Περί μετώπων… - Φαιακία

΄πολιτική

Περί μετώπων…

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012
Μίλτος Βασιλείου
Η ανά­πτυ­ξη μετω­πι­κών σχη­μα­τι­σμών υπήρ­ξε σχε­δόν απο­κλει­στι­κό­τη­τα των προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­με­ων στην δια­δρο­μή των δύο τελευ­ταί­ων αιώ­νων… Όχι για­τί δεν υπήρ­ξαν «μαύ­ρα», αντι­δρα­στι­κά μέτω­πα. Συνή­θως, όμως αυτά δεν έπαιρ­ναν την οργα­νω­τι­κή μορ­φή ενός πολι­τι­κά ενιαί­ου σχη­μα­τι­σμού… Ισα-ίσα, που ο επι­φα­νεια­κός τους πολυ­κερ­μα­τι­σμός μπο­ρού­σε να είναι πολύ πιο απο­δο­τι­κός για το σύστη­μα εξου­σί­ας, που με την …πολ­λα­πλό­τη­τα της έκφρα­σής του εξα­σφά­λι­ζε μεγα­λύ­τε­ρη παγί­δευ­ση και αποπροσανατολισμό… 
Η δημιουρ­γία, η ανά­πτυ­ξη, η δρά­ση, η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα αλλά και τα σφάλ­μα­τα, οι εκφυ­λι­σμοί κ.λ.π. αυτών των μετώ­πων θα έπρε­πε να είναι πολύ­τι­μο σχο­λείο των προ­ο­δευ­τι­κών κινη­μά­των… Πολύ απλά, για να αξιο­ποιού­νται οι θετι­κές και να προ­λαμ­βά­νο­νται και να απο­φεύ­γο­νται οι αρνη­τι­κές πλευ­ρές τους… Μία τέτοια όμως ιστο­ρι­κή κρι­τι­κή θεώ­ρη­ση της κοι­νω­νι­κής δρά­σης προ­ϋ­πο­θέ­τει βαθειά αμε­ρό­λη­πτους και δια­λε­κτι­κούς κρι­τές… Όχι αδιά­φο­ρους και παγε­ρούς… Αντί­θε­τα θερ­μούς και διψα­σμέ­νους για τα μηνύ­μα­τα, που μία τέτοια διε­ρεύ­νη­ση του παρελ­θό­ντος συνε­πά­γε­ται…  Δυστυ­χώς, όμως ο τυφλός δογ­μα­τι­σμός ανα­δεί­χθη­κε σε κυρί­αρ­χο σαρά­κι των συντρι­πτι­κά περισ­σό­τε­ρων κομ­μα­τι­κών και πολι­τι­κών σχη­μα­τι­σμών αλλά και των από αυτούς επη­ρε­α­ζό­με­νων ιδε­ο­λο­γι­κά και πολι­τι­κά. Καθό­λου τυχαία, π.χ. η ύπαρ­ξη τόσων τάσε­ων, κομ­μά­των, κινη­μά­των, κ.λ.π., που παρά το αντι­κει­με­νι­κά περιο­ρι­σμέ­νο χρο­νι­κά παρελ­θόν τους υπερ­βαί­νουν κατά πολύ τον αριθ­μό των αιρέ­σε­ων, που έχουν προ­κύ­ψει από θρη­σκεί­ες με ηλι­κία χιλιε­τιών… Και βέβαια, όπως και στις θρη­σκευ­τι­κές αιρέ­σεις, η αλλη­λο­ε­ξό­ντω­ση τάσε­ων του ίδιου φιλο­σο­φι­κού, ιδε­ο­λο­γι­κού και πολι­τι­κού χώρου υπήρ­ξε η πιο σκλη­ρή, η πιο απάν­θρω­πη η πιο φρι­κα­λέα -σε εκφρά­σεις και μέσα- σύγκρου­ση… Θυμά­μαι, με πικρό χαμό­γε­λο, την δήλω­ση Μαοϊ­κού φίλου, την 3η μέρα επι­βο­λής της «εθνο­σω­τη­ρί­ου», πως …προη­γεί­ται η ρήξη με τους ρεφορ­μι­στές και μετά θα ακο­λου­θή­σει η αντι­δι­κτα­το­ρι­κή πάλη… Δήλω­ση, που φαντά­ζο­μαι θα δημιουρ­γού­σε ανα­κού­φι­ση και χαρά σε κάθε «εθνο­σω­τή­ριο». Κι άλλες τέτοιες χιλιά­δες τοπο­θε­τή­σεις, που πολύ ευχα­ρί­στη­ση θα προ­σέ­φε­ραν στους εκά­στο­τε κρα­τού­ντες, τους θεω­ρη­τι­κά απει­λού­με­νους με ανατροπή. 
Ασφα­λώς, καθό­λου περί­ερ­γος αυτός ο δογ­μα­τι­σμός… Από­δει­ξη ακρά­δα­ντη του δρό­μου, που έχει ακό­μη να δια­νύ­σει η ανθρω­πό­τη­τα ως την απε­λευ­θέ­ρω­σή της… Φυσι­κό, νομο­τε­λεια­κό απο­τέ­λε­σμα μιας βαθύ­τα­τα δογ­μα­τι­κής, μετα­φυ­σι­κής παι­δεί­ας και εκπαί­δευ­σης από τα γεν­νο­φά­σκια ως την μετα­πτυ­χια­κή έρευ­να, που εγγυά­ται την δημιουρ­γία «οπα­δών», ειδω­λο­λα­τρών. Αρκε­τές φορές αυτός ο ασύλ­λη­πτης έντα­σης φανα­τι­σμός, η καθύ­βρι­ση και ο εξευ­τε­λι­σμός του δια­φο­ρε­τι­κού και η επι­θυ­μία εξο­ντω­τι­κής υπο­τα­γής του έως τον αφα­νι­σμό του γίνε­ται  …στο όνο­μα της δια­λε­κτι­κής. Εννοιες αυτο­νό­η­τες για το γνω­στι­κό αντι­κεί­με­νο της δια­λε­κτι­κής, όπως η ανα­νέ­ω­ση, ο εκσυγ­χρο­νι­σμός, η εξέ­λι­ξη απέ­κτη­σαν φόρ­τι­ση και σημα­σιο­λο­γία προ­δο­σί­ας. Το άγος και το άγχος της καθα­ρό­τη­τας δημιούρ­γη­σαν και δημιουρ­γούν σέχτες και αντί­στοι­χες λογι­κές με εκεί­νες, που επι­κρά­τη­σαν στο μεσαί­ω­να σε Βυζά­ντιο και Δύση… Αυτή η καθα­ρό­τη­τα μετα­τρέ­πε­ται σε condition sine qua non για την ίδια την υπαρ­ξια­κή οντό­τη­τα και την ηθι­κο­κοι­νω­νι­κή επι­βί­ω­ση του φέρο­ντα… «Αν ενσταλ­λά­ξεις την αμφι­βο­λία σε έναν δογ­μα­τι­κό, κιν­δυ­νεύ­ει να γίνει αιώ­νια σκε­πτι­κι­στής» γρά­φει ο Ιλιέν­κωφ, σημα­ντι­κός Σοβιε­τι­κός φιλό­σο­φος, που αυτο­κτό­νη­σε επί Μπρέζ­νιεφ.  Στην ουσία πρό­κει­ται για μία διερ­γα­σία υπο­στή­λω­σης ενός τραυ­μα­τι­σμέ­νου εγώ, που όσο καθα­ρό­τε­ρο αισθά­νε­ται και ανα­γνω­ρί­ζε­ται από τους γύρω του σαν τέτοιο τόσο ανε­τό­τε­ρα αισθά­νε­ται στο καθη­με­ρι­νό γίγνε­σθαι…  Πρό­κει­ται για μία εν τοις πράγ­μα­σι συντη­ρη­τι­κο­ποί­η­ση, που αντί του ορά­μα­τος ενός συνα­γω­νι­στι­κού και συντρο­φι­κού ξεδι­πλώ­μα­τος της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας (όπως γίνε­ται στην αλη­θι­νή ζωή και στη φύση) εξα­ντλεί­ται στην χυδαιό­τη­τα μιας ισο­πε­δω­τι­κής ομοιο­μορ­φί­ας και μίας άγρυ­πνης ιερο­ε­ξε­τα­στι­κής αντι­με­τώ­πι­σης του άλλου.
Σ’ αυτά τα πλαί­σια η ανα­πτυσ­σό­με­νη από ορι­σμέ­νους χώρους ή άτο­μα «φιλο­λο­γία» περί μετώ­πων, σε κρί­σι­μες ώρες, σαν τις σύγ­χρο­νες στιγ­μές αυτού του τόπου, κατα­ντά­ει σχε­δόν γρα­φι­κή καρι­κα­τού­ρα με μπό­λι­κο ιδε­ο­λο­γι­κό­μορ­φο φτια­σί­δω­μα. Κυρί­αρ­χη στους κύκλους αυτούς είναι η αντί­λη­ψη, πως ένα μέτω­πο εξα­ντλεί­ται ανά­με­σα σε χώρους αυστη­ρό­τα­τα συγ­γε­νι­κούς, αφού προη­γη­θεί εξα­ντλη­τι­κό «ιδε­ο­λο­γι­κό» και «πολι­τι­κό» κοσκί­νι­σμα.  Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πρό­κει­ται για εξα­σφά­λι­ση συναι­σθη­μα­τι­κών και ψυχο­λο­γι­κών ισορ­ρο­πιών, που στη­ρί­ζο­νται στον συστη­μα­τι­κό απο­κλει­σμό φορέ­ων και ατό­μων, που θα μπο­ρού­σαν να συμ­με­τέ­χουν και που στο­λί­ζο­νται με διά­φο­ρες ιδε­ο­λο­γι­κό­μορ­φες και επα­να­στα­τι­κό­μορ­φες βρι­σιές. Υπάρ­χουν πολ­λοί, που όταν καθυ­βρί­ζουν με πολι­τι­κό φρα­σε­ο­λό­γιο αισθά­νο­νται μικροί Μαρξ ή Λένιν. Την ίδια ώρα, με την απο­φο­ρά του καταγ­γελ­τι­κού τους λόγου ορα­μα­τί­ζο­νται τις «μάζες» να υιο­θε­τούν το τσι­τά­το τους σαν όπλο της «Επα­να­στα­τι­κής πάλης». Εχουν υπάρ­ξει και συνέ­χεια δημιουρ­γού­νται βρα­χύ­βια και ανα­κυ­κλού­με­να τέτοια σχή­μα­τα, τέτοια «μέτω­πα», που συντη­ρούν το τέλ­μα και την αδράνεια… 
Αυτοί οι χώροι δεν είναι μόνον ακα­τάλ­λη­λοι για την δημιουρ­γία πραγ­μα­τι­κών μετώ­πων αλλά συστη­μα­τι­κά παρε­μπο­δί­ζουν την δημιουρ­γία τους… Μέλη, φίλοι και οπα­δοί δια­παι­δα­γω­γού­νται στον απο­μο­νω­τι­σμό και τον σεχτα­ρι­σμό και η μετα­τρο­πή τους σε δρα­στή­ριους και απο­τε­λε­σμα­τι­κούς προ­πα­γαν­δι­στές της συγκρό­τη­σης μετώ­πων απαι­τεί την …παρέμ­βα­ση θεί­ων δυνά­με­ων… Εξάλ­λου, παρά τις αντί­θε­τες δια­κη­ρύ­ξεις για ενό­τη­τα από τα κάτω, η βάση καλεί­ται συνή­θως να επι­δο­κι­μά­σει την όποια αλλα­γή πολι­τι­κής γραμ­μής εμπνέ­ε­ται η «φωτι­σμέ­νη» ηγε­σία… Ετσι, διευ­ρύ­νε­ται και συντη­ρεί­ται ο φαύ­λος κύκλος του δογ­μα­τι­σμού και του σεχτα­ρι­σμού, για­τί οι ελιγ­μοί των ηγε­σιών δεν παρα­κο­λου­θού­νται καθό­λου εύκο­λα από ένα σύνο­λο, που μέχρι χτες διδα­σκό­ταν και ασκού­ταν στην εφαρ­μο­γή του αντί­θε­του και κατα­ριό­ταν αυτό, που τώρα καλεί­ται να υπη­ρε­τή­σει… Μέρος,  λοι­πόν εκεί­νων, που καλού­νται να παρα­κο­λου­θή­σουν την ηγε­σία σε αιφ­νί­διες μετα­στρο­φές 180ο δια­θέ­τουν, όπως είναι φυσι­κό,  αρκε­τά υψη­λό συντε­λε­στή αδρά­νειας και αδυ­να­τούν ή/και αρνού­νται να την ακο­λου­θή­σουν. Ετσι, προ­κύ­πτει μέσα από οδυ­νη­ρές δια­δι­κα­σί­ες διά­σπα­σης ένα νέο σχή­μα, που συγκρού­ε­ται θανά­σι­μα με το μητρι­κό, που μπο­ρεί να φέρει και το ίδιο όνο­μα με την προ­σθή­κη κάποιων αρχι­κών, που απο­δί­δουν στην συνεί­δη­ση των φίλων τους υψη­λό­τε­ρα καρά­τια καθα­ρό­τη­τας κ.ο.κ. Γεμά­τη από τέτοια παρα­δείγ­μα­τα και η σχε­τι­κά πρό­σφα­τη (μέχρι προ 30ετίας) πολι­τι­κή ιστο­ρία αυτού του τόπου…
Με μία απλή απο­στα­σιο­ποί­η­ση, τα παρα­πά­νω μπο­ρεί και να θυμί­ζουν παρά­στα­ση θεά­τρου σκιών…  Αν η από­στα­ση είναι μεγα­λύ­τε­ρη, τότε δημιουρ­γούν αίσθη­μα χαράς, ανα­κού­φι­σης και ασφά­λειας… Δεν το έκρυ­ψε και πρό­σφα­τα αρχη­γός ακρο­δε­ξιού σχη­μα­τι­σμού…  Είναι όμως πηγή πόνου και πίκρας, όταν αισθά­νε­σαι κοντά, δίπλα, μέσα…
ΥΓ. Οποια­δή­πο­τε σκέ­ψη και προ­βλη­μα­τι­σμός σχε­τι­κοί με τα τωρι­νά συμ­βαί­νο­ντα στην πολι­τι­κή ζωή του τόπου είναι απο­λύ­τως επιθυμητή.
Post Views: 1
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted