Η αναδόμηση του: ‘εμείς’ - Φαιακία

σκέψεις...

Η αναδόμηση του: ‘εμείς’

Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2025
Μίλτος Βασιλείου
Ακό­μη και οι υπο­κρι­τές κήρυ­κες του ανθρω­πι­σμού και της κοι­νω­νι­κό­τη­τας, τονί­ζουν, πως τίπο­τε δεν μπο­ρεί να γίνει μόνον από έναν…Πώς δεν ωφε­λεί να σκε­φτό­μα­στε μόνον τον εαυ­τό μας αλλά το σύνο­λο και άλλα τέτοια ωραία για δημό­σια προ­πα­γάν­δα… Και σήμε­ρα το κάνουν, όπο­τε συμ­φέ­ρει και αποδίδει…

Την ίδια ώρα, η προ­ώ­θη­ση του ατο­μι­κι­σμού γίνε­ται με χίλιους τρό­πους μέσα από ΜΜΕ αλλά κυρί­ως μέσα από τα καυ­τά παρα­δείγ­μα­τα της ζωής. 

Ο ‘μέσος καθη­με­ρι­νός πολί­της’ σπρώ­χτη­κε στα γρα­νά­ζια της εγω­πά­θειας με το πρό­σχη­μα της απελευθέρωσης… 

Για­τί αυτοί και όχι εγώ…

Αυτό κυριαρ­χού­σε στην πορεία της δήθεν ‘πολι­τι­κο­ποί­η­σης’ που νοιά­ζο­νταν για την κατα­σκευή ‘στρα­τιω­τών’ πιστών σε διά­φο­ρα σοσιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρα προ­τάγ­μα­τα, που συνο­ψί­ζο­νται με εκπλη­κτι­κή ακρί­βεια στο παραπάνω.
Η πονη­ρό­τα­τη είσο­δος, που επι­χει­ρεί να δια­μορ­φώ­σει κλί­μα κοι­νω­νι­κής αντί­θε­σης, αντι­πα­ρά­θε­σης, ταξι­κό­τη­τας ακο­λου­θεί­ται από το ‘μαγι­κή’ προ­τε­ραιο­ποί­η­ση του ‘εγώ’ ως συμπυ­κνώ­μα­τος της … φυσιο­λο­γι­κής, πολυ­πό­θη­της απελευθέρωσης… 
Με απί­στευ­της πονη­ρί­ας και επι­στη­μο­νι­κής προ­ερ­γα­σί­ας τεχνι­κές σε κάθε επί­πε­δο της καθη­με­ρι­νό­τη­τας το ‘εμείς’ παρα­με­ρί­στη­κε ως … περιτ­τό, ανέ­φι­κτο, αδιάφορο…

Η διε­θνο­ποί­η­ση της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας επέ­βαλ­λε την ρεα­λι­στι­κή απο­τί­μη­ση, πως μόνον η βία, η οργα­νω­μέ­νη σε επί­πε­δο συμ­μο­ριών και μαφί­ας, μπο­ρεί να εγγυ­η­θεί την αυρια­νή προσωπι­κή, ερω­τι­κή, ‘κοι­νω­νι­κή’ καταξίωση… 

Ετσι, η εκπαί­δευ­ση στη βία ξεκι­νά­ει από τα γεν­νο­φά­σκια, συνε­χί­ζε­ται μέσα στην οικο­γέ­νεια, που έχει ήδη πει­στεί, ότι ο δρό­μος αυτός είναι ‘υπο­χρε­ω­τι­κός’, προ­ά­γε­ται στο σχο­λείο σε συν­θή­κες απο­ξέ­νω­σης αδια­φο­ρί­ας και δια­συρ­μού αρχών και αξιών.
Γιγα­ντώ­νε­ται στη γει­το­νιά, όπου οι ‘δυνα­τοί’ του αύριο κάνουν την πρα­κτι­κή τους… Και καθιε­ρώ­νε­ται πια σε όλες τις εκφάν­σεις της καθη­με­ρι­νό­τη­τας δημιουρ­γώ­ντας ένα κλί­μα φοβί­ας, τρό­μου, πανι­κού και φυγής… Οσοι είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να βγουν από το σπί­τι τους, να πάρουν το ΙΧ τους ή κάποιο μέσο μαζι­κής μετα­φο­ράς, να μπουν στον χώρο της δου­λειάς, να δου­λέ­ψουν εκεί για μπό­λι­κες ώρες ώσπου να πάρουν το αντί­στρο­φο δρο­μο­λό­γιο, πρέ­πει να προ­σέ­χουν. Να προ­σέ­χουν πολύ και τα πάντα… Όλα φαί­νο­νται πολύ δύσκο­λα και για μία συλ­λο­γι­κή ριζι­κά δια­φο­ρε­τι­κή επα­να­δια­μόρ­φω­ση των κανό­νων της ζωής.
Σε κλί­μα άγχους και πανι­κού η θεώ­ρη­ση πως το εμείς είναι υπο­χρε­ω­τι­κά η βάση της ευδαι­μο­νί­ας του εγώ, μοιά­ζει αφε­λής, αστή­ρι­χτη, αναποτελεσματική…
Υπάρ­χει μεγά­λος και δύσκο­λος δρό­μος πει­θούς, χωρίς καν αυτός να έχει εξα­σφα­λι­σμέ­νη επι­τυ­χία και απόδοση…
Χωρίς ηθι­κο­λο­γία αλλά με δια­λε­κτι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση, πως μόνον οι συλ­λο­γι­κές διερ­γα­σί­ες και καθιε­ρώ­σεις μπο­ρούν να δια­σφα­λί­σουν την ατο­μι­κό­τη­τά μας, την ακε­ραιό­τη­τά μας, την πρό­ο­δό μας. Οι ατο­μι­κί­στι­κες πρα­κτι­κές, που διαν­θί­ζο­νται με μπό­λι­κο γκλά­μουρ είναι πρό­σκαι­ρες αυταπάτες…

Το ατο­μι­κό – η ατο­μι­κό­τη­τα και όχι ο ατο­μι­κι­σμός- περ­νά­ει ανα­πό­τρε­πτα μέσα από το συλλογικό. 

Post Views: 3
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
σκέψεις...

Η αναδόμηση του: ‘εμείς’

Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2025
Μίλτος Βασιλείου


Ακό­μη και
οι υπο­κρι­τές κήρυ­κες του ανθρω­πι­σμού και της κοι­νω­νι­κό­τη­τας, τονί­ζουν, πως τίπο­τε δεν
μπο­ρεί να γίνει μόνον από έναν…Πώς δεν ωφε­λεί να σκε­φτό­μα­στε μόνον τον εαυ­τό μας
αλλά το σύνο­λο και άλλα τέτοια ωραία για δημό­σια προ­πα­γάν­δα… Και σήμε­ρα το κάνουν, όπο­τε συμ­φέ­ρει και αποδίδει…

Την ίδια ώρα, η προ­ώ­θη­ση του ατο­μι­κι­σμού γίνε­ται με
χίλιους τρό­πους μέσα από ΜΜΕ αλλά κυρί­ως μέσα από τα καυ­τά παρα­δείγ­μα­τα της ζωής.

Ο ‘μέσος καθη­με­ρι­νός πολί­της’ σπρώ­χτη­κε στα γρα­νά­ζια της
εγω­πά­θειας με το πρό­σχη­μα της απελευθέρωσης… 

Για­τί αυτοί και όχι εγώ…

Αυτό κυριαρ­χού­σε στην πορεία της δήθεν ‘πολι­τι­κο­ποί­η­σης’
που νοιά­ζο­νταν για την κατα­σκευή ‘στρα­τιω­τών’ πιστών σε διάφορα
σοσιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρα προ­τάγ­μα­τα, που συνο­ψί­ζο­νται με εκπλη­κτι­κή ακρί­βεια στο παραπάνω.

Η πονη­ρό­τα­τη είσο­δος, που επι­χει­ρεί να διαμορφώσει
κλί­μα κοι­νω­νι­κής αντί­θε­σης, αντι­πα­ρά­θε­σης, ταξι­κό­τη­τας ακο­λου­θεί­ται από το ‘μαγι­κή’
προ­τε­ραιο­ποί­η­ση του ‘εγώ’ ως συμπυ­κνώ­μα­τος της … φυσιο­λο­γι­κής, πολυπόθητης
απε­λευ­θέ­ρω­σης…  

Με απί­στευ­της πονη­ρί­ας και επι­στη­μο­νι­κής προ­ερ­γα­σί­ας τεχνικές
σε κάθε επί­πε­δο της καθη­με­ρι­νό­τη­τας το ‘εμείς’ παρα­με­ρί­στη­κε ως … περιττό,
ανέ­φι­κτο, αδιάφορο…

Η διε­θνο­ποί­η­ση της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας επέ­βαλ­λε την
ρεα­λι­στι­κή απο­τί­μη­ση, πως μόνον η βία, η οργα­νω­μέ­νη σε επί­πε­δο συμ­μο­ριών και
μαφί­ας, μπο­ρεί να εγγυ­η­θεί την αυρια­νή προσωπι­κή, ερω­τι­κή, ‘κοι­νω­νι­κή’ καταξίωση… 

Ετσι, η εκπαί­δευ­ση στη βία ξεκι­νά­ει από τα γεν­νο­φά­σκια, συνε­χί­ζε­ται μέσα στην
οικο­γέ­νεια, που έχει ήδη πει­στεί, ότι ο δρό­μος αυτός είναι ‘υπο­χρε­ω­τι­κός’,
προ­ά­γε­ται στο σχο­λείο σε συν­θή­κες απο­ξέ­νω­σης αδια­φο­ρί­ας και δια­συρ­μού αρχών και
αξιών.
Γιγα­ντώ­νε­ται στη γει­το­νιά, όπου οι ‘δυνα­τοί’ του αύριο κάνουν την
πρα­κτι­κή τους… Και καθιε­ρώ­νε­ται πια σε όλες τις εκφάν­σεις της καθημερινότητας
δημιουρ­γώ­ντας ένα κλί­μα φοβί­ας, τρό­μου, πανι­κού και φυγής… Οσοι είναι
υπο­χρε­ω­μέ­νοι να βγουν από το σπί­τι τους, να πάρουν το ΙΧ τους ή κάποιο μέσο
μαζι­κής μετα­φο­ράς, να μπουν στον χώρο της δου­λειάς, να δου­λέ­ψουν εκεί για
μπό­λι­κες ώρες ώσπου να πάρουν το αντί­στρο­φο δρο­μο­λό­γιο, πρέ­πει να προ­σέ­χουν. Να
προ­σέ­χουν πολύ και τα πάντα… Όλα φαί­νο­νται πολύ δύσκο­λα και για μία συλ­λο­γι­κή ριζικά
δια­φο­ρε­τι­κή επα­να­δια­μόρ­φω­ση των κανό­νων της ζωής.

Σε κλί­μα άγχους και πανι­κού η θεώ­ρη­ση πως το εμείς
είναι υπο­χρε­ω­τι­κά η βάση της ευδαι­μο­νί­ας του εγώ, μοιά­ζει αφε­λής, αστήριχτη,
αναποτελεσματική…

Υπάρ­χει μεγά­λος και δύσκο­λος δρό­μος πει­θούς, χωρίς καν
αυτός να έχει εξα­σφα­λι­σμέ­νη επι­τυ­χία και απόδοση…

Χωρίς ηθι­κο­λο­γία αλλά με
δια­λε­κτι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση, πως μόνον οι συλ­λο­γι­κές διερ­γα­σί­ες και καθιερώσεις
μπο­ρούν να δια­σφα­λί­σουν την ατο­μι­κό­τη­τά μας, την ακε­ραιό­τη­τά μας, την πρό­ο­δό μας.
Οι ατο­μι­κί­στι­κες πρα­κτι­κές, που διαν­θί­ζο­νται με μπό­λι­κο γκλά­μουρ είναι πρόσκαιρες
αυταπάτες…

Το ατο­μι­κό – η ατο­μι­κό­τη­τα και όχι ο ατομικισμός-
περ­νά­ει ανα­πό­τρε­πτα μέσα από το συλλογικό. 

 

 

Post Views: 0
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted