Τρομολαγνεία, το όπιο του λαού…

Αυτά
τα τέρα­τα νεκρώ­νουν ό,τι πιο υπέ­ρο­χο θα συνα­ντού­σε στη πορεία της ζωής του το
μικρού­λι θύμα τους… Ένα κακο­ποι­η­μέ­νο παι­δί, μέχρι και βρέ­φος, στις ορέξεις
του όποιου τέρα­τος. Είναι δύσκο­λο έως αδύ­να­το στη συνέ­χεια της ζωής του να εμπιστευθεί
όποιον ή όποια του χαμο­γε­λά­σει, του μιλή­σει. Πώς να ερω­τευ­θεί μεγα­λώ­νο­ντας και
ποιο για­τρι­κό ψυχής θα μπο­ρέ­σει να κλεί­σει, στην πορεία του βίου του, αυτή την
ανοι­κτή πλη­γή;    

Υπήρ­χαν,
υπάρ­χουν και θα υπάρ­χουν καθάρ­μα­τα με το προ­σω­νύ­μιο βια­στές… Και θα συμβαίνει
στο πλα­νή­τη, που βια­σμέ­νος και αυτός από τους φιλο­ξε­νού­με­νους κατοί­κους του,
ανε­βά­ζει οργι­σμέ­νος πυρε­τό, μετα­τρέ­πο­ντας εύκρα­τες ζώνες σε σαχά­ριες και τις
βόρειες παγω­μέ­νες σε τροπικές! 

Επώ­νυ­μοι
βια­στές τέρα­τα, και λόγω κύρους στο απυ­ρό­βλη­το, ικα­νο­ποιούν τα ανθρωποκτόνα
βίτσια τους προ­στα­τεύ­ο­ντας παράλ­λη­λα προ­α­γω­γούς και κυκλώ­μα­τα που τους
προ­μη­θεύ­ουν τα θύματα… 

Καθώς
πρέ­πει έντι­μοι και κατά τας Κυρια­κάς εκκλη­σια­ζό­με­νοι, όπως και ο θεοσεβούμενος
Μίχος. Οι υπε­ρά­νω πάσης υπο­ψί­ας καλο­συ­νά­τοι νοι­κο­κυ­ραί­οι, που οι γεί­το­νες της
διπλα­νής πόρ­τας στο άκου­σμα της εμπλο­κής τους πέφτουν από τα σύν­νε­φα, με το…
αλε­ξί­πτω­το του ανύ­πο­πτου πάντα!

Υπήρ­χαν
ανέ­κα­θεν τέτοιου είδους τέρα­τα. Εκεί­νο που έλει­πε, όμως, στο παρελ­θόν ήταν όλη
αυτή η πτω­μα­ΐ­νη που δηλη­τη­ριά­ζει εγκε­φά­λους με τις ατε­λεί­ω­τες τηλε-παρουσιάσεις
κάθε μορ­φής δολο­φό­νων, ληστών, τρα­μπού­κων, μπρά­βων, βια­στών και θυμά­των. Με
λεπτο­με­ρείς ανα­φο­ρές στο είδος και τη σκλη­ρό­τη­τα της πρά­ξης,  με προ­βο­λές πτω­μά­των, ακό­μα και με
φωτο­γρα­φί­ες ανή­λι­κων θυμάτων.

Ένα
τηλε-φρο­ντι­στή­ριο πρω­ι­νό και απο­γευ­μα­τι­νό για όλες τις ηλι­κί­ες της οικογένειας,
που, με ανα­λυ­τι­κό τρό­πο και με συνε­χείς περι­γρα­φι­κές επα­να­λή­ψεις «αίμα­τος και
σπέρ­μα­τος», πετυ­χαί­νουν απο­λύ­τως να εθί­ζουν στη τρο­μο­λα­γνεία, ανεβάζοντας
ταυ­τό­χρο­να και τους δεί­κτες ακροαματικότητας… 

Είναι
απα­ραί­τη­τη  η δημιουρ­γία «στρε­σο­γό­νου
κλί­μα­τος», προ­κει­μέ­νου να ενερ­γο­ποι­η­θούν μελε­τη­μέ­να στο­χευ­μέ­νοι μηχα­νι­σμοί με
συγκε­κρι­μέ­νες επι­θυ­μη­τές αντι­δρά­σεις του… φιλο­θε­ά­μο­νος κοι­νού! Κυρίως
απο­σπώ­ντας, κατά το δυνα­τόν, την προ­σο­χή του από υπαρ­κτά καθη­με­ρι­νά προβλήματα
επι­βί­ω­σης και την ίδια στιγ­μή προ­σπερ­νώ­ντας τις κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες που παράγει
το ίδιο το σύστη­μα εξου­σί­ας, αυτές που συμ­βάλ­λουν καθο­ρι­στι­κά στη δημιουργία
αυτής της κόλα­σης. 

Γι’
αυτό οι ντε­τέ­κτιβ τηλε­πα­ρου­σια­στές δεν αγγί­ζουν ποτέ την καρ­διά των
προ­βλη­μά­των! Επι­κε­ντρώ­νο­νται σε μια «ερευ­νη­τι­κή» παρου­σί­α­ση, με στοιχεία
προ­α­να­κρι­τι­κών δια­δι­κα­σιών, παρου­σιά­ζο­ντας φυσιο­γνω­μί­ες δρα­στών και θυμάτων,
συγ­γε­νών και φίλων. Στό­χος η δια­τή­ρη­ση για όσο περισ­σό­τε­ρο χρό­νο είναι δυνατόν
του «συμ­βά­ντος» στη τηλε­ο­πτι­κή οθό­νη, με καθη­με­ρι­νές συνέ­χειες αστυνομικής
πλο­κής που ανε­βά­ζουν το σασπένς, ξεθω­ριά­ζο­ντας εν τέλει και το κυρίως
γεγονός…

Οθό­νες
που δε δια­θέ­τουν χώρο για να προ­βάλ­λουν μια ανά­σα ζωής, ένα αισιό­δο­ξο μήνυμα.
Να ρίξουν λίγο φως στο καθη­με­ρι­νό μαύ­ρο του τρό­μου, την απει­λή του δολοφόνου,
του βια­στή, του πλη­ρω­μέ­νου εκτελεστή…

Το
θέμα δεν είναι να μην προ­βάλ­λε­ται το καθη­με­ρι­νό «αστυ­νο­μι­κό ρεπορ­τάζ» αλλά να
μην χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως σήριαλ τρό­μου… Να «περισ­σέ­ψει» έτσι και κάποιος
«αμεί­λι­κτος» τηλε­ο­πτι­κός χρό­νος για τα καθη­με­ρι­νά επι­τεύγ­μα­τα ανθρώ­πων σε
δια­φό­ρους τομείς της ζωής! 

Και
υπάρ­χουν πολ­λοί τέτοιοι τομείς, αρκεί να γυρί­σουν οι κάμε­ρες προς εκεί­νη την
κατεύ­θυν­ση όπου το ανθρώ­πι­νο εργα­στή­ρι δεν παύ­ει να επι­νο­εί και να δημιουργεί,
ακό­μα και κάτω από τις πιο αντί­ξο­ες συν­θή­κες… Αυτό όμως, όπως λένε, δεν
που­λά­ει! Και είναι αλή­θεια, αφού έχουν μάθει στους τηλε-πελά­τες να γεμί­ζουν το
«καλά­θι» τους με χοντρά πακέ­τα τρομολαγνείας! 

Εξάλ­λου,
όπως είχε πει και ο Ιτα­λός συγ­γρα­φέ­ας Ουμπέρ­το Έκο: «Οι κρί­σεις πουλάνε
καλά…». Και αν η μέχρι σήμε­ρα απο­δο­χή αυτού του κατά­μαυ­ρου τηλεοπτικού
σκη­νι­κού δεν είναι μια γενι­κό­τε­ρη πολι­τι­σμι­κή κρί­ση, τότε τι είναι;