Τον Γεράσιμο τι τον θέλατε;;;

Αρκε­τοί έως πολ­λοί είναι εκεί­νοι, ένθεν κακεί­θεν, δηλα­δή αρι­στε­ρό­τε­ρα και δεξιό­τε­ρα, που απο­δί­δουν πρό­θε­ση δημιουρ­γί­ας …ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ. Από απλώς επι­φυ­λα­κτι­κοί έως καχύ­πο­πτοι και βάλε, περι­μέ­νουν στην γωνία… Το δικαιού­νται!!! Για όλους και για όλα … χρό­νος έσται ο κρί­νων. Κανέ­νας δεν δια­θέ­τει την εκ των προ­τέ­ρων μαρ­τυ­ρία. Στην πρά­ξη θα δού­με και θα κρί­νου­με… Και αυτή η πρό­τα­ση για τον Γερά­σι­μο Αρσέ­νη ως υπη­ρε­σια­κό πρω­θυ­πουρ­γό μας …κού­φα­νε… Καταρ­χήν, ποιος ο λόγος της πρω­το­βου­λί­ας πρό­τα­σης για υπη­ρε­σια­κό πρω­θυ­πουρ­γό; Τι χρειά­ζο­νταν… Θα μπο­ρού­σε μόνον να υπάρ­χει εύλο­γη αντίρ­ρη­ση σε περί­πτω­ση προ­ώ­θη­σης κάποιου, που θα γεν­νού­σε σοβα­ρές επι­φυ­λά­ξεις για την δια­σφά­λι­ση του «αβί­α­στου» της λαϊ­κής ετυ­μη­γο­ρί­ας. Θα μπο­ρού­σε, έστω, να υπάρ­χει πρό­τα­ση πασι­φα­νούς απο­δε­κτι­κής ισχύ­ος, ώστε να μην αφή­νει περι­θώ­ριο συζη­τή­σε­ων, αντιρ­ρή­σε­ων, επι­φυ­λά­ξε­ων, κρι­τι­κής κ.λ.π. μέσα στην κοι­νω­νία. Ο «κάτσε καλά» Γερά­σι­μος όμως –και χωρίς διά­θε­ση ιστο­ρι­κο­πο­λι­τι­κού απο­λο­γι­σμού- δεν πιστεύ­ου­με, ότι ανή­κει σ’ αυτή την κατη­γο­ρία. Εμείς θυμό­μα­στε καλά έναν πολι­τι­κό με έντο­να συστη­μι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά, που και στα πάνω του και στα κάτω του ήταν με τα μπού­νια μέσα στην εξου­σία και στις πολι­τι­κές της επι­λο­γές. Αυτές τις επι­λο­γές, που είναι ουσια­στι­κά ένο­χες και υπεύ­θυ­νες για την σημε­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κοι­νω­νί­ας, οικο­νο­μί­ας και πολι­τι­κής. Ετσι, λοι­πόν και σε επί­πε­δο συμ­βο­λι­σμού αδυ­να­τού­με να κατα­νο­ή­σου­με την πρό­τα­ση… Και αυτή η …περιο­ρι­σμέ­νη μας ικα­νό­τη­τα κατα­νό­η­σης είναι, που γεν­νά δεύ­τε­ρες και τρί­τες σκέ­ψεις… Μήπως π.χ. η πρό­τα­ση συνι­στά αντι­προ­σφο­ρά σε προ­ο­πτι­κή συνερ­γα­σί­ας προς την «Κοι­νω­νι­κή Συμ­φω­νία»… Αν από τώρα αρχί­ζουν οι εκχω­ρή­σεις, τότε … κλά­φτα Χαρά­λα­μπε !!! Χώρια, που η περί­πτω­ση θυμί­ζει γκά­φα, που διορ­θώ­νε­ται με άλλη χει­ρό­τε­ρη γκά­φα… Για­τί οι προσ­δο­κί­ες από …δυνα­μι­κή τυχόν προ­σε­ται­ρι­σμού της «Κοι­νω­νι­κής Συμ­φω­νί­ας» συνι­στούν, κατά την γνώ­μη μας, ανέκ­δο­το… Τρί­τη συνι­στώ­σα της γκά­φας απο­τε­λεί η (εξαι­τί­ας της εισή­γη­σης για υπη­ρε­σια­κό πρω­θυ­πουρ­γό), εξα­φά­νι­ση από το προ­σκή­νιο της σημα­ντι­κό­τα­της πρό­τα­σης για δέσμευ­ση της Υπη­ρε­σια­κής κυβέρ­νη­σης, ότι δεν θα εφαρ­μό­σει καμία από τις τρέ­χου­σες συνέ­πειες-υπο­χρε­ώ­σεις του μνη­μο­νί­ου. Πρό­τα­ση, που απέρ­ρι­ψε μετά … βδε­λυγ­μί­ας το μνη­μο­νια­κό δίδυ­μο, που κατά τα άλλα σκί­ζε­ται να απο­δεί­ξει πόσο έτοι­μο και πρό­θυ­μο είναι να …. επα­να­δια­πραγ­μα­τευ­θεί τους όρους του μνη­μο­νί­ου. Ετσι μία σημα­ντι­κή κατά­θε­ση αντι­μνη­μο­νια­κής πολι­τι­κής συνέ­πειας και μία ταυ­τό­χρο­νη επι­βε­βαί­ω­ση … φιλο­μνη­μο­νια­κής στα­θε­ρό­τη­τας εκ μέρους των δύο πρώ­ην μεγά­λων έχα­σαν την δημό­σια πολι­τι­κή τους εμβέλεια…

Αυτό στην καθο­μι­λου­μέ­νη και με τις καλύ­τε­ρες των προ­θέ­σε­ων λέγε­ται αυτο­γκόλ !!! Βάζουν και οι καλοί παί­κτες αυτο­γκόλ… Κάτι τέτοιο συνή­θως συμ­βαί­νει σε συν­θή­κες αυξη­μέ­νης κού­ρα­σης και υπο­χρε­ω­τι­κής κατα­νά­λω­σης από τον οργα­νι­σμό γαλα­κτι­κού οξέ­ος, που αυξά­νει την πιθα­νό­τη­τα απρό­σφο­ρων αντι­δρά­σε­ων. Προ­σο­χή, λοι­πόν, στην άμυ­να… Για­τί τυχόν άλλα τέτοια αυτο­γκόλ θα μας γεν­νή­σουν άλλες πονη­ρές, κακές σκέ­ψεις… Συνή­θως οι παί­χτες, που άδο­λα βάζουν αυτο­γκόλ σκί­ζο­νται στην συνέ­χεια για να συμ­βάλ­λουν με το παι­γνί­δι τους στην άρση των συνε­πειών του αυτογκόλ…

ΥΓ. Ακό­μη και η φρα­σε­ο­λο­γία των συνε­ντεύ­ξε­ων, που μπο­ρεί να μας θυμί­ζει τις μπαλ­κο­νά­τες κενο­λο­γί­ες του μακα­ρι­στού, μπο­ρούν να απο­δει­χτούν αυτο­γκόλ… Ή παι­δα­ριώ­δη πέναλτυ…