Ο πολίτης του κόσμου - Φαιακία

Ο πολίτης του κόσμου

Ο επει­σο­δια­κός αγώ­νας Σερ­βί­ας-Αλβα­νί­ας γέμι­σε θλί­ψη και αγω­νία κάθε σκε­πτό­με­νο άνθρω­πο αλλά και ενθου­σια­σμό και κτη­νώ­δη χαρά τους ακρο­δε­ξιούς, όπου γης με πρώ­τους και καλύ­τε­ρους τους Αλβα­νούς, που υπο­δέ­χτη­καν με τιμές ηρώ­ων τους ποδο­σφαι­ρι­στές ενός αγώ­να ανά­με­σα σε δύο γει­το­νι­κές χώρες, που δεν τελεί­ω­σε ποτέ λόγω προ­βο­κά­τσιας. Είναι μάλι­στα τόσο κολ­λη­τι­κό το μικρό­βιο του εθνι­κι­σμού ώστε μαζί τους συντά­χτη­καν στα Τίρα­να και άλλοι -επί­ση­μα μη ακρο­δε­ξιοί-, που αισθάν­θη­καν την πατριω­τι­κή ανά­γκη να οδη­γη­θούν σε εξα­χρί­ω­ση… Ομως δεν είναι όλοι έτσι… ΕΥΤΥΧΩΣ !!! 
Από τον ιστό­το­πο Nooz.gr αντι­γρά­φου­με το κεί­με­νο ενός Αλβα­νού συμπο­λί­τη του Νίκο Αγκνο, αλη­θι­νού πατριώ­τη και πολί­τη του κόσμου και σας το παρα­θέ­του­με με αλη­θι­νή συγκίνηση…

Χάρισμά σας αυτή η “πατρίδα”

Ξεκί­νη­σα εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κά το σημε­ρι­νό θέμα, και το έστει­λα για δημοσίευση
πριν το παιχνίδι. 

Ο Κώστας Γιαν­να­κί­δης, όμως, μου συνέ­στη­σε να περιμένω. 

«Πρέ­πει να προ­βλέ­ψου­με την πιθα­νό­τη­τα να γίνουν επει­σό­δια», μου έγραψε.
Μα, δεν υπάρ­χουν οργα­νω­μέ­νοι οπα­δοί της Αλβα­νί­ας στο γήπε­δο, αντα­πά­ντη­σα. Φευ.
Βαλ­κά­νια. Όσοι είχαν προ­βλέ­ψει ότι το ζευ­γά­ρι Σερ­βία-Αλβα­νία «μυρί­ζει μπαρούτι»
πέτυ­χαν διά­να. Το παι­χνί­δι διε­κό­πη και οι υπαί­τιοι όσο εύκο­λο είναι με μια πρώτη
ματιά να τους εντο­πί­σεις, άλλο τόσο δύσκο­λο να τους στα­μα­τή­σεις. Δυστυ­χώς, θα το
ξανακάνουν.

Λίγο πριν τη λήξη του πρώ­του ημί­χρο­νο, ένα τηλεκατευθυνόμενο
αερο­πλα­νά­κι, ίπτα­ται πάνω από τα κεφά­λια θεα­τών και παι­κτών και μετα­φέ­ρει ένα
κου­ρέ­λι που απει­κο­νί­ζει τη «μεγά­λη Αλβα­νία». Εκπλη­κτι­κό γεγο­νός, αν λάβουμε
υπό­ψη ότι το ματς γινό­ταν στο Βελι­γρά­δι και τα μέτρα ασφα­λεί­ας υπήρξαν
δρα­κό­ντεια. 3500 αστυ­νο­μι­κοί ήταν επι­φορ­τι­σμέ­νοι με την ασφά­λεια. Στους περίπου
40 Αλβα­νούς «επί­ση­μους» που ταξί­δε­ψαν, έγι­νε «υπο­δο­χή» στο αστυ­νο­μι­κό σταθ­μό του
αερο­δρο­μί­ου και, εννο­εί­ται, εξο­νυ­χι­στι­κός έλεγχος. 

Η Σερ­βι­κή
Ποδο­σφαι­ρι­κή Ομο­σπον­δία, εκτός του ότι δεν έδω­σε εισι­τή­ρια σε πολί­τες του
Κοσ­σό­βου, το ίδιο έκα­νε και με οργα­νω­μέ­νους οπα­δούς από Αλβα­νία. Μάλι­στα, είχε
ενη­με­ρώ­σει ότι ούτε απλό κασκόλ ή t-shirt με σύμ­βο­λα της Αλβα­νί­ας δεν θα
επέ­τρε­πε. Κι όμως, έγι­νε η μεγα­λύ­τε­ρη δυνα­τή πρό­κλη­ση που θα μπο­ρού­σε να γίνει.
Και όπως είναι, δυστυ­χώς, λογι­κό, όταν μιλά­με για Βαλ­κά­νια, ακο­λού­θη­σε χαμός. 


Εισβο­λή οπα­δών στο γήπε­δο, μετα­ξύ αυτών, όπως είναι επόμενο,
σεση­μα­σμέ­νοι εθνι­κι­στές, προ­πη­λα­κι­σμός των παι­κτών της Αλβα­νί­ας, βία μεταξύ
οπα­δών και αστυ­νο­μί­ας. Και πιο πριν υπήρ­χαν αντι­κεί­με­να, σκλη­ρά μαρκαρίσματα,
συν­θή­μα­τα μίσους – ένα από τα οποία έλε­γε «σκο­τώ­στε τους Κρο­ά­τες για να μην
έχουν οι Αλβα­νοί αδέλ­φια». Γενι­κά, μια τυπι­κή βαλ­κα­νι­κή συνά­ντη­ση. Που, τι και
αν είναι το 2014, εμείς παρα­μέ­νου­με περί­που δυο αιώ­νες πίσω. Κανο­νι­κά, δεν
έπρε­πε να είναι δύσκο­λη η πρό­βλε­ψη των επεισοδίων.

Παρα­κο­λου­θώ­ντας
μερι­κούς συνα­δέλ­φους από την χώρα κατα­γω­γής μου, αλλά και άτο­μα με δρά­ση στα
social media, μ’ είχε πιά­σει φόβος, ομο­λο­γώ. Ήλπι­ζα, όμως, ότι η απαγόρευση
παρου­σί­ας οπα­δών της Αλβα­νί­ας ήταν το σωστό «φάρ­μα­κο». Τώρα, βέβαια, δεν είμαι ο
μόνος που το πιστεύω. Μπο­ρεί να υπήρ­χε αιματοχυσία. 

Οι αθε­ό­φο­βοι, όμως,
άνθρω­ποι που, ως επί το πλεί­στον, δεν μπο­ρούν να προ­βλέ­ψουν ότι μετά τη Κυριακή
έρχε­ται Δευ­τέ­ρα, ωρύ­ο­νταν επει­δή «η Σερ­βία δεν αφή­νει τους Αλβα­νούς να δουν την
ομά­δα τους». Και αν γίνουν επει­σό­δια; τους ρωτού­σα. «Θα φταί­νε οι Σέρ­βοι» η
άμε­ση απά­ντη­ση. Κλα­σι­κή στε­νο­κέ­φα­λη εθνι­κι­στι­κή απάντηση. 

Πάντα «φταί­νε
οι άλλοι».

Μα, το χει­ρό­τε­ρο θα ερχό­ταν μετά. Με το που διε­κό­πη το ματς,
μια συγ­χορ­δία εθνι­κι­στών «ξεχύ­θη­κε» στα social media, κυρί­ως εκεί, με τεράστιο
μίσος για τους Σέρ­βους. Για όλους τους Σέρ­βους. Δεν μπό­ρε­σα σχε­δόν να αρθρώσω
λέξη. Άνθρω­ποι που κάνουν τον πολι­τι­σμέ­νο και προ­ο­δευ­τι­κό, όταν πρό­κει­ται για
τους άλλους, υπε­ρα­σπί­στη­καν με πάθος το κου­ρέ­λι που κατέ­βη­κε στο γήπε­δο από
αέρος. 

Άνθρω­ποι που τους δια­βά­ζεις να μιλά­νε καθη­με­ρι­νά για «την Ευρώπη
στην οποία ανή­κει η Αλβα­νία», έβγα­λαν τα πιο πρω­τό­γο­να εθνι­κι­στι­κά ένστικτα.
Άνθρω­ποι που ασκούν την πιο σκλη­ρή κρι­τι­κή «στους εθνι­κι­στές των Βαλκανίων»,
έβγα­λαν το πιο σκο­τει­νό εθνι­κι­στι­κό τους πρό­σω­πο. Κοι­νο­ποί­η­σαν στις σελί­δες τους
«σημαία» που απει­κο­νί­ζει τη «μεγά­λη Αλβα­νία», άνθρω­ποι που τους είχα δει να
είναι λυσ­σα­λέα πολέ­μιοι των ακρο­δε­ξιών. Δεν έχω λόγια, κυριο­λε­κτι­κά, να
περι­γρά­ψω αυτό που αντί­κρι­σαν τα μάτια μου.

Μιλάω μόνο για Αλβα­νούς (το
ίδιο συνέ­βη και με Σέρ­βους) επει­δή η κατα­γω­γή μου τυγ­χά­νει να είναι από εκεί.
Και με τέτοιους ανθρώ­πους, δεν θέλω να έχω καμία σχέ­ση. Με απο­κά­λε­σαν ήδη
«προ­δό­τη» και «που­λη­μέ­νο», μα απέ­να­ντι σε αυτή τη «σημαία»-κουρέλι που αυτοί
υπε­ρα­σπί­ζο­νται, εννο­εί­ται ότι είμαι ορκι­σμέ­νος εχθρός και «προ­δό­της». 

Αυτή την «πατρί­δα», σας την έχω χαρί­σει. Δεν είναι δική μου «πατρί­δα». Η
δική μου πατρί­δα, δεν θέλει εδά­φη των άλλων. Η δική μου πατρί­δα, δεν θέλει αίμα.
Η δική μου πατρί­δα, δεν μισεί τους γεί­το­νες. Η δική μου πατρί­δα, δεν προκαλεί
τους γεί­το­νες, μέσα στο σπί­τι τους. Χάρι­σμά σας, λοι­πόν, μια τέτοια «πατρί­δα»
και μια τέτοια «σημαία».
 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted