Σεβασμός και τιμή για την Εμπρού Τιμτίκ

Μετά από 238 μέρες απεργίας
πεί­νας με προ­α­πο­φα­σι­μέ­νο τέλος τον θάνα­το, η Εμπρού Τιμ­τίκ δεν είναι
κοντά μας…

Τι μπο­ρεί να πει κανείς
για αυτή την γυναί­κα με την συγκλο­νι­στι­κή πνευ­μα­τι­κή και ηθι­κή δύνα­μη, που γράφει
την ιστο­ρία των λαών απέ­να­ντι στους δυνά­στες… Η Εμπρού Τιμ­τίκ υπήρ­ξε η ψυχή του
λαϊ­κού δικη­γο­ρι­κού γρα­φεί­ου, που υπε­ρα­σπί­στη­κε πολ­λούς διωκόμενους,
βασα­νι­σμέ­νους και κατα­δι­κα­σμέ­νους Τούρ­κους δημο­κρά­τες και αγω­νι­στές… Η Εμπρού
Τιμ­τίκ κατα­δι­κά­στη­κε ως …τρο­μο­κρά­της… Τίπο­τε το φυσιο­λο­γι­κό­τε­ρο για μία χώρα,
που είχε παρα­δο­σια­κά ελά­χι­στη σχέ­ση ακό­μη και με τα στοι­χειώ­δη πολι­τι­κά δικαιώματα
και που τώρα μετά το “πρα­ξι­κό­πη­μα” κατά του νεο­σουλ­τά­νου Ερντο­γκάν έχει γίνει
σκλη­ρή δικτα­το­ρία με …ολί­γη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή επικάλυψη… 

Η κινη­το­ποί­η­ση της παγκόσμιας
κοι­νής γνώ­μης (όσο υπήρ­ξε) αλλά και οι νομι­κές προ­σφυ­γές της ίδιας φυσι­κά έπεσαν
στο κενό… Τα μεγά­λα καπι­τα­λι­στι­κά κρά­τη και οι «ανθρω­πι­στι­κοί» τους οργα­νι­σμοί ενδιαφέρονται
απο­κλει­στι­κά για τις επεν­δύ­σεις τους στην Τουρ­κία… Και ασφα­λώς, την συσκό­τι­ση της
κοι­νής τους γνώ­μης, που πολύ λίγο, ελά­χι­στα ενδια­φέ­ρε­ται για την ποδο­πά­τη­ση των
ανθρώ­πι­νων δικαιω­μά­των στην Τουρ­κία, με εξαί­ρε­ση φωτει­νές μειο­ψη­φί­ες, που
ασφα­λώς δεν αλλά­ζουν και πολύ τον «μέσο όρο» (της μόδας) αλλο­τρί­ω­σης της …σιω­πη­ρής
πλειο­ψη­φί­ας.  

Σαν την Εμπρού και
άλλοι Τούρ­κοι πεθαί­νουν στα κάτερ­γα του «Εξπρές του Μεσο­νυ­κτί­ου», που έχουν γεμίσει
την Τουρ­κία… Σε όλους αυτούς ανή­κει ο σεβα­σμός και η τιμή της ανθρω­πό­τη­τας του αύριο
και φυσι­κά το μίσος και η οργή των ανθρω­ποει­δών του σήμερα…

Στην μνή­μη αυτής της μεγά­λης Αγω­νί­στριας ας αφιε­ρώ­σου­με το τρα­γού­δι του Θάνου Μικρού­τσι­κου σε στί­χους Ναζίμ Χικ­μέτ σε ελλη­νι­κή από­δο­ση Γιάν­νη Ρίτσου: Είναι ένας άνθρω­πος, που τον αλυ­σο­δέ­νου­νε. Αυτό ήταν η Εμπρού