Υπέροχες μέρες… - Φαιακία

Υπέροχες μέρες…

Το άρθρο του
φίλ­τα­του Νίκου Μητσιά­λη, που παρα­θέ­του­με ανα­φέ­ρε­ται σε έρευ­να εταιρείας
έρευ­νας της κοι­νής γνώ­μης. Κύριο χαρα­κτη­ρι­στι­κό, που απο­τυ­πώ­νε­ται είναι η
καθο­λι­κή απα­ξί­ω­ση και απο­δο­κι­μα­σία των θεω­ρού­με­νων θεσμών του πολιτεύματος…

Καθό­λου παρά­δο­ξο, αν
ανα­κα­λέ­σει κανείς τα κύρια σημεία της εξε­λισ­σό­με­νης πολι­τι­κής επι­και­ρό­τη­τας σε
υγεία, δικαιο­σύ­νη, κοι­νω­νι­κή ασφά­λεια, πολι­τι­κή δια­φά­νεια κ.λ.π.

Πώς θα μετα­φρα­στεί η
λαϊ­κή απα­ρέ­σκεια;;; Ο φίλ­τα­τος Νίκος επι­χει­ρεί αρχι­κές προ­σεγ­γί­σεις στο ζήτημα…

 

Πρό­σφα­τη
έρευ­να της Public Issue δεί­χνει μια φοβε­ρή κατρα­κύ­λα στην εμπι­στο­σύ­νη των
πολι­τών στους απο­κα­λού­με­νους «πυλώ­νες της δημο­κρα­τί­ας». Πολ­λοί από αυτούς τους
δεί­κτες βρί­σκο­νται σε πρω­το­φα­νές ορια­κό σημείο που απο­δει­κνύ­ει τη φοβερή
παρακ­μή των θεσμών… 

Λιγό­τε­ροι
από ένας στους δέκα πολί­τες, σύμ­φω­να με την έρευ­να, δεν εμπι­στεύ­ο­νται πλέ­ον τα
πολι­τι­κά κόμ­μα­τα, ενώ η Βου­λή «βαθ­μο­λο­γεί­ται» με ένα 18% της λαϊκής
εμπι­στο­σύ­νης, που είναι και το χαμη­λό­τε­ρο ποσο­στό της τελευ­ταί­ας εικοσαετίας.

Μια
βου­λή με σχε­δόν άδεια τα βου­λευ­τι­κά έδρα­να ενώ συζη­τού­νταν πορί­σμα­τα του
εγκλή­μα­τος των Τεμπών και την ίδια ώρα με γεμά­τα τα θεω­ρεία από γονιούς,
συγ­γε­νείς και φίλους των θυμάτων…

Αν
υπο­λο­γί­σου­με και τις αυξη­τι­κές τάσεις της απο­χής που κατα­γρά­φο­νται τα τελευταία
χρό­νια, τότε δια­πι­στώ­νει κανείς πως ένα σημα­ντι­κό μέρος πολι­τών δεν περιμένει
τίπο­τε από αυτό το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό παι­γνί­δι των επα­να­λαμ­βα­νό­με­νων ανεκπλήρωτων
υποσχέσεων!

Συνε­χί­ζο­ντας
η έρευ­να της Public Issue ανα­φέ­ρει πως το 70% των ερω­τη­θέ­ντων  δηλώ­νουν ότι δεν εμπι­στεύ­ο­νται το θεσμό της
Δικαιο­σύ­νης. Μια διο­λί­σθη­ση από το 2007 που το ποσο­στό αυτών που απα­ντού­σαν ότι
«μάλ­λον δεν την εμπι­στεύ­ο­νται» ήταν στο 44%.

Ο
τρό­πος αντι­με­τώ­πι­σης υπο­θέ­σε­ων δια­φθο­ράς, οργα­νω­μέ­νου εγκλή­μα­τος, παιδοφιλίας,
αστυ­νο­μι­κής βίας, υπο­κλο­πών, όπως και απο­φά­σεις που βγά­ζουν απερ­γί­ες παράνομες,
ακό­μα και κατα­χρη­στι­κές είναι κάποιες από τις αιτί­ες που έχουν μειώ­σει στο 27%
εκεί­νους που εμπι­στεύ­ο­νται αυτό τον θεσμό.

Αρνη­τι­κό
ρόλο έπαι­ξε και η σωρεία των απορ­ρι­πτι­κών προ­σφυ­γών συντα­ξιού­χων και
εργα­ζο­μέ­νων από το ΣτΕ για μειώ­σεις συντά­ξε­ων και μισθών, την ίδια ώρα που το
ειδι­κό δικα­στή­ριο (μισθο­δι­κείο-παγκό­σμια πρω­το­τυ­πία) που εκδι­κά­ζει μόνο
προ­σφυ­γές δικα­στι­κών λει­τουρ­γών, απο­φα­σί­ζει θετι­κά για αυξή­σεις μισθών,
συντά­ξε­ων και επι­στρο­φές των ανα­δρο­μι­κών τους. 

Στον
καιά­δα κυριο­λε­κτι­κά και τα πάσης μορ­φής Μέσα Μαζι­κής Ενη­μέ­ρω­σης, με μόνο ένα
18,1% των ελλή­νων πολι­τών να τα εμπι­στεύ­ο­νται. Και δικαί­ως αφού, στη
συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία τους, όλη αυτή τη ζοφε­ρή εικό­να της απα­ξί­ω­σης των
«θεσμών» του συστή­μα­τος, που παρου­σιά­ζει η έρευ­να της Public Issue, την
ανα­τρέ­πουν με τη γνω­στή κοπτο­ρα­πτι­κή της αλλοί­ω­σης της πολιτικοκοινωνικής
πραγματικότητας!

Στην
ίδια έρευ­να, όμως, κατα­γρά­φε­ται ιδιαί­τε­ρα υψη­λός ο βαθ­μός εμπι­στο­σύ­νης των
πολι­τών στον αγώ­να των γονιών και συγ­γε­νών των θυμά­των για την απο­κά­λυ­ψη των
ενό­χων του κρα­τι­κού εγκλή­μα­τος των Τεμπών. Το ψήφι­σμα ενά­ντια στη συγκάλυψη
αυτού του εγκλή­μα­τος έσπα­σε το φράγ­μα του 1,5 εκατ. υπογραφών!

Με
κεντρι­κό σύν­θη­μα «Οι ζωές μας πάνω από τα κέρ­δη τους», πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν για το
κρα­τι­κό έγκλη­μα των Τεμπών οι μεγα­λύ­τε­ρες δια­δη­λώ­σεις της 12ετίας, σύμ­φω­να με
τη «Public Issue», στις οποί­ες πήραν μέρος πάνω από 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια οργισμένοι
δια­δη­λω­τές και δια­δη­λώ­τριες! Χωρίς να συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται οι μαθητικές
κινητοποιήσεις.

Τα
παρα­πά­νω δεί­χνουν πως μέσα από τον ζόφο ενός απο­τρό­παιου και συστημικά
μπα­ζω­μέ­νου κρα­τι­κού εγκλή­μα­τος, αχνο­φαί­νε­ται κάτι να κινεί­ται! Αυτό σε μια χώρα
στην οποία, με τη κρί­ση που γέν­νη­σαν τα μνη­μό­νια, συντε­λέ­στη­κε κατ’ ουσία,
βου­βά και υπό­γεια, μια αλλα­γή πολι­τεύ­μα­τος που δια­μορ­φώ­νε­ται συγκυ­ρια­κά σ’ έναν
«κοι­νο­βου­λευ­τι­κό ολοκληρωτισμό».

Αυτό
το τέρας μόνο μια κοι­νω­νι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση με ανα­τρε­πτι­κή πολι­τι­κή έκφραση
μπο­ρεί να το αντι­με­τω­πί­σει! Αυτό μακριά και έξω από φθαρ­μέ­να πολι­τι­κά σχήματα
που στη­ρί­ζουν εκτός άλλων, ευρω­παϊ­κές και νατοϊ­κές πολι­τι­κές πολέ­μου, άμε­σα η
έμμε­σα τηρώ­ντας προ­σχή­μα­τα και «ίσες αποστάσεις».

Οτι­δή­πο­τε
άλλο θα είναι όπως πάντα στη­μέ­νο κι από πριν ξεπου­λη­μέ­νο, με απο­τέ­λε­σμα να
συνε­χί­ζει να στέλ­νει κόσμο στο κανα­πέ με το γνω­στό «δε βαριέ­σαι δεν γίνεται
τίπο­τε…»  

 

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted