Και είναι τυχεροί αυτοί, που μπορούν να κάνουν θετικούς απολογισμούς. Να
παίρνουν δύναμη για τον αδυσώπητο αγώνα της απελευθέρωσης. Να καμαρώνουν, όταν
άλλοι ντρέπονται, κρύβονται, δικαιολογούνται, σιωπούν, παραποιούν…
Ε, λοιπόν, είμαστε τυχεροί, αφού είναι δικοί μας, κατάδικοί
μας οι 200 Ελληνες κομμουνιστές, που στήθηκαν στον τοίχο της Καισαριανής. Ηταν
πάντα δικοί μας, γιατί ο δικός τους άθλος πρόσφερε σε μας περηφάνεια και στους άλλους γεννούσε φτηνιάρικες
δικαιολογίες για την απουσία και την εναντίωσή τους…
ώρες, καμία λάσπη, καμία ύβρις, καμία χυδαιότητα δεν μπορούσε και δεν μπορεί να
μολύνει τον δρόμο του μαρτυρίου: από το Χαϊδάρι ως το σκοπευτήριο…
Ηλθαν τα χρόνια της ανατροπής… Τότε που γύρισε καπάκι
η ζωή, όπως γράφει με την πίκρα του ο Μάνος Ελευθερίου.
Το κράτος, που έστησαν οι Χίτες οι ταγματασφαλίτες, οι
ΕΕΕ με την πλάτη των Εγλλέζων και των Αμερικάνων, αδυνατούσε να χωρέσει το
άπλετο φως της ζωής, που έσβησαν τα μυδραλιοβόλα των Ναζί… Ολα τα δύσκολα, τα
σκοτεινά χρόνια αυτά τα διακόσια κεριά ζέσταιναν καρδιές και φλόγιζαν μυαλά…
Είναι αυτές οι διακόσιες βίαια και άνανδρα διακοπείσες
ζωές, που δεν αφήνουν να σπάσουν οι δεσμοί του χτες με το σήμερα, της ιστορίας
με την δράση.
Πρωτομαγιά του 44 και οι διακόσιοι αγωνιστές,
παραδομένοι από το φασιστικό ψευτοπατριωτικό καθεστώς Μεταξά στους καταχτητές
υπέγραψαν συμβόλαιο τιμής και αξιοπρέπειας με τον τόπο, την νεολαία, τον λαό…
Απέναντι τους η βρώμα της ιστορίας… Ντόπια σκουλήκια πρόσφεραν στους εγκληματίες
καταχτητές την αφρόκρεμα της Ελληνικής νεολαίας… Εργάτες, διανοούμενοι, αγωνιστές,
άφθαρτοι.
γονατίζεις μπροστά στο μήνυμα της θυσίας;;; Λίγα δευτερόλεπτα από τον
πυροβολισμό ως τον θάνατο, που έχουν γίνει αιωνιότητα… Που στοιχειώνουν τους προσκυνημένους
και τους κάθε λογής αρνητές… Οσο μίσος, όσο φθόνο και αν διαθέτουν οι λιγόψυχοι
δεν φτάνουν να κόψουν το νήμα, που φτάνει ως εμάς… Πολύτιμο σε δύσκολες ώρες
πίκρας, απογοήτευσης, αμφισβητήσεων, επιφυλάξεων…
κατάθεσης σεβασμού, τιμάμε ειδικότερα τον Δάσκαλο από τους Κουραμάδες, τον Κώστα
Χυτήρη… Εναν από τους διακόσιους… Και διακόσιοι για τα δισεκατομμύρια των …κατοικούντων
επί της γης.
Ταιριάζει με το αφιέρωμα το τραγουδι με τους ανεπανάληπτους στίχους του Μάνου Ελευθερίου και μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου: Μαλαματένια λόγια.
Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
Τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθέσ
Τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
Σου μάθαινε το αύριο και το χθεσ
Μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
Με του καιρού δεμένοσ τισ κλωστέσ
Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην τροία
Που στράγγιξεσ χαμένα μια γενιά
Καλύτερα να σ’ έλεγαν μαρία
Και να ‘σουν ράφτρα μεσ στην
κοκκινιά
Κι όχι να ζεισ μ’ αυτή τη κομπανία
Και να μην ξέρεισ τ’ άστρο του
φονιά
Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
Απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
Στο μεσοστράτη τέσσερισ ανέμοι
Τουσ πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
Και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
Και το μαράζι δίχωσ αφορμή
Και σαν τουσ άλλουσ χάθηκαν και
κείνοι
Τουσ βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
Κι απ’ το παλιό μαρτύριο να ‘χει
μείνει
Ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
Γυναίκεσ στη γωνιά μ’ ασετιλίνη
Παραμιλούν στην ακροθαλασσιά
Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα
καμιόνια
Θα ξεφορτώνουν στην καισαριανή
Πωσ έγινε με τούτο τον αιώνα
Και γύρισε καπάκι η ζωή
Πωσ το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια
Να μην ακούσεισ έναν ποιητή
Του κόσμου ποιοσ το
λύνει το κουβάρι
Ποιοσ είναι καπετάνιοσ
στα βουνά
Ποιοσ δίνει την αγάπη
και τη χάρη
Και στισ μυρτιέσ του
άδη σεργιανά
Μαλαματένια λόγια στο
χορτάρι
Ποιοσ βρίσκει για την
άλλη τη γενιά
Με δέσαν στα στενά και
στουσ κανόνεσ
Και ξημερώνοντασ μέρα
κακή
Τοξότεσ φάλαγγεσ και
λεγεώνεσ
Με πήραν και με βάλαν
στο κλουβί
Και στα υπόγεια ζάρια
τουσ αιώνεσ
Παιχνίδι παίζουν οι
αργυραμοιβοί
Ζητούσα τα μεγάλα τα
κυνήγια
Κι όπωσ δεν ήμουν
μάγκασ και νταήσ
Περνούσα τα δικά σου
δικαστήρια
Αφού στον άδη μέσα θα
με βρεισ
Να με δικάσεισ πάλι με
μαρτύρια
Και σαν κακούργο να με
τιμωρείσ