Τελικά, πάντα υπάρχει και χειρότερο…

Όταν βλέ­πα­με τον Τραμπ λέγα­με πως
βλέ­που­με έναν κανο­νι­κό αρλε­κί­νο, που το παί­ζει πρό­ε­δρος αλλά όχι με μεγάλη
επι­τυ­χία… Κάνει πολ­λούς μορ­φα­σμούς, περιτ­τές κινή­σεις, λέει άσχε­τες ατά­κες, τελειώνει
με την στρο­φή του κεφα­λιού, το σφί­ξι­μο των χει­λιών. Στο τέλος της ατά­κας του
θύμι­ζε την αντί­στοι­χη κίνη­ση του Μουσολίνι. 

Την ίδια ώρα ενέ­πνεε ένα κοι­νό, που
βρι­σκό­ταν στα όρια της κοι­νω­νί­ας ή και έξω από αυτά. Αυτό το κοι­νό έδρα­σε στην
επί­θε­ση κατά του Κοι­νο­βου­λί­ου, όπου τα πρά­μα­τα εξε­λί­χτη­καν ανά­με­σα στην βία και
την γελοιό­τη­τα κάνο­ντας ζημιά στον Τραμπ και ευνοϊ­κό κλί­μα στο “νου­νε­χή”
ευπρε­πή και προ­σε­κτι­κό νέο πρό­ε­δρο… Υπάρ­χουν κάποια σημά­δια γηρα­τειών πάνω του,
όπως π.χ. το κοντό γρή­γο­ρο βήμα του στο βάδι­σμα, το μάλ­λον ανέκ­φρα­στο πρόσωπό
του, η χωρίς συναι­σθη­μα­τι­κή δια­κύ­μαν­ση εκφο­ρά του λόγου του. 

Αυτές, βέβαια οι προ­σεγ­γί­σεις είναι
μάλ­λον ευτρά­πε­λες για­τί βρί­σκο­νται εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας… Οι Πρό­ε­δροι των ΗΠΑ
είναι πάντο­τε πιό­νια κάποιου ισχυ­ρού λόμπι, το οποίο υπη­ρε­τούν πιστά στην
εσω­τε­ρι­κή και κυρί­ως στην εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή, που εφαρ­μό­ζουν. Παρα­δο­σια­κά οι
δημο­κρα­τι­κοί με ιδιαί­τε­ροι έμφα­ση τα τελευ­ταία χρό­νια, τα χρό­νια μετά την πτώση
του “υπαρ­κτού ” και την διά­λυ­ση του Συμ­φώ­νου της Βαρ­σο­βί­ας, έχουν ισχυρότατους
δεσμούς με το στρα­τιω­τι­κο-βιο­μη­χα­νι­κό σύμπλεγ­μα. Καθό­λου τυχαία, η συντριπτική
πλειο­ψη­φία των επι­θε­τι­κών βημά­των της τελευ­ταί­ας εικο­σα­ε­τί­ας έχουν συμ­βεί σε
διάρ­κεια εξου­σί­ας δημο­κρα­τι­κών προ­έ­δρων (Κλί­ντον, Ομπάμα). 

Ιδιαί­τε­ρα στον Ευρω­παϊ­κό χώρο, η
επι­θε­τι­κό­τη­τα των ΗΠΑ εκφρά­στη­κε ασύ­στο­λα… Η Δέσμευ­ση για ΜΗ επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ
ανα­το­λι­κά έγι­νε κου­ρε­λό­χασρ­το για τον Αμε­ρι­κά­νι­κο Ιμπε­ρια­λι­σμό και τα ισχυρά
μονο­πώ­λια, που τον συνι­στούν… Η μία μετά την άλλη οι χώρες του πρώ­ην συμφώνου
της Βαρ­σο­βί­ας γινό­νταν μέλη ενός οργα­νι­σμού, που θα έπρε­πε να είχε διαλυθεί
αφού ο …εχθρός  που δικαιο­λο­γού­σε την
ύπαρ­ξή του τα είχε τινά­ξει τα πέταλα… 

Η επέ­κτα­ση αυτή είναι στη φύση του
Ιμπε­ρια­λι­σμού, “γονι­δια­κή” ιδιό­τη­τα, ανα­πό­σπα­στη από την φυσιο­γνω­μία του. Οσο,
λοι­πόν, η Ρωσία εβί­ω­νε τις συνέ­πειες της κατάρ­ρευ­σης και της εσω­τε­ρι­κής της
απο­διορ­γά­νω­σης, το ΝΑΤΟ, όχι μόνον δεν δια­λύ­θη­κε εξαι­τί­ας της κατάρ­γη­σης του
Συμ­φώ­νου της Βαρ­σο­βί­ας αλλά φρό­ντι­σε να εντά­ξει στις γραμ­μές του, ένα-ένα τα
κρά­τη του πρώ­ην ανα­το­λι­κού συνα­σπι­σμού… Ο πόλε­μος στην Γιου­γκο­σλα­βία ήταν μία
εισβο­λή έξω από κάθε κανό­να διε­θνούς δικαί­ου και νομι­μό­τη­τας… Ηταν όμως μία
σαφής ενέρ­γεια περιο­ρι­σμού της Ρωσι­κής επιρ­ρο­ής και ταυ­τό­χρο­να ένα σημα­ντι­κό φανερό
βήμα στον σχε­δια­σμέ­νη περι­κύ­κλω­σή της… 

Ετσι το ΝΑΤΟ έφτα­σε παρα­πέ­ντε στην
πόρ­τα της Ρωσί­ας… Τους χωρί­ζουν δύο χώρες… Η Ουκρα­νία και η Λευ­κο­ρω­σία. Στην
πρώ­τη οργά­νω­σε ένα πρα­ξι­κό­πη­μα με το οποίο κατά­φε­ρε να “εκλε­γεί” φανατικά
φιλο­δυ­τι­κή κυβέρ­νη­ση. Τα ναζι­στι­κά καθάρ­μα­τα, που συνερ­γά­στη­καν με τους
κατα­χτη­τές και πρω­τα­γω­νί­στη­σαν στην σφα­γή Ουκρα­νών πατριω­τών αποκαταστάθηκαν
σαν εθνι­κοί ήρω­ες και οι αδριά­ντες τους κοσμούν πλέ­ον πλα­τεί­ες του Κιέ­βου και
άλλων μεγά­λων πόλε­ων… 

Τα ναζι­στι­κά τάγ­μα­τα ΑΖΟΦ, στελέχωσαν
τον στρα­τό και την αστυ­νο­μία, χωρίς να παρα­λεί­ψουν να δια­θέ­τουν δικές τους
αυτό­νο­μες δυνά­μεις …ειδι­κών απο­στο­λών, ιδιαί­τε­ρα δρα­στή­ριες στις Ανατολικές
Ρωσό­φω­νες περιο­χές… Εδώ, λοι­πόν γινό­νταν συνε­χώς επί οκτώ χρό­νια ένα όργιο
εγκλη­μα­τι­κών ενερ­γειών σε βάρος του πλη­θυ­σμού, που δεν είχε άλλο τρό­πο άμυνας
παρά την φυγή στην Ρωσία ή την έντα­ξή σε ένο­πλες ομά­δες αυτοάμυνας.

Ο Πού­τιν δεν τις είδε με πολύ καλό
μάτι εξαι­τί­ας των πολι­τι­κών τους πεποι­θή­σε­ων και την ανα­κή­ρυ­ξη λαϊκών
δημο­κρα­τιών στο Ντο­νέ­τσκ και το Λου­κάντζ… Γι’ αυτό και η υπο­στή­ρι­ξή τους από
την Ρωσία υπήρ­ξε πολύ καθυ­στε­ρη­μέ­νη και ελλειπής… 

Στο μετα­ξύ, ο νέος ηθο­ποιός-πρό­ε­δρος Ζελένσκι,
που παρου­σιά­στη­κε με υπο­σχέ­σεις συν­διαλ­λα­γής με την Ρωσία, εφάρ­μο­σε ένα ακόμη
περισ­σό­τε­ρο φιλο­α­με­ρι­κα­νι­κό πρό­γραμ­μα. Εβα­λε επί τάπη­τος το ζήτη­μα της ένταξης
στο ΝΑΤΟ, που απο­τε­λεί και συνταγ­μα­τι­κή δέσμευ­ση της μετά το πρα­ξι­κό­πη­μα του
2014 Ουκρανίας.

 Ταυ­τό­χρο­να προ­ω­θεί τον εξο­πλι­σμό με Δυτι­κά επιθετικά
όπλα τελευ­ταί­ας τεχνο­λο­γί­ας… Όλα αυτά δεν είχαν, δεν μπο­ρού­σαν να έχουν άλλο
στό­χο από την Ρωσία… Πρα­κτι­κά, αυτό σήμαι­νε, πως τα μεγα­λύ­τε­ρα πληθυσμιακά
σύνο­λα της χώρας είναι εκτε­θι­μέ­να ακό­μη και σε απλά συμ­βα­τι­κά όπλα… Πόσο μάλλον
σε μεγα­λύ­τε­ρης δυνα­μι­κό­τη­τας εξο­πλι­σμούς, που δεν απο­κλεί­ε­ται να είναι και
πυρη­νι­κοί… Όπως δικαιού­ται μία χώρα του ΝΑΤΟ σε ειδι­κές συν­θή­κες…  

Με αυτά τα πολιτκο-στρατιωτικά
δεδο­μέ­να είναι υπο­κρι­σία να λες, πως ο Πού­τιν συσπεί­ρω­σε την Δύση… Η Δύση
δού­λευε και­ρό και ο Τζο Μπάϊ­ντεν ανέ­λα­βε την κατάλ­λη­λη στιγ­μή για να δώσει
πολ­λή δου­λειά στις πολε­μι­κές βιο­μη­χα­νί­ες των ΗΠΑ αλλά και της Δυτι­κής Ευρώπης.

Μόνον τον επα­να­ξο­πλι­σμό της Γερμανίας
να σκε­φτεί κανείς φτά­νει για να φαντα­στεί μεγέ­θη παρα­γω­γής… Τον οποίο
επα­νε­ξο­πλι­σμό της Γερ­μα­νί­ας ανήγ­γει­λε ο καγκε­λά­ριος Σοτζ με συγκλονιστική
φυσι­κό­τη­τα και ας τρί­ζουν τα κόκ­κα­λα σαρά­ντα εκα­τομ­μυ­ρί­ων νεκρών του β’
παγκό­σμιου πόλε­μου… Γεγο­νός, που η σχε­δόν σιω­πη­ρή απο­δο­χή του απο­τε­λεί ντροπή
για την κοι­νω­νία μας…Πάμε παρακάτω…

Αν λοι­πόν θυμη­θού­με τον θεατρίνο
Τραμπ, τις ακρο­δε­ξιές του ατά­κες και τα στί­φη, που τον ακο­λου­θού­σαν θα τον …
νοσταλ­γή­σου­με μπρο­στά στον Τζο, που ηγεί­ται στην …αντε­πί­θε­ση της αυτοκρατορίας
…