audiatour et altera pars…

Ξέρω… Την χθε­σι­νή ομι­λία του υπουρ­γού εξω­τε­ρι­κών της Ρωσίας
στον ΟΗΕ βαρε­θή­κα­τε να την δια­βά­ζε­τε στους ιστό­το­πους και τις εφη­με­ρί­δες. Βαρεθήκατε
να την ακού­τε στα ραδιό­φω­να και να την παρα­κο­λου­θεί­τε στις τηλεοράσεις… 

Παρά ταύ­τα η ΦΑΙΑΚΙΑ την αντέ­γρα­ψε από τον ιστότοπο
ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ και σας την παρουσιάζει. 

Ας ακου­σθεί και η άλλη πλευρά…

1 Μαρ­τί­ου 2022

Αγα­πη­τές κυρίες
και κύριοι

Ήλπι­ζα να
μπο­ρέ­σω να συμ­με­τά­σχω προ­σω­πι­κά στις εργα­σί­ες του Συμ­βου­λί­ου Ανθρωπίνων
Δικαιω­μά­των των Ηνω­μέ­νων Εθνών μετά από ένα κενό δια­στή­μα­τος δύο ετών.

Ωστό­σο,
ανα­γκά­ζο­μαι να απευ­θυν­θώ σε εσάς μέσω τηλε­διά­σκε­ψης. Ο λόγος είναι τα πρωτοφανή
μέτρα της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης που αρνεί­ται να σεβα­στεί ένα από τα θεμελιώδη
ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα – το δικαί­ω­μα στην ελεύ­θε­ρη κυκλο­φο­ρία. Τα μέλη της
Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης έχουν επι­λέ­ξει τον δρό­μο των μονο­με­ρών παρά­νο­μων κυρώσεων,
χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τες για να απο­φύ­γουν τον άμε­σο ειλι­κρι­νή διά­λο­γο πρό­σω­πο με
πρό­σω­πο, τον οποίο σαφώς φοβού­νται. H κατά­στα­ση στον κόσμο δεν διευ­κο­λύ­νε­ται, αλλά επιδεινώνεται
μπρο­στά στα μάτια μας. Ο κύριος λόγος είναι ότι οι ΗΠΑ και οι σύμ­μα­χοί τους
συνε­χί­ζουν να επι­βάλ­λουν με επι­θε­τι­κό τρό­πο τη λεγό­με­νη «βασι­ζό­με­νη σε κανόνες
παγκό­σμια τάξη» στους υπό­λοι­πους συμ­με­τέ­χο­ντες σε επί­πε­δο διακρατικής
επι­κοι­νω­νί­ας. Το τι συνε­πά­γε­ται αυτή η «τάξη» για τα ανθρώ­πι­να δικαιώματα
φαί­νε­ται καλά από το παρά­δειγ­μα της Ουκρανίας.

Είναι η πολιτική
της «Συλ­λο­γι­κής Δύσης» με επι­κε­φα­λής την Ουά­σινγ­κτον που οδή­γη­σε το καθεστώς
του Κιέ­βου σε πόλε­μο με τον ίδιο του το λαό, από το 2014. Όλοι όσοι διαφωνούν
με τις νεο­να­ζι­στι­κές «αξί­ες του Μαϊ­ντάν» και τις εγκλη­μα­τι­κές πολι­τι­κές των
ουκρα­νι­κών αρχών, οι οποί­ες παρα­βιά­ζουν συστη­μα­τι­κά τα βασι­κά ανθρώ­πι­να και
μειο­νο­τι­κά δικαιώ­μα­τα, τις δεσμεύ­σεις του ΟΗΕ και του ΟΑΣΕ, ακό­μη και το
σύνταγ­μα της ίδιας τους της χώρας.

Οι ακραί­οι
εθνι­κι­στές και οι νεο­να­ζί που κατέ­λα­βαν την εξου­σία στο Κίε­βο με πραξικόπημα
που υπο­στη­ρί­χθη­κε από τη Δύση έχουν εξα­πο­λύ­σει πραγ­μα­τι­κή τρο­μο­κρα­τία. Είναι αδύνατο
να θυμη­θού­με χωρίς να ανα­τρι­χιά­σου­με τη φρι­κτή τρα­γω­δία στην Οδησ­σό στις 2
Μαΐ­ου 2014. Εκεί­νη την επο­χή, ειρη­νι­κοί δια­δη­λω­τές κάη­καν ζωντα­νοί στο κτίριο
τη έδρας των Συν­δι­κά­των, στον Οίκο των Συν­δι­κά­των. Οι δρά­στες αυτής της
θηριω­δί­ας είναι γνω­στοί με τα ονό­μα­τά τους, πόζα­ραν στις κάμε­ρες, αλλά δεν
έχουν ακό­μη τιμωρηθεί.

Οι ομα­δι­κοί
τάφοι που ανα­κα­λύ­φθη­καν στο Ντον­μπάς, απο­τε­λούν αδιά­ψευ­στη από­δει­ξη των
εγκλη­μα­τι­κών συνε­πειών των μαζι­κών βομ­βαρ­δι­σμών των αμά­χων στην περιο­χή αυτή.
Από ιατρο­δι­κα­στι­κές εξε­τά­σεις δια­πι­στώ­θη­κε ότι η πλειο­νό­τη­τα των νεκρών ήταν
γυναί­κες και ηλι­κιω­μέ­νοι. Οι δυτι­κοί συνά­δελ­φοί μας απλώς αδια­φο­ρούν για τα
πολυά­ριθ­μα γεγο­νό­τα αυτών των κατά­φω­ρων παρα­βιά­σε­ων ενός θεμε­λιώ­δους ανθρώπινου
δικαιώ­μα­τος, του δικαιώ­μα­τος στη ζωή. Όλες οι προ­σπά­θειες που καταβλήθηκαν,
προ­κει­μέ­νου να επι­στή­σου­με την προ­σο­χή του Συμ­βου­λί­ου Ανθρω­πί­νων Δικαιωμάτων
στις φρι­κα­λε­ό­τη­τες που λαμ­βά­νουν χώρα εδώ και 8 χρό­νια, αντι­με­τω­πί­στη­καν με
αδιαφορία.

Το Ουκρα­νι­κό
καθε­στώς όλα αυτά τα χρό­νια ακο­λού­θη­σε μια πορεία βίαι­ης απο-Ρωσο­ποί­η­σης και
κατα­να­γκα­στι­κής αφο­μοί­ω­σης του πλη­θυ­σμού. Οι άνθρω­ποι που θεω­ρούν τους εαυ­τούς τους
Ρώσους και θα ήθε­λαν να δια­τη­ρή­σουν την ταυ­τό­τη­τά τους, τη γλώσ­σα και τον
πολι­τι­σμό τους, υφί­στα­νται την άμε­ση προει­δο­ποί­η­ση ότι είναι ξένοι στην
Ουκρα­νία. Ο Ζελέν­σκι, απο­κα­λώ­ντας τους «βιο­λο­γι­κά δείγ­μα­τα», τους συμβούλευσε
να εγκα­τα­λεί­ψουν τη χώρα και να φύγουν για τη Ρωσία. Πρω­το­στά­τη­σε στην
υιο­θέ­τη­ση ενός νόμου σχε­τι­κά με τους αυτό­χθο­νες πλη­θυ­σμούς, σύμ­φω­να με τον
οποίο, δεν υπάρ­χει καν θέση για τους Ρώσους που ζουν σε αυτά τα εδά­φη εδώ και
αιώ­νες. Ο νόμος αυτός κινεί­ται στο πνεύ­μα της νομο­θέ­τη­σης, όπως συνέ­βαι­νε στη
ναζι­στι­κή Γερ­μα­νία. Η Ρωσι­κή γλώσ­σα εξο­βε­λί­ζε­ται από τα σχο­λεία και από τα πανεπιστήμια,
από τη δημό­σια σφαί­ρα, απλά εξα­λεί­φε­ται από την καθη­με­ρι­νή ζωή. Δεν είναι
σπά­νιες οι περι­πτώ­σεις στις οποί­ες το δικαί­ω­μα να μιλά­τε τη μητρι­κή σας γλώσσα
μπο­ρεί να σας στοι­χί­σει όχι μόνο τη δου­λειά σας, την υγεία σας, αλλά και τη ζωή
σας ακό­μη. Φαντα­στεί­τε να απα­γο­ρεύ­σει η Ιρλαν­δία την Αγγλι­κή γλώσ­σα, το Βέλγιο
τη Γαλ­λι­κή και η Ιτα­λία τη Γερ­μα­νι­κή. Είναι απλά αδύ­να­το να το φανταστεί
κανείς. Η ολο­μέ­τω­πη επί­θε­ση ενα­ντί­ον της Ρωσι­κής γλώσ­σας στην Ουκρα­νία δεν
κατα­δι­κά­ζε­ται από τη πεφω­τι­σμέ­νη Δύση. Αντί­θε­τα, ενθαρ­ρύ­νε­ται μάλι­στα από
ορι­σμέ­νους κύκλους.

Κάθε εκδή­λω­ση
δια­φω­νί­ας έχει σοβα­ρό­τα­τες επι­πτώ­σεις. Η δια­δι­κα­σία «εκκα­θά­ρι­σης», από πλευράς
της κυβέρ­νη­σης, όσον φορά ανε­πι­θύ­μη­τους και ανυ­πό­τα­κτους αξιω­μα­τού­χους έχει
δρο­μο­λο­γη­θεί σε μόνι­μη βάση. Ο κύριος «αρω­γός» εν προ­κει­μέ­νω είναι ο νόμος περί
«εκκα­θά­ρι­σης», που ψηφί­στη­κε από την Verkhovna Rada. Εκδί­δο­νται και άλλες
νομο­θε­τι­κές πρά­ξεις που επι­τρέ­πουν στις υπη­ρε­σί­ες ασφα­λεί­ας του καθε­στώ­τος να
κατα­πνί­γουν τη δια­φω­νία και να διώ­κουν την αντι­πο­λί­τευ­ση. Οι αρχές επιβάλλουν
απα­γο­ρεύ­σεις σε τηλε­ο­πτι­κά κανά­λια και άλλα μέσα μαζι­κής ενη­μέ­ρω­σης και ασκούν
κατα­σταλ­τι­κές πολι­τι­κές σε βάρος των ίδιων των πολι­τών τους, συμπεριλαμβανομένων
και των μελών του κοι­νο­βου­λί­ου. Δεν απο­τε­λεί αυτό παρα­βί­α­ση της ελευ­θε­ρί­ας του
λόγου και του δικαιώ­μα­τος έκφρα­σης της γνώμης;

Τα ψεύ­δη σχετικά
με τον Δεύ­τε­ρο Παγκό­σμιο Πόλε­μο δια­σπεί­ρο­νται ξεδιά­ντρο­πα. Τα κατά τόπους
πρω­το­πα­λί­κα­ρα του Χίτλερ ανα­κη­ρύσ­σο­νται ήρω­ες, ενώ οι πραγ­μα­τι­κοί αντιφασίστες
ήρω­ες παρα­πέ­μπο­νται στη λήθη. Τα μνη­μεία των νικη­τών κατά του φασισμού
κατε­δα­φί­ζο­νται. Οι εγκλη­μα­τί­ες πολέ­μου που πολέ­μη­σαν στις τάξεις του Τρίτου
Ράιχ δοξά­ζο­νται. Στις 23 Φεβρουα­ρί­ου του τρέ­χο­ντος έτους, το Ουκρανικό
Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο δια­βί­βα­σε στην Verkhovna Rada νομο­σχέ­διο σχε­τι­κά με την
απο­χώ­ρη­ση της Ουκρα­νί­ας από τις συμ­φω­νί­ες της Κοι­νο­πο­λι­τεί­ας Ανε­ξάρ­τη­των Κρατών
(ΚΑΚ), που αφο­ρούν τη διαιώ­νι­ση της μνή­μης του θάρ­ρους και του ηρω­ι­σμού των λαών
στον Μεγά­λο Πατριω­τι­κό Πόλε­μο του 1941-1945. Σε αυτό το πλαί­σιο, η συμπεριφορά
του Ζελέν­σκι, ο οποί­ος είχε τη συνεί­δη­ση να δηλώ­σει την ίδια ημέ­ρα ότι τιμά τη
μνή­μη του παπ­πού του, ο οποί­ος πολέ­μη­σε στον Κόκ­κι­νο Στρα­τό για την
απε­λευ­θέ­ρω­ση της Σοβιε­τι­κής Ένω­σης και της Ευρώ­πης από τον φασι­σμό, απο­τε­λεί το
απο­κο­ρύ­φω­μα της βλασφημίας.

Το καθε­στώς του
Κιέ­βου είχε παρει­σφρή­σει ακό­μη και σε μια τόσο ευαί­σθη­τη, προ­σω­πι­κή σφαί­ρα όπως
ο πνευ­μα­τι­κός κόσμος των ανθρώ­πων. Οι δια­κρί­σεις με βάση τη θρησκεία
εντεί­νο­νται. Οι προη­γού­με­νες αρχές υπό την ηγε­σία του Πορο­σέν­κο, με την
υπο­στή­ρι­ξη της Ουά­σινγ­κτον, προ­χώ­ρη­σαν σε διά­σπα­ση της εκκλη­σί­ας, δημιουργώντας
τη λεγό­με­νη Ορθό­δο­ξη Εκκλη­σία της Ουκρα­νί­ας. Έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί νόμοι εναντίον
της νόμι­μης Ουκρα­νι­κής Ορθό­δο­ξης Εκκλη­σί­ας του Πατριαρ­χεί­ου Μόσχας. Οι
εκκλη­σί­ες που ανή­κουν σε αυτήν κατά­σχο­νται και εκα­τομ­μύ­ρια ενο­ρί­τες και
κλη­ρι­κοί της διώ­κο­νται. Τι άλλο απο­τε­λεί αυτό παρά παρα­βί­α­ση της ελευ­θε­ρί­ας της
θρησκείας;

Όλες αυτές οι
μαζι­κές και συστη­μα­τι­κές παρα­βιά­σεις των δικαιω­μά­των και των ελευ­θε­ριών και η
συνε­χής καλ­λιέρ­γεια του νεο­να­ζι­σμού πραγ­μα­το­ποιού­νται με την ανοι­χτή συναίνεση
των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών, του Κανα­δά και των χωρών της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης, οι
οποί­ες δηλώ­νουν αλα­ζο­νι­κά ότι απο­τε­λούν τους «σημαιο­φό­ρους της δημο­κρα­τί­ας». Οι
διε­θνείς μηχα­νι­σμοί προ­στα­σί­ας των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των των Ηνω­μέ­νων Εθνών, του
Συμ­βου­λί­ου της Ευρώ­πης και του ΟΑΣΕ, οι οποί­οι δεν μπό­ρε­σαν όλα αυτά τα χρόνια
να βρουν το θάρ­ρος να αντι­δρά­σουν επαρ­κώς στην εξω­φρε­νι­κή ανο­μία στην Ουκρανία,
δέχθη­καν επι­πλέ­ον τις αμεί­λι­κτες πιέ­σεις των αρχών της χώρας.

Η Δύση άρχι­σε να
κλεί­νει τα μάτια σε αυτό που συνέ­βαι­νε τον Φεβρουά­ριο του 2014, όταν εξτρεμιστές
πραγ­μα­το­ποί­η­σαν αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα, δια­λύ­ο­ντας τη συμ­φω­νία που είχε
επι­τευ­χθεί με τον τότε Ουκρα­νό πρό­ε­δρο υπό τις εγγυ­ή­σεις της ΕΕ. Οι
πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­ες μόλις ανέ­λα­βαν την εξου­σία, δια­κή­ρυ­ξαν τη συμ­μα­χία τους με τη
Δύση και αμέ­σως εξα­πέ­λυ­σαν επί­θε­ση κατά της Ρωσι­κής γλώσ­σας, με σκο­πό να
εκδιώ­ξουν όλους τους Ρώσους από την Κρι­μαία και να εγκα­τα­στή­σουν εκεί ένοπλους
ακτι­βι­στές. Οι ανα­το­λι­κές περιο­χές της Ουκρα­νί­ας που δεν απο­δέ­χθη­καν το
πρα­ξι­κό­πη­μα κατη­γο­ρή­θη­καν για τρο­μο­κρα­τία, αν και ουδέ­πο­τε είχαν επι­τε­θεί σε
οποιον­δή­πο­τε. Αντι­θέ­τως, οργα­νώ­θη­καν ενα­ντί­ον τους μονά­δες εκτε­λε­στών – τιμωρών
και οι πόλεις τους βομ­βαρ­δί­στη­καν με αερο­πο­ρι­κές επι­δρο­μές, πυρο­βο­λι­κό και
πολ­λα­πλούς εκτο­ξευ­τές πυραύ­λων. Κατα­στρά­φη­καν δημό­σια κτί­ρια, σχο­λεία, νοσοκομεία.
Σκο­τώ­θη­καν πολί­τες. Ένας απάν­θρω­πος οικο­νο­μι­κός, δια­με­τα­φο­ρι­κός και
επι­σι­τι­στι­κός απο­κλει­σμός επι­βλή­θη­κε στο Ντον­μπάς. Το καθε­στώς του Κιέβου
κατά­φε­ρε να απο­φύ­γει τις συνέ­πειες, όλων αυτών των πρά­ξε­ών του. Οι διεθνείς
οργα­νι­σμοί περιο­ρί­στη­καν στην καλύ­τε­ρη περί­πτω­ση σε στεί­ρες εκκλή­σεις «και προς
τις δύο πλευρές».

Προ­φα­νώς, υπό
αυτές τις συν­θή­κες, οι κάτοι­κοι της Κρι­μαί­ας και του Ντον­μπάς δεν είχαν άλλη
επι­λο­γή. Τον Μάρ­τιο του 2014, η συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των κατοί­κων της
Κρι­μαί­ας ψήφι­σε – σε πλή­ρη συμ­μόρ­φω­ση με το διε­θνές δίκαιο – υπέρ της
ενσω­μά­τω­σης της χερ­σο­νή­σου στη Ρωσία. Η εφαρ­μο­γή του δικαιώ­μα­τος αυτοδιάθεσης
των λαών που κατο­χυ­ρώ­νε­ται στον Χάρ­τη των Ηνω­μέ­νων Εθνών τους επέ­τρε­ψε να προστατεύσουν
το δικαί­ω­μά τους στη ζωή, στην ελεύ­θε­ρη χρή­ση της μητρι­κής τους γλώσ­σας, στις
παρα­δό­σεις, την ιστο­ρία και τον πολι­τι­σμό τους.

Για το λόγο
αυτό, το Κίε­βο απέ­κλει­σε τη διώ­ρυ­γα της Βόρειας Κρι­μαί­ας, την κύρια πηγή
πόσι­μου νερού για τους κατοί­κους της χερ­σο­νή­σου. Για άλλη μια φορά, όλοι
σιώ­πη­σαν, ξεχνώ­ντας τις πέντε διε­θνείς συμ­βά­σεις που κατο­χυ­ρώ­νουν το ανθρώπινο
δικαί­ω­μα σε ασφα­λές πόσι­μο νερό.

Όσον αφο­ρά τους
κατοί­κους του Ντον­μπάς, μετά τη δέσμη μέτρων του Μινσκ, που εγκρί­θη­κε από το
Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας των Ηνω­μέ­νων Εθνών τον Φεβρουά­ριο του 2015, ήλπι­ζαν ότι θα
εισα­κου­στεί και ότι θα επι­κρα­τή­σει η δικαιο­σύ­νη. Ήλπι­ζαν ότι το Κίε­βο θα
ξεκι­νή­σει διά­λο­γο με τους πολί­τες του – τους κατοί­κους του Ντο­νιέ­τσκ και του
Λου­γκάνσκ – και ότι θα αρχί­σει να εκπλη­ρώ­νει όλες τις άλλες υπο­χρε­ώ­σεις του
βάσει των συμ­φω­νιών του Μινσκ, τις οποί­ες όμως εκεί­νο, αντί­θε­τα εξακολουθούσε
να υπο­νο­μεύ­ει κατά­φω­ρα με την άμε­ση υπο­στή­ρι­ξη της Δύσης, συνε­χί­ζο­ντας τις
ένο­πλες προκλήσεις.

Πρό­σφα­τα, οι
εγκλη­μα­τι­κές ενέρ­γειες του Ουκρα­νι­κού καθε­στώ­τος έχουν εντα­θεί δρα­μα­τι­κά. Κατά
συνέ­πεια, μόνο από τα μέσα Φεβρουα­ρί­ου, περισ­σό­τε­ροι από εκα­τό χιλιάδες
πρό­σφυ­γες από το Ντον­μπάς έχουν βρει κατα­φύ­γιο στη Ρωσία. Έχου­με συγκεντρώσει
ένα μεγά­λο όγκο απο­δεί­ξε­ων σχε­τι­κά με τις μαζι­κές παρα­βιά­σεις των ανθρωπίνων
δικαιω­μά­των που δια­πράτ­το­νται από τις αρχές του Κιέ­βου. Στον ιστό­το­πο της
Μόνι­μης Ρωσι­κής Αντι­προ­σω­πεί­ας στη Γενεύη έχει δημιουρ­γη­θεί δια­δι­κτυα­κή έκθεση
εγγρά­φων και φωτο­γρα­φιών που απο­κα­λύ­πτουν τις φρι­κα­λε­ό­τη­τες που διέ­πρα­ξαν ο
Ουκρα­νι­κός στρα­τός και τα νεο­να­ζι­στι­κά τάγ­μα­τα εθε­λο­ντών πολιτοφυλάκων.
Προ­τρέ­πω όλους όσους ενδια­φέ­ρο­νται για τα ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα να διαβάσουν
αυτή την έκθε­ση για να ανα­κα­λύ­ψουν την αλή­θεια, την οποία το καθε­στώς του
Κιέ­βου, οι προ­στά­τες του και τα περισ­σό­τε­ρα δυτι­κά μέσα ενη­μέ­ρω­σης προσπαθούν
επι­με­λώς να αποκρύψουν.

Στο πλαί­σιο της
κατά­φω­ρης παρα­βί­α­σης των δικαιω­μά­των των Ρώσων και των Ρωσό­φω­νων πολι­τών της
Ουκρα­νί­ας, του οκτα­ε­τούς πολέ­μου που εξα­πο­λύ­θη­κε ενα­ντί­ον τους με όλα τα
χαρα­κτη­ρι­στι­κά της γενο­κτο­νί­ας, της επί­μο­νης άρνη­σης της Δύσης να ανακαλέσει
τις Ουκρα­νι­κές αρχές στην τάξη και της απου­σί­ας οποιασ­δή­πο­τε αντί­δρα­σης από τα
Ηνω­μέ­να Έθνη, τον ΟΑΣΕ και τις δομές προ­στα­σί­ας των Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των της
Ε.Ε, η Ρωσία δεν θα μπο­ρού­σε να παρα­μεί­νει αδιά­φο­ρη για την τύχη των τεσσάρων
εκα­τομ­μυ­ρί­ων κατοί­κων του Ντονμπάς.

Ο πρό­ε­δρος
Πού­τιν απο­φά­σι­σε να ανα­γνω­ρί­σει τις Λαϊ­κές Δημο­κρα­τί­ες του Ντο­νιέ­τσκ και του
Λου­γκάνσκ και, αντα­πο­κρι­νό­με­νος στην έκκλη­ση των ηγε­τών της Λαϊ­κής Δημοκρατίας
του Ντο­νιέ­τσκ και Λαϊ­κής Δημο­κρα­τί­ας του Λου­γκάνσκ και να ξεκι­νή­σει ειδική
στρα­τιω­τι­κή επι­χεί­ρη­ση για την προ­στα­σία των κατοί­κων τους, σύμ­φω­να με τις
συν­θή­κες φιλί­ας και αμοι­βαί­ας συν­δρο­μής που έχουν συνα­φθεί με τις δημοκρατίες
αυτές. Σκο­πός των ενερ­γειών μας είναι να σώσου­με ανθρώ­πους, εκπλη­ρώ­νο­ντας τις
συμ­μα­χι­κές μας υπο­χρε­ώ­σεις, και να απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­ή­σου­με και να
απο­να­ζι­στι­κο­ποι­ή­σου­με την Ουκρα­νία, ώστε κάτι τέτοιο να μην ξανα­συμ­βεί ποτέ
ξανά στο μέλ­λον. Αυτό είναι ιδιαί­τε­ρα σημα­ντι­κό υπό το πρί­σμα της έντα­ξης της
χώρας αυτής στο ΝΑΤΟ και της χορή­γη­σης επι­θε­τι­κών οπλι­κών συστη­μά­των στο
σημε­ρι­νό καθε­στώς, το οποίο έχει προ­βά­λει ανοι­χτά εδα­φι­κές διεκ­δι­κή­σεις κατά της
Ρωσι­κής Ομο­σπον­δί­ας, απει­λεί με χρή­ση βίας και απο­κτά στρα­τιω­τι­κή πυρηνική
ικανότητα.

Όσον αφο­ρά την
εκστρα­τεία που ξεκί­νη­σε σχε­τι­κά με την υπο­τι­θέ­με­νη παρα­βί­α­ση της κυριαρ­χί­ας και
της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας της Ουκρα­νί­ας, οι εμπνευ­στές της οποί­ας δείχνουν
πλή­ρη αδια­φο­ρία και περι­φρό­νη­ση για την κατα­πά­τη­ση των ανθρω­πί­νων δικαιωμάτων,
θα ήθε­λα να επι­στή­σω την προ­σο­χή στη Δια­κή­ρυ­ξη του 1970 για τις αρχές του
διε­θνούς δικαί­ου σχε­τι­κά με τις φιλι­κές σχέ­σεις και τη συνερ­γα­σία μετα­ξύ των
κρα­τών σύμ­φω­να με τον Χάρ­τη των Ηνω­μέ­νων Εθνών. Το έγγρα­φο αυτό, το οποίο
εγκρί­θη­κε με συναι­νε­τι­κό ψήφι­σμα της Γενι­κής Συνέ­λευ­σης του ΟΗΕ, ορί­ζει ότι η
αρχή του σεβα­σμού της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας ισχύ­ει για «τα κρά­τη που σέβονται
με τις έμπρα­κτες ενέρ­γειές τους την αρχή των ίσων δικαιω­μά­των και της
αυτο­διά­θε­σης των λαών (…) και, ως εκ τού­του, έχουν κυβερ­νή­σεις που εκπροσωπούν
χωρίς διά­κρι­ση φυλής, θρη­σκεί­ας ή χρώ­μα­τος τους λαούς που κατοι­κούν στην
επι­κρά­τειά τους». Η νεο­να­ζι­στι­κή κυβέρ­νη­ση του Κιέ­βου σαφώς δεν ήταν και δεν είναι
κυβέρ­νη­ση που επι­δει­κνύ­ει σεβα­σμό απέ­να­ντι στους λαούς της Ουκρανίας.

Οι Ηνω­μέ­νες
Πολι­τεί­ες και οι σύμ­μα­χοί τους, άμε­σα υπεύ­θυ­νοι για πολυά­ριθ­μες παρα­βιά­σεις των
ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και του διε­θνούς ανθρω­πι­στι­κού δικαί­ου, οι δράστες
εγκλη­μά­των στα οποία έχουν πέσει θύμα­τα εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες απλοί άνθρω­ποι στη
Γιου­γκο­σλα­βία, το Ιράκ, τη Λιβύη και το Αφγα­νι­στάν, απο­δει­κνύ­ουν για άλλη μια
φορά τα «διπλά» τους πρότυπα.

Το σημε­ρι­νό
καθε­στώς του Κιέ­βου είναι ένα ζωντα­νό παρά­δειγ­μα του γεγο­νό­τος ότι όταν είσαι
πιστός υπο­τε­λής ενός ηγε­μό­να και συμ­με­τέ­χεις με ιδιαί­τε­ρο ζήλο στην εξυπηρέτηση
της πολι­τι­κής του για τον περιο­ρι­σμό της Ρωσί­ας, σου επι­τρέ­πο­νται τα πάντα.
Μπο­ρείς να κατα­πα­τή­σεις οποια­δή­πο­τε ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα, ελευ­θε­ρί­ες, απλά να
σκο­τώ­σεις ανθρώ­πους, να καλ­λιερ­γή­σεις νεο­να­ζι­στι­κές παρα­δό­σεις και πρακτικές.
Σε αντάλ­λαγ­μα για την αδιαμ­φι­σβή­τη­τη πίστη και υπα­κοή σας, η «πολι­τι­σμέ­νη» Δύση
θα κάνει τα στρα­βά μάτια σε όλα αυτά. Επι­πλέ­ον, τις προ­άλ­λες, σε μια Ρωσοφοβική
φρε­νί­τι­δα, η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση απο­φά­σι­σε να εφο­διά­σει το Κίε­βο με φονι­κά όπλα.
Για εμάς, η ζωή κάθε Ρώσου, Ουκρα­νού, πολί­τη του Ντο­νιέ­τσκ και του Λου­χάνσκ δεν
είναι λιγό­τε­ρο πολύ­τι­μη από τη ζωή ενός Ευρω­παί­ου ή ενός Αμερικανού.

Όπως έχει
τονί­σει επα­νει­λημ­μέ­να ο Πρό­ε­δρος Πού­τιν, δια­τη­ρού­με ακλό­νη­το σεβα­σμό προς τον
Ουκρα­νι­κό λαό, τη γλώσ­σα και τις παρα­δό­σεις του. Δεν σκο­πεύ­ου­με σε καμία
περί­πτω­ση να θίξου­με τα συμ­φέ­ρο­ντα των πολι­τών της Ουκρα­νί­ας, με τους οποίους
μας ενώ­νει όχι μόνο η κοι­νή ιστο­ρία, η πολι­τι­στι­κή, πνευ­μα­τι­κή και πολιτιστική
συγ­γέ­νεια, αλλά και απλά οι δεσμοί αίμα­τος και οι οικο­γε­νεια­κοί δεσμοί.
Εκα­τομ­μύ­ρια Ουκρα­νοί ζουν σήμε­ρα στη Ρωσία. Για εμάς θεω­ρού­νται γηγενείς.
Πάντο­τε ήμα­σταν και θα είμα­στε μαζί πολ­λα­πλά­σια ισχυ­ρό­τε­ροι και περισσότερο
επιτυχημένοι.

Το κυριό­τε­ρο
όμως είναι να στα­μα­τή­σουν οι προ­σπά­θειες των προ­σω­ρι­νών δυνά­με­ων που κατέλαβαν
παρά­νο­μα την εξου­σία να προ­δί­δουν τα θεμε­λιώ­δη συμ­φέ­ρο­ντα του Ουκρα­νι­κού λαού
και να ακο­λου­θούν μια πολι­τι­κή μετα­τρο­πής της χώρας τους σε μία «αντι-Ρωσία»,
προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­ή­σουν τη Δύση. Η πραγ­μα­τι­κή υστε­ρία που επι­κρα­τεί σήμερα
στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ επι­βε­βαιώ­νει ότι ο στό­χος των ΗΠΑ και όλων των συμμάχων
τους, που κατα­σκευά­στη­καν από την Ουά­σινγ­κτον, ήταν και παρα­μέ­νει η δημιουργία
μιας «αντι-Ρωσί­ας».

Όπως γνω­ρί­ζε­τε,
κατό­πιν αιτή­μα­τος του Ζελέν­σκι άρχι­σαν δια­πραγ­μα­τεύ­σεις μετα­ξύ των Ρώσων
εκπρο­σώ­πων και της αντι­προ­σω­πεί­ας του Κιέ­βου. Ελπί­ζω ότι η Ουκρα­νι­κή πλευ­ρά θα
συνει­δη­το­ποι­ή­σει τη σοβα­ρό­τη­τα της κατά­στα­σης και την ευθύ­νη της, θα αντιληφθεί
την ανά­γκη να επι­δεί­ξει την αυτο­τέ­λειά της και τη συμ­βα­τι­κή της ικα­νό­τη­τα και
να απο­φύ­γει την επα­νά­λη­ψη της ιστο­ρί­ας, που συνέ­βη με τις συμ­φω­νί­ες του Μινσκ.

Θα ήθε­λα να
κλεί­σω υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι τα ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα είναι μια παγκό­σμια σταθερά.
Δεν μπο­ρεί να εξαρ­τά­ται από την εγω­ι­στι­κή φιλο­δο­ξία κάποιων λίγων να
ξανα­γρά­ψουν την Οικου­με­νι­κή Δια­κή­ρυ­ξη του 1948, να δια­στρε­βλώ­σουν και να
αντι­κα­τα­στή­σουν με τους δικούς τους «κανό­νες» τη συναί­νε­ση που στή­ρι­ξε τότε το
συλ­λο­γι­κό μας έργο. Ο ρόλος του Συμ­βου­λί­ου Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των του ΟΗΕ είναι
να δια­σφα­λί­ζει τη δέσμευ­ση στις κοι­νές μας αξί­ες και όχι στις αξί­ες των άλλων,
να προ­ω­θεί τη συζή­τη­ση με αμοι­βαίο σεβα­σμό χωρίς πολι­τι­κο­ποί­η­ση ή διπλά πρότυπα
και να απο­τρέ­πει την εκμε­τάλ­λευ­ση θεμά­των που αφο­ρούν τα ανθρώ­πι­να δικαιώματα,
ως πρό­σχη­μα για την ανά­μει­ξη σε εσω­τε­ρι­κές υποθέσεις.

Αυτός είναι ο
μόνος τρό­πος ώστε να απο­δο­θεί δικαιο­σύ­νη για κάθε ζήτη­μα που επη­ρε­ά­ζει τα ζωτικά
συμ­φέ­ρο­ντα και τα θεμε­λιώ­δη δικαιώ­μα­τα των ανθρώ­πων, είτε πρό­κει­ται για τον
επαί­σχυ­ντο θεσμό της «μη κτή­σης ιθα­γέ­νειας« στην Ευρώ­πη, είτε για το αυξανόμενο
κίνη­μα υπέρ της ανα­βί­ω­σης των Ναζί, είτε για την εμμο­νή της Δύσης ανα­φο­ρι­κά με
τις παρά­νο­μες μονο­με­ρείς κυρώ­σεις, είτε για τη στο­χο­ποί­η­ση των απλών ανθρώπων,
που δεν απο­τε­λούν πλέ­ον μυστικό.

Αυτοί οι
παρά­νο­μοι απο­κλει­σμοί δεν περιο­ρί­ζο­νται πλέ­ον σε οικο­νο­μι­κές και
χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές απα­γο­ρεύ­σεις. Επε­κτεί­νο­νται στους τομείς του πολι­τι­σμού, του
αθλη­τι­σμού, του του­ρι­σμού, της εκπαί­δευ­σης, της πλη­ρο­φό­ρη­σης και, γενικότερα,
σε όλες τις ανθρώ­πι­νες σχέ­σεις. Η Δύση έχει ξεκά­θα­ρα χάσει τον έλεγ­χο του
εαυ­τού της στην επι­θυ­μία της να εκτο­νώ­σει την οργή της απέ­να­ντι στη Ρωσία και
έχει αρχί­σει να κατα­στρέ­φει όλους τους θεσμούς και τους κανό­νες που έχει
δημιουρ­γή­σει, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του απα­ρα­βί­α­στου της ατο­μι­κής ιδιοκτησίας.

Αυτή φιλο­σο­φία
της Δύσης, βασι­σμέ­νη στην αίσθη­ση της αλα­ζο­νί­ας, της ανω­τε­ρό­τη­τας, της
απο­κλει­στι­κό­τη­τας και της ελευ­θε­ριό­τη­τας πρέ­πει να τελειώ­σει. Η κυρίαρχη
ισό­τη­τα των κρα­τών απο­τε­λεί βασι­κή αρχή του Χάρ­τη των Ηνω­μέ­νων Εθνών. Ισχύει
πλή­ρως για τους σκο­πούς και το έργο της Επι­τρο­πής Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των. Η
Ρωσία είναι πάντο­τε ανοι­κτή σε ισό­τι­μη συζή­τη­ση με αμοι­βαίο σεβα­σμό για
οποιο­δή­πο­τε θέμα και είναι έτοι­μη να επι­διώ­ξει μια δίκαιη ισορροπία
συμφερόντων.