Πολιτισμός και καπιταλισμός… - Φαιακία

πολιτισμός

Πολιτισμός και καπιταλισμός…

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Αδιαμ­φι­σβή­τη­το δεδο­μέ­νο η προ­α­γω­γή και η διά­δο­ση των αγα­θών του πολι­τι­σμού στα χρό­νια του καπι­τα­λι­σμού… Αυτό βέβαια ισχύ­ει για την περί­ο­δο του “απε­λευ­θε­ρω­τή” καπι­τα­λι­σμού περί­που 250 χρό­νια πριν, με φθί­νου­σα έκτο­τε άνθηση… 
Σήμε­ρα και παρά την μεγά­λη διευ­κό­λυν­ση της καλ­λι­τε­χνι­κής δημιουρ­γί­ας αλλά και της διά­δο­σής της είναι ορα­τή η κρί­ση ποιό­τη­τας και κυρί­ως η ενί­σχυ­ση των ταξι­κών δια­κρί­σε­ων για την αισθη­τι­κή και νοη­τι­κή από­λαυ­σή των προ­ϊ­ό­ντων της τέχνης….
Με ενδια­φέ­ρον δια­βά­σα­με σχε­τι­κή ομι­λία του Στα­μά­τη Κρα­ου­νά­κη στην Κυπρια­κή Βου­λή (imerodromos.gr) και την αναπαράγουμε…

ΟΤΑΝ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ 
ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ, ΜΕ ΘΕΜΑ «ΟΤΑΝ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ»
---000_kraounakisΠρέ­πει να σας πω – καταρ­χάς εκφρά­ζω τη μεγά­λη μου χαρά που είμαι κοντά σας – ότι ως πρώ­τη φορά επι­σκέ­πτης στην αδελ­φή χώρα, στο ΘΟΚ με τις ‟Νεφέ­λες”, είχα τη μεγά­λη τύχη να γνω­ρί­σω πάρα πολ­λούς εικα­στι­κούς και να εκπλα­γώ απ’ την τολ­μη­ρό­τη­τά τους και το πόσο κοντά – πολύ περισ­σό­τε­ρο, μπο­ρώ να σας πω, και από τους Έλλη­νες αντί­στοι­χους – στα ευρω­παϊ­κά κινή­μα­τα είναι. 
​Δεύ­τε­ρη συγ­γε­νι­κή μου σχέ­ση είναι ότι εδώ και τρία χρό­νια φιλο­ξε­νού­μαι στο σπί­τι που έφτια­ξε και χάρι­σε στο ελλη­νι­κό κρά­τος ένας μεγά­λος Κύπριος καλ­λι­τέ­χνης, ο Μιχά­λης Κακο­γιάν­νης, ο οποί­ος έκα­νε πραγ­μα­τι­κά την Κύπρο και την Ελλά­δα διά­ση­μες στο εξω­τε­ρι­κό, πάρα πολύ διά­ση­μες, και έδω­σε από τα χρή­μα­τα που έβγα­λε απ’ τη διά­ση­μη δου­λειά του, για να φτιά­ξει αυτό τον πολύ ωραίο χώρο απέ­να­ντι απ’ τις εργα­τι­κές πολυ­κα­τοι­κί­ες του Ταύ­ρου. Επί­σης, το ανί­ψι του, ο Κώστας, έχει φτιά­ξει εδώ πάνω στο βου­νό ένα πολι­τι­στι­κό κέντρο. 
​Για­τί ξεκι­νάω με αυτά; Για­τί εγώ θα σας πλη­γώ­σω λίγο. Δεν πιστεύω σε κανέ­να κρά­τος! Το κρά­τος τη σκέ­φτε­ται και τη θυμά­ται την τέχνη, μόνο όπο­τε έχει ανά­γκη για βιτρί­να πολι­τι­σμού. Και οι καλλιτέχνες… 
(Χει­ρο­κρο­τή­μα­τα)  
​…οι καλ­λι­τέ­χνες που πάνε και παί­ζου­νε το ρόλο αυτής της βιτρί­νας έχου­νε μεγά­λη ανα­σφά­λεια για την τέχνη τους. Η τέχνη δεν είναι θέμα των γρα­φεί­ων. Ο καλ­λι­τέ­χνης πρέ­πει να κυκλο­φο­ρεί στο δρό­μο, να έχει το αυτί του στην καρ­διά του κόσμου, να ακούει. 
​Δυστυ­χώς, βλέ­πω ότι όλες οι άλλες τέχνες απο­τυ­πώ­νο­νται πλην από το θέα­τρο. Βλέ­πω την κ. Μπε­μπε­δέ­λη μπρο­στά μου και λέω ότι θα ’πρε­πε πραγ­μα­τι­κά αυτή τη στιγ­μή η Κύπρος να τη στεί­λει να παί­ξει σε όλη την Ευρώ­πη απο­σπά­σμα­τα απ’ τους μεγά­λους τρα­γι­κούς και κωμι­κούς της ρόλους. Όταν πήγα στον Τζα­βά­ρα, στο γρα­φείο του, πριν από χρό­νια, στην αρχή της κρί­σης, να του πω «κάντε κάτι, βάλ­τε μας σ’ ένα πούλ­μαν αυτή τη στιγ­μή δέκα καλ­λι­τέ­χνες να πάμε στις πρε­σβεί­ες σε όλη την Ευρώ­πη, να τους πού­με ότι η Ελλά­δα δεν είναι αυτή η Αφρο­δί­τη με το κωλο­δά­κτυ­λο!». Αυτή τη στιγ­μή ο Παπαϊ­ω­άν­νου θερί­ζει σε όλη την Ευρώ­πη. Ο Λάν­θι­μος θερί­ζει σε όλη την Ευρώ­πη. Έγι­νε μάχη στο Κέντρο Κινη­μα­το­γρά­φου, για να περά­σει το σενά­ριό του και να χρη­μα­το­δο­τη­θεί. Δεν πιστεύω στο κρά­τος. Δεν πιστεύω στις επι­χο­ρη­γή­σεις. Ο Βαν Γκογκ έκα­νε το κίτρι­νο μπαρ, επει­δή δεν είχε άλλη μπο­γιά, και ο Σαρ­λό, για να αντι­στα­θεί στους ναζί, έφτια­ξε αυτό το χαρα­κτή­ρα, για να κοροϊ­δέ­ψει το Χίτλερ. 

​Λοι­πόν, όταν η τέχνη θέλει, μπο­ρεί να το κάνει το θέμα της και μέσα σε ένα υπό­γειο και μέσα σε ένα τρία επί τρία. Ο ΘΟΚ γεν­νή­θη­κε, επει­δή ένας τρε­λός, μαθη­τής του Κουν, ο Εύης Γαβρι­η­λί­δης, πήρε πέντε ανθρώ­πους στο Θεα­τρά­κι του ΡΙΚ, που κακώς το έχε­τε και ερη­μώ­νει, κακώς το έχε­τε και ερη­μώ­νει. Θα ’πρε­πε να ’ναι μέρος που να βρί­σκο­νται όλες οι νέες ομά­δες και να συναλ­λάσ­σο­νται. Κακώς έχε­τε και κάθε­ται το θέα­τρο που έπε­σε η στέ­γη του. (Δημο­τι­κό Λευ­κω­σί­ας). Το Σαιξ­πη­ρι­κό Θέα­τρο στο Λον­δί­νο είναι υπαίθριο. 

(Χει­ρο­κρο­τή­μα­τα)  
Αλλά­ζου­νε συνέ­χεια οι δήμαρ­χοι, οι υπουρ­γοί, οι υφυ­πουρ­γοί. Να υπο­γρά­ψου­με και­νού­ριες διατάξεις,νομοσχέδια,. Και όχι μπή­κε το μνη­μό­νιο και όχι έφυ­γε το μνη­μό­νιο… Φτά­σα­με να μιση­θού­με, λες και αυτός ήταν ακρι­βώς ο στό­χος. Αυτός ήταν ακρι­βώς ο στό­χος! Να εκθέ­σου­νε βλακωδώς..την αρι­στε­ρά.. Δηλα­δή περί­με­να­νε όλοι από ένα ροζέ αστι­κό αρι­στε­ρού­λι κόμ­μα να κάνει θαύ­μα­τα; Όχι, σόρι κιό­λας! Για­τί εδώ δεν εξε­τέ­θη ο κομ­μου­νι­στής Πρό­ε­δρός σας με το χει­ρό­τε­ρο τρό­πο; Τον αδειά­σα­νε, τον δια­λύ­σα­νε… Είναι σχέ­διο αυτό, όπως είναι σχέ­διο να ξεπα­τώ­σου­νε την πηγή της ποί­η­σης, που είναι η Ανα­το­λή. Τον Ευρι­πί­δη τον φάγαν τα σκυ­λιά. Ποια σκυ­λιά – θα ρωτή­σω – που το θεμα­τά­κι του ήταν οι τεχνο­κρά­τες Έλλη­νες; Ποια σκυ­λιά; Εντε­λώς τυχαία επί­σης ένα μοτο­σα­κό σκό­τω­σε το Θόδω­ρο Αγγε­λό­που­λο, ένα σκη­νο­θέ­τη που θα παί­ζε­ται στα πανε­πι­στή­μια για χρό­νια και χρό­νια, για­τί δεν υπήρ­χαν δυο άνθρω­ποι εκεί πέρα ,δίπλα του, να τον προ­στα­τέ­ψου­νε, ρε παι­δί μου! Θα δεί­χνου­με τις ται­νί­ες του, για να θυμό­μα­στε πώς ήταν η Ελλά­δα κάπο­τε, που δε θα ’ναι πια. 
​Πάμε καταρ­χάς να χαρα­κτη­ρί­σου­με το τοπίο. Θα τα πω όσο πιο γρή­γο­ρα, τα είχα γρά­ψει, θα πω ό,τι θυμά­μαι. Ποιο είν’ το τοπίο; Η εξου­σία είναι οι τρά­πε­ζες, οι κυβερ­νή­σεις είναι οι δια­χει­ρι­στές τους, τα κόμ­μα­τα είναι το άλλο­θι δημο­κρα­τί­ας – πολύ σωστά το είπε η Λένα το πρωί, ποια δημο­κρα­τία; – και οι ψηφο­φό­ροι αθώ­οι ή βεβα­ρη­μέ­νοι πια με κατά­θλι­ψη, για­τί κάτι περι­μέ­να­νε που δεν έγι­νε. Επί­σης, λεί­πει ο έρω­τας, ακούω. «Τι γίνε­ται, παι­διά;», λέω. «Για­τί τόση αγα­μί­λα;» Σόρι κιόλας! 
(Γέλια)  
​«Έχου­με κατά­θλι­ψη»! «Και πώς ρημα­διά­ζε­στε στα πλη­κτρο­λό­για με τις ώρες, για να κάνε­τε την επα­νά­στα­ση απ’ τα πλη­κτρο­λό­για και βλέ­πε­τε αυτά τα εμέ­σμα­τα στην τηλε­ό­ρα­ση;». Εγώ έχω κλεί­σει την τηλε­ό­ρα­ση εδώ και δέκα χρό­νια και έχω βρει την υγειά μου. Αν δε μου το στεί­λουν οι φίλοι εδώ στα ipad και στα inbox, δεν κάνω τον κόπο καν να δω τι γίνε­ται. Μαθαί­νω, φυσι­κά, πληροφορούμαι. 
​Πάθα­με λοβο­το­μή απ’ το δια­δί­κτυο. Νομί­ζου­με ότι, άμα γρά­ψου­με δέκα ατά­κες και μας κάνου­νε δέκα like οι κολ­λη­τοί μας, καθα­ρί­σα­με, την κάνα­με την επα­νά­στα­ση! Μου είχε πει κάτι πριν χρό­νια ο Στε­φα­νής, ο ψυχί­α­τρος, ο οποί­ος έχει – πώς το λένε; – παρα­κο­λου­θή­σει ιατρι­κά όλους τους Έλλη­νες Πρω­θυ­πουρ­γούς μέχρι σήμε­ρα και δεν είμαι καθό­λου σίγου­ρος για το πόσο καλή αγω­γή τούς δίνει, εδώ που τα λέμε! 
(Γέλια)  
​Δεν ξέρω τι, σας λέω έχω μεγά­λη αμφι­βο­λία για τη θεραπεία. 
​Μου είχε πει πριν δεκα­πέ­ντε χρό­νια λοι­πόν, σε ένα πάνελ τηλε­ο­πτι­κό που είχα­με βρε­θεί «Κύριε Κρα­ου­νά­κη, δεν υπάρ­χει ελπί­δα. Θα μας βάλουν όλους μπρο­στά σε μια οθό­νη και θα τελειώ­σου­νε μαζί μας». Εγώ δεν ανή­κω στους καλ­λι­τέ­χνες που πιστεύ­ουν ότι δεν υπάρ­χει ελπί­δα. Το 2000, που έβλε­πα να ’ρχε­ται το βου­νό και έλε­γα «θα μας κατα­στρέ­ψουν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώ­νες» και με έπαιρ­νε ο συγ­χω­ρε­μέ­νος ο Λαμπρά­κης στο τηλέ­φω­νο και μου έλε­γε «τι είναι αυτά που λες, παι­δί μου, στις εφη­με­ρί­δες, την ώρα που προ­σπα­θού­με να πάρου­με την Ολυ­μπιά­δα;», «θα καεί η χώρα!», έλε­γα. Το ’βλε­πα. Έφτια­ξα ομά­δα. Εκ του μηδε­νός, στο τίπο­τα, στο που­θε­νά. Το ανέ­ντα­χτο δεν το θέλει κανείς. Μόλις ριζώ­σα­με και αρχί­σα­με να βγά­ζου­με μισθό απ’ τα εισι­τή­ρια, άρχι­σαν «τα παίρ­νει η ΜΚΟ, τα κάνει η ΜΚΟ». Προ­χθές ένας οπα­δός αυτού του μπα­μπουί­νου, που μούν­τζω­σα έναν τοί­χο απ’ εκεί που ’ρχό­ταν η φωνή, κάπου που μίλα­γε, μου είπε «εξα­κό­σια χιλιά­ρι­κα ήθε­λες» και του λέω «Ξέρεις και το ποσό, ε; Για έλα να δεις πού μένω και πού μένει αυτός που υπο­στη­ρί­ζεις!». Λοι­πόν, οι πιστο­λιές είναι… Ορα­τές… Και επ’ ευκαι­ρία θέλω πραγ­μα­τι­κά να απο­σύ­ρω και ένα βότσα­λο μπρο­στά στις πέτρες που ’φαγε η Λένα η Διβά­νη, για­τί μες στον όλε­θρο εκεί­νη την ώρα έρι­ξα και εγώ ενα­ντί­ον της ένα βότσα­λο και σήμε­ρα θέλω να το πάρω πίσω. Για­τί ο ανα­μάρ­τη­τος πρώ­τος τον λίθον αποσυρέτω! 
​Το ’80 – που η Αμε­ρι­κή ήθε­λε να εντά­ξει όλη την παγκό­σμια μου­σι­κή παρα­γω­γή στο 120 παλ­μοί το δευ­τε­ρό­λε­πτο, για να κολ­λά­νε οι DJε­ά­δες στις ντι­σκο­τέκ όλες τις μου­σι­κές, τη μία μετά την άλλη, για να παίρ­νου­νε τα χάπια τα μωρά, τα μωρά που εκπαί­δευ­σαν όλα τα έντυ­πα που στή­ρι­ξαν οι κυβερ­νή­σεις εδώ και σαρά­ντα χρό­νια από παντού και τους τάζα­νε το μισθό των €10.000 το μήνα και τώρα τους έχου­νε στα €250 χωρίς ΙΚΑ και τα τζάν­κια χάσα­νε τη δόση και πέσα­νε στην κατά­θλι­ψη, όσα δεν καή­καν στα παγκά­κια και τρέ­χου­με στα ΚΕΘΕΑ κ.λπ. να για­τρεύ­ου­με κόσμο – τα δια­λύ­σαν όλα! 
​Λοι­πόν, δεν πιστεύω στο κρά­τος, δεν πιστεύω στην κρα­τι­κή βοή­θεια. Δεν πιστεύω καθό­λου. Ό,τι γίνει θα γίνει από τα σπί­τια. Μια στιγ­μή. Ποια σπί­τια τώρα; Με φωνά­ξαν από τον ΝΑΚΑ να φτιά­ξου­με κάτι με τα μου­σι­κά σύνο­λα. Και λέω «Παι­διά, να βρού­με ένα χορη­γό, να βάλου­με στέ­γα­στρα σε όλη την Αθή­να – παντού σε όλη την Ευρώ­πη οι μου­σι­κοί παί­ζου­νε στο δρό­μο – να φτιά­ξου­με γκρουπ». Και βρή­κα­με χορη­γό να μας φτιά­ξει στέ­γα­στρα. Πού κόλ­λη­σε το θέμα; Στα σπί­τια, παρα­κα­λώ! Κανέ­νας γονιός δεν ήθε­λε το παι­δά­κι του να πάει να παί­ξει στο δρό­μο και να βγά­λει καπέ­λο! Για­τί; Είμα­στε πολύ αρι­στο­κρά­τες; Όλοι οι νέοι καλ­λι­τέ­χνες στο Λον­δί­νο, στο Παρί­σι, παντού… Φεύ­γου­νε τρέ­να με πτυ­χιού­χους απ’ τη Ρώμη και πάνε να πιά­σου­νε δου­λειά στα μπαρ στο Λον­δί­νο. Έπαι­ξα στο RADA πριν τρία χρό­νια με την ομά­δα. Όλα τα παι­διά του RADA είναι σπου­δα­στές του RADA. Δου­λεύ­ουν στην ταξι­θε­σία, καθα­ρί­ζουν τουα­λέ­τες, δου­λεύ­ου­νε στα μαγα­ζιά που που­λά­νε γκά­τζετ για τα θέα­τρα και όχι μόνο. 
​Όλοι «για­τί δε μας τα έδω­σε το κρά­τος;». Για­τί, ρε, να σου δώσει; Στο φινά­λε οι ‟Όρνι­θες” και το ‟Άξιον Εστί” γίναν με επι­χο­ρη­γή­σεις; Για πεί­τε μου! Με ψοφο­πεί­να γίνα­νε! Και με μια πίστη και μια καύ­λα για όλα! Για την τέχνη την ίδια! Με τον Τσα­ρού­χη να ράβει και να ζωγρα­φί­ζει τα φτε­ρά των ορνί­θων! Τα ξέρου­νε. Για δεί­τε τους ‟Βατρά­χους” του Ευαγ­γε­λά­του στο YouTube, να δεί­τε όχι μόνο επί­πε­δο σκη­νο­θέ­τη και παρά­στα­σης και ηθο­ποιών, επί­πε­δο κοι­νού, με τι γελά­ει το κοι­νό μετά τη χού­ντα. Για ανα­κα­λύψ­τε έναν πιτσι­ρι­κά που λέγε­ται ‟The boy”, να δεί­τε πώς οι τρια­ντά­ρη­δες έχου­νε το Σαβ­βό­που­λό τους, τι λόγο γρά­φει αυτό το πιτσι­ρί­κι! Είναι γιος της Καρυ­στιά­νη και του Βούλ­γα­ρη. ‟The boy” λέγε­ται, Αλέ­ξαν­δρος Βούλ­γα­ρης. Ακού­στε το τρα­γού­δι το ‟Κου­στου­μά­κι”, να δεί­τε τι λέει αυτό το παι­δί! Για ξανα­δεί­τε πάλι στο YouTube – ειδι­κά οι νεό­τε­ροι – τη μεγά­λη στιγ­μή του Ροντή­ρη με την Ασπα­σία Παπα­θα­να­σί­ου, ’62, σωσμέ­νο στο BBC, ‟Ηλέ­κτρα” με μου­σι­κή Μητρό­που­λου, να δεί­τε μετά­φρα­ση, λόγο, ενορ­χή­στρω­ση χορού, ελλη­νι­κό κου­στού­μι, αφαι­ρε­τι­κό στοι­χείο, όπε­ρα λόγου. Πάνε όλοι σαν τους ξεφτι­λι­σμέ­νους, αντί να έχου­με κάνει εθνι­κή σχο­λή ερμη­νεί­ας, τρα­γω­δί­ας, κωμω­δί­ας… Εδώ ο Χαρα­λά­μπους – τον έβλε­πα το πρωί και μίλα­γε – οι θεϊ­κές του ‟Ικέ­τι­δες”… Αντί να έχει γίνει σχο­λή αυτό το πρά­μα, πάνε και αντι­γρά­φου­νε με κου­στου­μά­κια ευρω­παϊ­κά, κάτι αηδί­ες και ξερά­σμα­τα, όλους τους δυτι­κούς σκη­νο­θέ­τες; Στη χώρα που γέν­νη­σε την τρα­γω­δία και την κωμω­δία; Να τρε­λα­θού­με όλοι; 
​Πρα­κτι­κά, τι κάνου­με; Ό,τι μπο­ρού­με με ό,τι έχου­με στα χέρια μας! Ένα πιά­νο, ένα hammond, έναν ενι­σχυ­τή, ένα δωμά­τιο πέντε επί πέντε! Εδώ κάθε λου­τρο­κα­μπι­νές έχει γίνει πλέ­ον θέα­τρο και παί­ζου­νε και στην Αθή­να μονο­λό­γους όλες οι κυρί­ες! Και βάζουν και φορο­λο­γία 23% τώρα στην τέχνη, στα θέα­τρα! Στα θέα­τρα όχι, το έχουν 6%. Στα μου­σι­κά. Δηλα­δή γίνα­νε οι μπου­ζου­κλε­ρί μιού­ζι­καλ της κακιάς ώρας, για να είναι στο 6%. Όλα τα μπου­ζού­κια γίνα­νε θέα­τρα με πολύ κακό μου­σι­κό επί­πε­δο. Δεν το συζη­τώ. Είδα δύο, ας πού­με, και ήτα­νε για κλάματα. 
​Μην περι­μέ­νου­με απ’ το κρά­τος. Έχεις ταλέ­ντο σπί­τι; Θρέψ’ το! Βρες του δάσκα­λο. Όταν αρχί­σα­νε να κλεί­νου­νε, τα πρώ­τα θύμα­τα της κρί­σης ήταν τα μου­σι­κά σχο­λεία. Όταν αρχί­σαν να τα κλεί­νουν και με παίρ­ναν τα παι­διά – είχα φίλους και συνα­δέλ­φους από τα μου­σι­κά γυμνά­σια κτλ – τους λέω «Παι­διά, βρεί­τε τους δασκά­λους, βρεί­τε ένα χορη­γό, ένα φούρ­να­ρη, έναν αυτό, ένα σκα­τά, ό,τι θέλεις υπάρ­χει, άμα θέλεις, να πλη­ρώ­σε­τε τους δασκά­λους, να πλη­ρώ­σε­τε μια καθα­ρί­στρια να σας καθα­ρί­ζει το σχο­λειό, να κρα­τή­σε­τε τις σπου­δές σας». Δε θα έρθει κανέ­να κρά­τος να βοη­θή­σει. Όπο­τε δόθη­καν από τα κρά­τη λεφτά στην τέχνη, ήτα­νε για να καεί και, όταν βλέ­πε­τε τους ιδιώ­τες, που ακούω «τις γκα­λε­ρί που χρη­μα­το­δο­τού­νε», καί­νε λεφτά, που, αν τα πλη­ρώ­ναν σε φόρους, θα ’χαμε ξεχρε­ώ­σει τα ηθε­λη­μέ­να μνη­μό­νια. Είναι σχέ­διο! Την ιστο­ρία του πώς ξεβρά­ζο­νται οι πρό­σφυ­γες στη Μεσό­γειο την ξέρουν οι κυβερ­νή­σεις στην Αμε­ρι­κή εδώ και σαρά­ντα χρόνια!Έχουνε ινστι­τού­τα σε όλη την Αφρι­κή, για να αντι­με­τω­πι­στεί το θέμα, να τους προ­ε­τοι­μά­σου­νε! Όλοι το ξέρουν ότι θα σκά­σει το φαι­νό­με­νο και τώρα κάνουν καρα­γκιο­ζι­λί­κια στην πλά­τη των ηττη­μέ­νων… Πάντα ήτα­νε το θέμα της εξου­σί­ας αυτό. Παλιό­τε­ρα όμως είχα­νε του­λά­χι­στον… λίγη τσί­πα, πετά­γα­νε μια κοκ­κά­λα στο λαό να μη λυσ­σά­ξει… Η περί­φη­μος δεξιά, πριν είναι αυτό το τέρας που βλέ­που­με τώρα, οι φονιά­δες, που είναι όλοι ελεύ­θε­ροι οι φονιάδες… 
​Μην πιστεύ­ου­με στο κρά­τος. Δε θα έρθει απ’ εκεί τίπο­τα. Το ξανα­λέω. Έχεις ταλέ­ντο σπί­τι; Θρέψ’ το! Να πάρει τρεις μάγκες κολ­λη­τούς, να πάνε να παί­ξου­νε στην πρώ­τη γωνία που θα βρού­νε, στην πρώ­τη πιλο­τή. Απ’ εκεί θα ξανα­γεν­νη­θεί το και­νού­ριο. Απο­κλεί­ε­ται να ξανα­γεν­νη­θεί απ’ τα ιδρύ­μα­τα. Γεμί­σα­με ιδρύ­μα­τα τέχνης. Πρό­σφα­τα σ’ ένα τέτοιο ίδρυ­μα μια πολύ ταλα­ντού­χα σκη­νο­θέ­της έκα­νε ένα σπου­δαίο ανέ­βα­σμα στον ‟Καλό άνθρω­πο του Σετσουάν”. Την πήρε ο ιδρυ­μα­τάρ­χης και της είπε: «Δεν τον κόβεις αυτό τον Μπρεχτ; Αυτό το μονό­λο­γο του κομ­μου­νι­στή; Πολύ τρα­βά­ει!». Αυτός είναι ο ρόλος των ιδρυμάτων! 
​Σας φιλώ, σας ευχαριστώ. 
​Ο πολι­τι­σμός δε χρειά­ζε­ται υπουρ­γείο. Οι χώρες που έχου­νε πολι­τι­σμό δε χρειά­ζο­νται υπουρ­γείο. Το υπουρ­γείο χρειά­ζε­ται πολι­τι­σμό!  
(Χει­ρο­κρο­τή­μα­τα)
​Και τώρα σφά­χτε με!
Post Views: 6
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted