μαθη­τές του, είναι το τελευ­ταίο που χρειά­ζε­ται η
πατρί­δα και η κοι­νω­νία μας σήμερα…

* … η χώρα χρειά­ζε­ται σοκ εντι­μό­τη­τας, δικαιο­σύ­νης και
δημοκρατίας…

* …Είναι μια αντι­συμ­βα­τι­κή πρω­το­βου­λία με κίνητρα
ηθι­κά. Απο­φά­σι­σα να απε­λευ­θε­ρω­θώ από δεσμεύ­σεις, αξιώ­μα­τα και μηχα­νι­σμούς. Να
βγω έξω από το πολι­τι­κό σύστη­μα, που κατά τη γνώ­μη μου, ως έχει, δεν μπορεί
τίπο­τα πια να δώσει στην κοι­νω­νία και την πατρίδα…

* ένας νέος πατριω­τι­σμός, που ξεπερ­νά τους εύλογους
ιδε­ο­λο­γι­κούς δια­χω­ρι­σμούς, χρειά­ζε­ται σήμε­ρα, περισ­σό­τε­ρο από ποτέ την περίοδο
της μετα­πο­λί­τευ­σης, σε όλα τα πεδία της κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής δράσης…

* …η ανα­νέ­ω­ση του πολι­τι­κού σκη­νι­κού… αφο­ρά κυρί­ως την
Αρι­στε­ρά, την προ­ο­δευ­τι­κή παρά­τα­ξη. Πιστεύω ότι ήρθε ο και­ρός, έχου­με μάλιστα
καθυ­στε­ρή­σει, για μια μεγά­λη, τολ­μη­ρή, απο­φα­σι­στι­κή ανα­νέ­ω­ση στις πρα­κτι­κές, τη
γλώσ­σα, το ύφος, το ήθος, αλλά και τα πρόσωπα…

* …τα παρα­δείγ­μα­τα του παρελ­θό­ντος (όπως ο ενιαίος
Συνα­σπι­σμός ή ο πολυ­τα­σι­κός ΣΥΡΙΖΑ) δεν μπο­ρούν να λει­τουρ­γή­σουν για το μέλλον…

* …Με παλιό δια­βα­τή­ριο κανέ­νας δεν πρό­κει­ται να
περά­σει στη νέα επο­χή, και απλώς θα διαιω­νί­ζε­ται η καθε­στω­τι­κή στα­σι­μό­τη­τα και
ασυδοσία…

Μάλ­λον θα ήταν μία κου­ρα­στι­κή πολυ­λο­γία… Μας έμει­νε το
…εθναρ­χι­κό ύφος γεμά­το υπο­νο­ού­με­να και συμβολισμούς… 

Ούτε ίχνος από αυτο­κρι­τι­κή, ούτε δείγ­μα από τύψεις… 

 Αν υπάρ­χει κάτι, που αξί­ζει σχο­λια­σμού είναι η ‘εντύ­πω­ση’
του Αλέ­ξη, ότι δια­θέ­του­με μνή­μη …τρω­κτι­κού. Περιο­ρι­σμέ­νη στα όρια της 20ετίας το
πολύ… Εκεί γεμί­ζει, αδειά­ζει και ξανα­γρά­φε­ται… Ετσι νομί­ζει o Alexis… Ίσως αυτή την φορά δεν είναι εύκο­λο να τον
δικαιώ­σου­με αν και …ποτέ μη λες ποτέ… 

Αυτό, που μάλ­λον είναι
βέβαιο, είναι πως πρό­κει­ται να ζήσου­με στον ‘χώρο’ μέγα πλή­θος  μικρο-πολι­τι­κών ‘ερώ­των’, συνοι­κε­σί­ων και διαζυγίων,
που θα μας χαρί­σουν στιγ­μές χαρω­πές …φαι­δρές. Σαν το τρα­γού­δι του Λου­κια­νού Κηλαηδόνη,
που ται­ριά­ζει πολύ ως επί­λο­γος στο παρα­πά­νω κεί­με­νο, «Πού βαδί­ζου­με κύριοι!»