Βενετσιάνικες ρίζες…

Εκεί­νη τη φορά που πήγα­με μαζί στη Βενε­τία γκρίνιαζες
απί­στευ­τα όλο το ταξί­δι. Εμέ­να δε με ένοια­ζε καθό­λου, ήμου­να σαν τα μικρά που
γυρ­νά­νε στη μάνα τους. Θα βρέ­χει, μου είπες. Ε και; Σου απά­ντη­σα. Ένα από τα
πολ­λά που ενώ­νουν τη Σερε­νίσ­σι­μα με την πατρί­δα. Μυρί­ζει το δωμά­τιο μούχλα,
ξανά εσύ. Πως αντέ­χεις να σέρ­νεις το σάκο στο βαπο­ρέ­το και μετά τόσα σκαλιά
πάνω – κάτω; Έτσι γκρί­νια­ζες κι όταν πρω­το­α­νέ­βη­κες σπί­τι. Πόσα σκα­λιά έχει; Δεν
έχει μπαλ­κό­νι; Πού κάθε­στε το καλο­καί­ρι; Πάντως όχι στο σπί­τι. Να εδώ είναι η
πλα­τεία, για­τί να καθή­σου­με στο σπί­τι, τι είμα­στε ανή­μπο­ροι; Δεν βλέ­πεις και
την πόλη γεμά­τη γέρους; Ούτε αυτοί κάθο­νται σπί­τι. Τελευ­ταίο κατα­φύ­γιο τα τήλια
κι οι κοκ­κυ­κιές, ο μεγά­λος διωγ­μός έγι­νε με τα καφέ, παγκά­κια και πεζού­λια και πλακάδα
άδεια για μπα­λό­νι και ψιλή κου­βέ­ντα σα να εξα­φα­νί­στη­καν σε μια νύχτα. Διωγμός
κι από τα μπά­νια, εκεί στή­θη­καν «Οι χίλιες και μια νύχτες», κατα­ντή­σα­με να
νοσταλ­γού­με την πλα­στι­κή καρέ­κλα και την πορ­το­κα­λά­δα με το ενά­μι­συ ευρώ. Παρά
την αυξη­μέ­νη υγρα­σία και τα αρθρι­τι­κά οι γέροι αντι­στέ­κο­νται σε Κέρ­κυ­ρα και
Βενε­τία, ενώ τα κύμα­τα  του­ρι­σμού και
οργα­νω­μέ­νου σχε­δια­σμού  μετα­τρέ­πουν αδυσώπητα
τις πόλεις σε πανά­κρι­βα και τζού­φια σκη­νι­κά θεά­τρου, πρα­κτι­κά ακα­τοί­κη­τες για
αλη­θι­νές υπάρ­ξεις σαν την Αγγιο­λί­να και τη Στα­μα­τέλ­λα, που εξα­φα­νί­ζο­νται μαζί
με τη χαρα­κτη­ρι­στι­κή τους προ­φο­ρά. Πριν από ένα – δύο χρό­νια μπή­καν κάτι
στρα­βο­χυ­μέ­να παγκά­κια στον πιο κεντρι­κό δρό­μο της πόλης μας και από πεί­σμα δίνω
τα ραντε­βού μου εκεί, κάθο­μαι επι­δει­κτι­κά, πίνω το ακρι­βό ανα­βρά­ζον νερό μου
και μιλάω για επαγ­γελ­μα­τι­κά στο κινη­τό, αγνο­ώ­ντας  τα καφέ που έχουν ξεφυ­τρώ­σει σαν μανιτάρια
πάνω στο πεζο­δρό­μιο. Κι ενώ εσύ αδαή στε­ρε­ολ­λα­δί­τη ονει­ρεύ­ο­σουν μαι­ζο­νέ­τες με
τσι­μέ­ντα, εγώ σε ξεπο­δά­ρια­ζα όλη μέρα στα κανά­λια και στα κάμπι, για να
υπο­στείς το βρά­δυ στο κρε­βά­τι την ανά­γνω­ση των περι­πε­τειών του Λόρ­δου Βύρωνα
στη Βενε­τία, όταν μετά τα μπά­λι α μάσκε­ρα και τα συνα­φή όργια, έστελ­νε για ύπνο
το γον­δο­λιέ­ρη του και κολυ­μπού­σε στο καθα­ρό τότε Γκραν Κανάλ για να φτά­σει στο
Παλά­τσο του. Και στην Κέρ­κυ­ρα; Στην Κέρ­κυ­ρα δεν πήγε ποτέ; Μη σκιά­ε­σαι. Στην
Κέρ­κυ­ρα έχει  περά­σει, μετά τη Βενετία
πάντως, έτε­ρο άλτερ έγκο του, ο Καζα­νό­βα. Βίοι παράλ­λη­λοι και οι πόλεις. Σιγά,
η Βενε­τία θα βυθι­στεί από τα νερά, η πόλη σου τι θα πάθει; Ότι και η
Σερε­νίσ­σι­μα. Κι αυτή θα βυθι­στεί, αλλά από τα σκουπίδι