Τι θα έκαναν αν κατείχαν τα ηνία;;;

Η Κλά­ρα Τσέτ­κιν και η Ρόζα Λού­ξε­μπουργκ το 1910

Πριν από μερικές
δεκά­δες χρό­νια η ιδέα του πολέ­μου ανά­με­σα σε Ρώσους και Ουκρα­νούς έμοιαζε
φαντα­στι­κή… Όχι, πως δεν υπήρ­χαν αντι­θέ­σεις… Όχι πως δεν υπήρ­χαν εθνι­κι­σμοί… Οι
λεβέ­ντες του τάγ­μα­τος Αζόφ, του δεξιού τομέα υπήρ­χαν. Οι ρεβαν­σι­στές έστω και
σε κάποια παρα­νο­μία τιμού­σαν τις ναζι­στι­κές τους μνή­μες και “ιδα­νι­κά”… Η τοπική
γρα­φειο­κρα­τία κατά­φερ­νε να τις κρύ­βει κάτω από το χαλί και καμά­ρω­νε για την δημόσια
της εικό­να… Η διά­λυ­ση της ΕΣΣΔ “απε­λευ­θέ­ρω­σε” όλες τις φυγό­κε­ντρες τάσεις, που
αξιο­ποι­ή­θη­καν κατάλ­λη­λα από τους Ιμπε­ρια­λι­στές και οδή­γη­σαν στο βρώ­μι­κο και
αιμα­τη­ρό πρα­ξι­κό­πη­μα του 2014 και σε μία 8ετία συστη­μα­τι­κής προ­ώ­θη­σης της ΝΑΤΟϊκής
πολε­μι­κής μηχα­νής στην πόρ­τα της Ρωσίας…

Σκέ­φτο­μαι τον
γυναι­κείο συναι­σθη­μα­τι­σμό, που είναι σοβα­ρό όπλο για τον εμπλου­τι­σμό της λογικής
της επάρ­κειας και ικα­νό­τη­τας… Σκέ­φτο­μαι την εμπει­ρία της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που
δεν την αξιο­ποιεί η γυναί­κα τόσο στην ενί­σχυ­ση της επι­θε­τι­κό­τη­τας αλλά την αποθέτει
για την αύξη­ση της σιω­πη­ρής σοφί­ας της. 

Φυσι­κά ένας κόσμος,
που οι γυναί­κες ισό­τι­μα με τους άντρες θα δια­μόρ­φω­ναν την κατά­στα­ση των πραγμάτων
δεν είναι …του κόσμου τού­του, της ώρας τού­της… Υπάρ­χουν γυναί­κες πρωταγωνίστριες
στην αστι­κή πολι­τι­κή σκη­νή, που φυσι­κά πει­θαρ­χούν στο πατριαρ­χι­κό καπιταλιστικό
μοντέ­λο, δια­φη­μί­ζο­ντας την δήθεν χει­ρα­φέ­τη­σής τους… Η Ούρ­σου­λα Φον Ντερ Λάιεν
π.χ., η Κρι­στιν Λαγκάρντ κ.λ.π. κ.λ.π.

Σήμε­ρα δεν
σκε­φτό­μα­στε αυτές… Στο μυα­λό μας είναι οι πονε­μέ­νες Ουκρα­νές και Ρωσί­δες. Αυτές
που περι­γρά­ψα­με παρα­πά­νω… Και νομί­ζου­με, πως αυτές θα επέ­βαλ­λαν παντί τρό­πω την
ΕΙΡΗΝΗ…