Ρωσία: Εθνικοποιήσεις γρήγορα και σωστά…

Το σύν­θη­μα ακού­στη­κε. Ηταν σχε­δόν απα­γο­ρευ­μέ­νο στην Ρωσία της τελευ­ταί­ας 20ετίας, που προ­σπα­θού­σε να μπει ραγδαία και επι­θε­τι­κά στον κόσμο των ανα­πτυγ­μέ­νων καπι­τα­λι­στι­κών χωρών. Δρό­μος, που χαρά­χτη­κε μέσα από τρο­μα­χτι­κές κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες. Στρα­τιές οι εξα­θλιού­με­νοι μετα­να­στεύ­ο­ντες Ρώσοι την ίδια ώρα της ανά­δει­ξης των ισχυ­ρό­τε­ρων στον κόσμο αστέ­ρων του καπι­τα­λι­σμού.
Και μετά τα χρυ­σά χρό­νια της ανε­ξέ­λεγ­κτης ανό­δου των πετρε­λαϊ­κών τιμών, ήλθε η παγκό­σμια κρί­ση, που εκτός των άλλων συγ­χρο­νί­στη­κε με υπο­τρι­πολ­λα­πλα­σια­σμό των τιμών των υγρών καυ­σί­μων. Κρί­ση σε συν­δυα­σμό με δια­χει­ρι­στι­κές αυθαι­ρε­σί­ες και λάθη, οδή­γη­σαν αρκε­τά εργο­στά­σια στα πρό­θυ­ρα του κλει­σί­μα­τος… Αυτό συνέ­βη­κε και στην μικρή πόλη του Πικά­λιο­βο, όπου η κατάρ­ρευ­ση της παρα­γω­γι­κής μηχα­νής απεί­λη­σε με ολι­κή ανερ­γία το εργα­τι­κό δυνα­μι­κό της πόλης.
Και τότε ακού­στη­κε η απα­γο­ρευ­μέ­νη λέξη: «Εθνι­κο­ποί­η­ση». Ακού­στη­κε στην Δού­μα, όχι από χεί­λη κομ­μου­νι­στών βου­λευ­τών αλλά από κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς εκπρο­σώ­πους του κόμ­μα­τος της Ενω­μέ­νης Ρωσί­ας, δηλα­δή του κόμ­μα­τος του Πού­τιν.
Οι εθνι­κο­ποι­ή­σεις, όχι μόνον προ­τά­θη­καν αλλά απο­φα­σί­στη­καν και υλο­ποι­ή­θη­καν ήδη στην Μ. Βρε­τα­νία και στις ΗΠΑ. Καμία από τις δύο δεν έχει βεβα­ρυμ­μέ­νο …¨κομ­μου­νι­στι­κό» παρελ­θόν. Η πρό­τα­ση της εθνι­κο­ποί­η­σης προ­κα­λεί κρί­ση πανι­κού στους φιλε­λεύ­θε­ρους κύκλους της Μόσχας, που εκμε­ταλ­λευό­με­νοι θέσεις-κλει­διά στον παλιό κρα­τι­κό-κομ­μα­τι­κό μηχα­νι­σμό και μέσα από δια­δι­κα­σί­ες όχι και τόσο δια­φα­νείς κατά­φε­ραν να προ­σπο­ρι­στούν τερά­στια κεφά­λαια του Ρωσι­κού παρα­γω­γι­κού δυνα­μι­κού. Τώρα, όμως…
Οι κάτοι­κοι του Πικά­λιο­βο βγή­καν στους δρό­μους. Εκλει­σαν τους δρό­μους της πόλης και τον εθνι­κό δρό­μο, που τους συνέ­δεε με το υπό­λοι­πο της Ρωσί­ας. Η ανη­συ­χία γενι­κεύ­ε­ται. Φαί­νε­ται, ότι το Πικά­λιο­βο δεν είναι μονα­δι­κή περί­πτω­ση. Υπάρ­χει έκδη­λος φόβος, ότι μπο­ρεί να ακο­λου­θή­σει ντό­μι­νο καταρ­ρεύ­σε­ων του­λά­χι­στον σε περι­φε­ρεια­κό επί­πε­δο. Η απά­ντη­ση ήλθε στην Δού­μα την επό­με­νη κιό­λας μέρα: Εθνι­κο­ποί­η­ση. Και ο Πρό­ε­δρος Πού­τιν; Με δεξιο­τε­χνι­κούς χει­ρι­σμούς απέ­φυ­γε άμε­σα την εθνι­κο­ποί­η­ση αλλά επέ­βαλ­λε στα αφε­ντι­κά να πλη­ρώ­σουν το σύνο­λο των χρε­ών προς τους εργα­ζό­με­νους ενώ, σαν κυβέρ­νη­ση, εγγυ­ή­θη­κε όλες τις θέσεις εργα­σί­ας…
Όμως η ιδέα των εθνι­κο­ποι­ή­σε­ων βρί­σκει πρό­σφο­ρο έδα­φος σε πολ­λούς δια­φο­ρε­τι­κούς κύκλους, που έχο­ντας την εμπει­ρία του παρελ­θό­ντος προ­χω­ρά­νε πιο πέρα. Η εθνι­κο­ποί­η­ση, λένε, είναι το πρώ­το βήμα. Χρειά­ζε­ται στην συνέ­χεια απο­φα­σι­στι­κός εκσυγ­χρο­νι­σμός του παρα­γω­γι­κού δυνα­μι­κού και επα­να­προ­σα­να­το­λι­σμός προς χρή­σι­μες κοι­νω­νι­κά και κερ­δο­φό­ρες δρα­στη­ριό­τη­τες, ταυ­τό­χρο­να με βάθε­μα των μηχα­νι­σμών κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου και εγρή­γορ­σης της δικαιο­σύ­νης… Φαί­νε­ται, λένε πολ­λοί δημο­σιο­γρά­φοι, πώς πλη­σιά­ζει η ώρα της λαϊ­κής συμ­με­το­χής και πρω­το­βου­λί­ας.
Λέτε;