«Σταγονιδιακά» χρόνια…

Στα μέσα της πολυ­τά­ρα­χης 10ετίας του 60, ο Ηλί­ας Ηλιού, ως κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκπρό­σω­πος της Ενιαί­ας (τότε) Δημο­κρα­τι­κής Αρι­στε­ράς (ΕΔΑ) κατήγ­γει­λε τον συνταγ­μα­τάρ­χη Γιώρ­γο Παπα­δό­που­λο, για την γνω­στή ιστο­ρία της προ­βο­κά­τσιας-σαμπο­τάζ του Εβρου (με την ζάχα­ρη στα ντε­πό­ζι­τα των τανκς), που την πλή­ρω­σαν δύο δημο­κρα­τι­κοί φαντά­ροι, ενώ ο Γ. Παπα­δό­που­λος επι­βρα­βεύ­τη­κε με …μετά­θε­σή του στην Αθή­να… Τον Γ. Παπα­δό­που­λο και τις …αρε­τές του είχαν επαι­νέ­σει πολ­λοί δημό­σιοι άνδρες… Όπως είχε παρου­σιά­σει ο γνω­στός Σάβ­βας Κων­στα­ντό­που­λος λίγο μετά την «εθνο­σω­τή­ριο», ο Κ. Καρα­μαν­λής είχε ανα­γνω­ρί­σει το … «τάλα­ντο» του ανδρός, που είχε ήδη ανα­λά­βει -με ευθύ­νη του τότε κυβερ­νη­τι­κού παρα­κρά­τους- υπεύ­θυ­νη θέση στο σχέ­διο «Περι­κλής», το γνω­στό σχέ­διο της ΚΥΠ για την οργά­νω­ση και εκτέ­λε­ση πρα­ξι­κο­πη­μά­των… Και τότε, η παρέμ­βα­ση της ΕΔΑ χαρα­κτη­ρί­στη­κε από τους εκπρο­σώ­πους ΟΛΩΝ των αστι­κών κομ­μά­των (ΕΡΕ,ΕΚ,ΦΙΔΗΚ, ΚΠ) ως υπερ­βο­λι­κή… Ολοι είχαν έναν καθη­συ­χα­στι­κό λόγο προς τους Ελλη­νες πολί­τες και μία ειρω­νι­κή καταγ­γελ­τι­κή διά­θε­ση για την … γνω­στή πρα­ξι­κο­πη­μα­το­φο­βία της Αρι­στε­ράς… Η συνέ­χεια γνω­στή… ΟΛΑ απο­δεί­χτη­καν χάρ­τι­να και μαζί τους και η πρα­ξι­κο­πη­μα­το­φο­βία της αρι­στε­ράς, που μας ανήγ­γει­λε στο φύλ­λο της Αυγής της 21ης Απρι­λί­ου, για­τί …δεν θα γίνει δικτα­το­ρία…
Χρειά­στη­κε η εκχώ­ρη­ση εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας και αξιο­πρέ­πειας (Κύπρος), για να απο­κα­τα­στα­θούν οι αστι­κές δημο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες στον τόπο το 1974…
Εχουν περά­σει 45 χρό­νια και το σχέ­διο κατα­στο­λής της συλ­λο­γι­κής μνή­μης καλά κρα­τεί… Πρώ­τη συστη­μα­τι­κή δρά­ση ήταν οι άρι­στα οργα­νω­μέ­νες προ­βο­κά­τσιες στις πορεί­ες του Πολυ­τε­χνεί­ου, που σιγά-σιγά μετέ­τρε­ψαν μία εκδή­λω­ση συλ­λο­γι­κού παλ­λαϊ­κού χρα­κτή­ρα σε προ­νό­μιο τολ­μη­ρών πρω­το­πο­ριών… Σιγά-σιγά το ίδιο έγι­νε στην καθη­με­ρι­νή πολι­τι­κή και συν­δι­κα­λι­στι­κή δρά­ση του λαού… Όμως, στα δύο τελευ­ταία χρό­νια χάρις στο «σωτή­ριο» έργο της «σοσια­λι­στι­κής» δια­κυ­βέρ­νη­σης, τα πράγ­μα­τα εξε­λίσ­σο­νται με εκθε­τι­κούς ρυθ­μούς… Ετσι, ενώ για χρό­νια μετά τη χού­ντα η απο­χή των Ενό­πλων Δυνά­με­ων από κάθε είδους πολι­τι­κή ανά­μει­ξη θεω­ρού­νταν θέσφα­το, τον τελευ­ταίο και­ρό κρού­σμα­τα «πολι­τι­κο­ποί­η­σης» δια­δρα­μα­τί­ζο­νται όλο και συχνό­τε­ρα… Ξεκι­νή­σα­με από την αθώα (;) κατά­λη­ψη του Πεντα­γώ­νου από τους από­στρα­τους αλλά και τις συχνά προ­βαλ­λό­με­νες στα ΜΜΕ φήμες για ίδρυ­ση κόμ­μα­τος από στε­λέ­χη των ΕΔ. Και ως εδώ θα μπο­ρού­σε κανείς να … αμπε­λο­φι­λο­σο­φεί, αν τον ίδιο και­ρό δεν συνέ­βαι­ναν και άλλα σημα­ντι­κά, κατά την γνώ­μη μας. Στην διάρ­κεια στρα­τιω­τι­κής παρέ­λα­σης, επί­λε­κτο σώμα των ενό­πλων δυνά­με­ων εκφω­νεί με στε­ντω­ρία φωνή και άρι­στο ρυθ­μι­κό βημα­τι­σμό (άρα και με εξαι­ρε­τι­κή οργα­νω­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία) το …καθό­λου αρι­στε­ρής έμπνευ­σης και προ­έ­λευ­σης σύν­θη­μα: δεν θα γίνεις Ελλη­νας ποτέ, Αλβα­νέ, Αλβα­νέ… Σήμε­ρα μαθαί­νου­με τα … καλά νέα της Σχο­λής Ευελ­πί­δων, όπου ο ύμνος της 21ης Απρι­λί­ου ακού­στη­κε … περή­φα­να και συλ­λο­γι­κά για την επέ­τειο του Πολυ­τε­χνεί­ου… Προ­ε­ξο­φλού­με εξαγ­γε­λί­ες τιμω­ρί­ας μαζί με καθη­συ­χα­στι­κές δια­βε­βαιώ­σεις περί …μεμο­νω­μέ­νων επει­σο­δί­ων…
Κι’ όμως δεν είναι έτσι… Μέσα στην λαί­λα­πα της πρω­το­φα­νούς αντι­λαϊ­κής επί­θε­σης η συλ­λο­γι­κή μνή­μη ξεθω­ριά­ζει. «Ποιο­τι­κό» άλμα η συμ­με­το­χή στην τελευ­ταία κυβέρ­νη­ση Υπουρ­γών, που έχουν επα­νει­λημ­μέ­να και ξεκά­θα­ρα απα­ξιώ­σει το Πολυ­τε­χνείο… Με την βοή­θεια ενός αρμα­γε­δώ­να σκαν­δά­λων, εξα­πα­τή­σε­ων, σύλη­σης του δημό­σιου χρή­μα­τος αλλά και την συλ­λο­γι­κή αδυ­να­μία αντι­με­τώ­πι­σης κραυ­γα­λέ­ων προ­βλη­μά­των της καθη­με­ρι­νό­τη­τας (οικο­γε­νεια­κή ασφά­λεια, μετα­να­στευ­τι­κό κ.λ.π.), αρχί­ζει να υπο­βό­σκει ένα κλί­μα «νοσταλ­γί­ας» των …καλύ­τε­ρων ημε­ρών της χού­ντας. Στην μνή­μη κάποιων αφε­λών νεό­τα­των δεν είναι ξεκά­θα­ρο …αν έγι­ναν ή όχι βασα­νι­στή­ρια αλλά είναι μάλ­λον σίγου­ρο, ότι τότε περ­νού­σα­με καλύ­τε­ρα… Και αυτό είναι το ανη­συ­χη­τι­κό­τε­ρο… Για τους αμφι­βάλ­λο­ντες συνι­στού­με μία καλή βόλ­τα σε facebook, twitter, chatrooms κ.λ.π. Για μας τίπο­τε το περί­ερ­γο… Εχο­ντας γνώ­ση και επί­γνω­ση σχε­τι­κών θέσε­ων του μακα­ρί­τη Κάρο­λου (ανα­φε­ρό­μα­στε στον Μαρξ) δεν μας εκπλήσ­σει, ότι όταν οι αντι­κει­με­νι­κές συν­θή­κες είναι ώρι­μες (καληώ­ρα) αλλά ο υπο­κει­με­νι­κός παρά­γο­ντας ανώ­ρι­μος (καληώ­ρα) τότε παρα­μο­νεύ­ει ο κίν­δυ­νος αυταρ­χι­κών πισω­γυ­ρι­σμά­των της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας…
Εκεί, λοι­πόν, που θάπρε­πε κανείς να ανα­τρέ­ξει για να βρει έναν καθα­ρό λόγο για το σήμε­ρα, εισπράτ­τει γενι­κό­λο­γους αφο­ρι­σμούς για το μεθαύ­ριο, που μπο­ρούν να γεν­νή­σουν οργή ή ειρω­νία (εξαρ­τά­ται από ποια θέση το βλέ­πει κανείς…). Στο νου μου έρχο­νται διδα­κτι­κό­τα­τες περι­γρα­φές του Γκε­όρ­γκι Δημη­τρώφ στην ολί­γον προ-Χιτλε­ρι­κή Γερ­μα­νία, όπου από την μεριά της αρι­στε­ράς κυριαρ­χού­σε η γενι­κο­λο­γία στο όνο­μα της επα­να­στα­τι­κής λεξι­λα­γνι­κής καθα­ρό­τη­τας, την ίδια ώρα, που οι Ναζί επι­δί­δο­νταν σε (εκ του πονη­ρού, ασφα­λώς) εξαγ­γε­λί­ες φιλο­λαϊ­κών θέσε­ων και μέτρων…
Την ίδια ώρα, η Δημο­κρα­τι­κή Παι­δεία στον Στρα­τό και τα Σώμα­τα Ασφα­λεί­ας παρα­μέ­νει αίτη­μα εν απο­λύ­τω ανε­παρ­κεία σε όλη την μετα­πο­λι­τευ­τι­κή περί­ο­δο. Χωρίς καμία αυτα­πά­τη για τον ταξι­κό χαρα­κτή­ρα του κρά­τους και των μηχα­νι­σμών στή­ρι­ξής του, το αίτη­μα για το βαθύ­τε­ρο δυνα­τό εκδη­μο­κρα­τι­σμό θεσμών, που έχουν μάλι­στα πρό­σφα­το βεβα­ρυ­μέ­νο μητρώο μπο­ρεί του­λά­χι­στον να ανα­βαθ­μί­ζει την δημο­κρα­τι­κή, την συλ­λο­γι­κή και ατο­μι­κή συνει­δη­τό­τη­τα των πολι­τών, χωρίς να κιν­δυ­νεύ­ει να τους εκτρέ­ψει σε …ρεφορ­μι­στι­κές ατρα­πούς. Αντί­θε­τα, το μακρι­νό όρα­μα γίνε­ται πιο ρεα­λι­στι­κό, ελκυ­στι­κό και πιθα­νό­τε­ρα κατα­κτή­σι­μο, όταν μπο­ρεί να συν­δε­θεί με την ανα­λυ­τι­κή γνώ­ση της δια­δρο­μής… Οποιεσ­δή­πο­τε παλι­νω­δί­ες μαρ­τυ­ρούν ανε­πάρ­κεια των σχε­δια­στών και όχι της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας… Η -σε τελευ­ταία ανά­λυ­ση- ενα­σχό­λη­ση με την ιδε­ο­λο­γι­κό­μορ­φη καθα­ρό­τη­τα της παρέ­ας μας σπα­νιό­τα­τα είναι προ­ο­δευ­τι­κή…
ΥΓ1. Συνή­θως πριν από την βρο­χή πέφτουν στα­γο­νί­δια… ΥΓ2. Αν δεν γνω­ρί­ζου­με το είδος του φιδιού, που έσπα­σε το αυγό του (αν είναι δηλα­δή δηλη­τη­ριώ­δες ή όχι) είναι καλύ­τε­ρα να το εκλά­βου­με ως δηλητηριώδες.