Σαν σήμερα … 52 χρόνια πριν…

Σαν σήμε­ρα … 52 χρό­νια πριν…

Τη νύχτα της 20ής προς 21η Αυγού­στου 1968 γρα­φό­ταν μια από τις
πλέ­ον τρα­γι­κές σελί­δες στην ιστο­ρία του διε­θνούς κομ­μου­νι­στι­κού κινήματος. 

 Ήταν η στιγ­μή που τα στρα­τεύ­μα­τα των χωρών του Συμ­φώ­νου της Βαρσοβίας
εισέ­βα­λαν στη Σοσια­λι­στι­κή Δημο­κρα­τία της Τσε­χο­σλο­βα­κί­ας, υπο­χρε­ώ­νο­ντας στον
βίαιο τερ­μα­τι­σμό των ματαρ­ρυθ­μί­σε­ων οι οποί­ες συντε­λού­νταν υπό την καθοδήγηση
του κυβερ­νώ­ντος Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος και είχαν γίνει παγκο­σμί­ως γνω­στές με
τον όρο «η άνοι­ξη της Πράγας».

Το σύν­θη­μα «Λένιν, ξύπνα! Ο Μπρέζ­νιεφ τρε­λά­θη­κε», γραμ­μέ­νο πάνω
στα σοβιε­τι­κά τανκς στους δρό­μους της Πρά­γας, ήταν χαρακτηριστικό. 

Δια­δη­λω­τές με κόκ­κι­νες σημαί­ες υπε­ρα­σπί­ζο­νταν την κυβέρ­νη­ση του
Αλε­ξά­ντερ Ντούμ­π­τσεκ και τις επι­λο­γές του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας…

Επρό­κει­το για μια από τις τελευ­ταί­ες  εκδη­λώ­σεις προσήλωσης
του τσε­χο­σλο­βα­κι­κού λαού στα ιδα­νι­κά του σοσιαλισμού.

Όταν μετά από μια εικο­σα­ε­τία το καθε­στώς θα καταρ­ρεύ­σει με τη
«βελού­δι­νη επα­νά­στα­ση» στα τέλη του 1989, κανέ­νας δεν θα βγει στους δρό­μους να
το υπερασπιστεί…

Η εισβο­λή στην Τσε­χο­σλο­βα­κία το 1968 στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν ο
 επι­θα­νά­τιος ρόγ­χος του λεγό­με­νου “υπαρ­κτού σοσιαλισμού”. 

Ύστε­ρα από 20 περί­που χρό­νια τελ­μα­τώ­δους ακι­νη­σί­ας ,μετά την
Άνοι­ξη της Πρά­γας, το 1989  υπήρ­ξε ιστο­ρι­κά η πιο άγρια και τεράστια
κατάρ­ρευ­ση όλων αυτών των χωρών. 

Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι κανέ­νας πολί­της, κανέ­να σώμα ασφαλείας,
ούτε καν  ο στρα­τός δεν υπε­ρα­σπί­στη­κε την προη­γού­με­νη κατάσταση
εξουσίας…

Σε όλες σχε­δόν τις χώρες της ανα­το­λι­κής Ευρώ­πης και του
αντί­στοι­χου ασια­τι­κού τμή­μα­τος της πάλαι ποτέ Ε.Σ.Σ.Δ., σήμε­ρα το 2020, 30
περί­που χρό­νια μετά την κατάρ­ρευ­ση, οι κυβερ­νή­σεις τους διευ­θύ­νο­νται από τους
ίδιους διε­φθαρ­μέ­νους της παλιάς νομεν­κλα­τού­ρας, ή από τις ακρο­δε­ξιές εκδοχές
τους και με την, έτσι ή αλλιώς, πλειο­ψη­φία των λαών, των αντί­στοι­χων χωρών,
χωρίς δημο­κρα­τι­κή παρά­δο­ση και κουλ­τού­ρα, να τους ακο­λου­θούν και να τους
υποστηρίζουν…

Πρό­κει­ται για την κατά­ντια του ονεί­ρου μας…

 Στέ­φα­νος Πάντος