Αυτή είναι η ουσία των ανασχηματισμών των αστικών κυβερνήσεων… Αυστηρά τίποτε άλλο… Ενα εκλογικό σώμα καλείται να χωνέψει το παραμυθάκι για ταχύτερη, αποτελεσματικότερη ή διαφορετική πολιτική, που δήθεν θα επιφέρει η αλλαγή ή η ανακύκλωση υπουργών…
Σύσσωμη η συστημική αντιπολίτευση παίρνει δραστήρια μέρος στο παιγνίδι κατηγορώντας την κυβέρνηση για …δισταγμούς, εμμονές, ασυνέπειες και άλλα δυσμενή για την δημοφιλία της χαρακτηριστικά…
Κι’ όμως, σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση λέει μεγαλύτερες αλήθειες… Γιατί ποτέ καμμία κυβέρνηση δεν υπόσχεται ριζικές, δομικές αλλαγές. Κάτι τέτοιο, ακόμη και αν μπορούσε να γίνε,ι θα την εξέθετε ως ανακόλουθη στην κοινή γνώμη… Πολύ περισσότερο… Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αφού το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο, που η κυβέρνηση κινείται καθορίζεται αυστηρά από τις ανάγκες του συστήματος, που καλείται να υπηρετήσει…
Μικροδιαφοροποιήσεις ασήμαντες είναι επιθυμητές για να επικυρώνονται κάθε φορά στην αφέλεια του κοινού και να συντηρούν τον μύθο της δημοκρατικής πολλαπλής βούλησης…
Το γενικό αυτό πλαίσιο επιβεβαιώνει και ο πολύ πρόσφατος ανσχηματισμός. Ή ‘αναδόμηση’, όπως είχε ονομαστεί επί …σοσιαλισμού…
Ο πρωθυπουργός και οι νεοεισελθόντες υπουργοί, μαζί με τους μετατεθέντες έδωσαν γενικές υποσχέσεις για ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες, καλύτερη οικονομία, βελτιώσεις στις κοινωνικές παροχές (υγεια, παιδεία κ.λ.π.) και αυστηρή και απρόσωπη εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη.
Τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης εξαπέλυσαν μύδρους με το άκουσμα της κυβερνητικής ανασύνθεσης… Εψαξαν και βρήκαν κουσούρια για την καμπούρα πολλών και τα σεβίρισαν σε δημόσια θέαση και ακρόαση ώστε να αποδείξουν, πως ο πρωθυπουργός λιποψύχησε, δεν έχει τα κότσια για τις απαραίτητες αλλαγές, δεν προχωράει σε σύνθεση, που θα μπορούσε να υποσχεθεί την κάθαρση, την δικαιοσύνη… ‘Δευτερογενείς’ αλήθειες, που χρησιμοποιούνται κατά ριπάς για να αποκρύψουν την βασική, την κυρίαρχη, την γεννήτρια όλων των δεινών που διαδραματίζονται…
Αλήθεια, ποια σύνθεση θα μπορούσε να εγγυηθεί την διαλεύκανση της υπόθεσης Τέμπη, όταν ολόκληρη πολιτεία επί αιώνες τώρα είναι υπόλογη για άθλιες σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, τις πιστοποιημένα χειρότερες στην Ευρώπη! Το έγκλημα των Τεμπών ήταν μία βόμβα, που έσκασε στα χέρια του συνεπώνυμου συγγενή προς τον ‘Εθνάρχη’, που όρισε τον χαρακτήρα και την κατεύθυνση των υποδομών στην χώρα από το 1950 και δώθε…
Ποια σύνθεση θα αναλάμβανε το βάρος μίας εξοντωτικής αυτοκριτικής, που ταιριάζει ως ελάχιστη πράξη ανάληψης της ευθύνης στη περίπτωση των Τεμπών!
Ποια σύνθεση κυβέρνησης θα παραδεχόνταν, ότι η αθλιότητα των δημόσιων μέσων μεταφοράς είναι …ευγενική προσφορά κυβερνήσεων και κυβερνήσεων προς στους κερδοσκοπούντες, διαπλεκόμενους μεταπράτες, που διαφεντεύουν στο παρασκήνιο…
Τι περισσότερο μπορεί να κάνει μία τέτοια κυβέρνηση από το να υποσχεθεί ασφαλή τραίνα μέσα στα επόμενα δύο χρόνια… Μία υπόσχεση, που μοιάζει το ίδιο έγκυρη με εκείνη που δεν κατάφερε να δώσει ο πρωθυπουργός για τραίνο στα Γιάννενα, γιατί τον πρόλαβε το εγκληματικό δυστύχημα… Θα ήταν κάπως unfair τέτοια ώρα, ένα τέτοιο ψηφοσυλλεκτικό κόλπο…
Το σύστημα απεχθάνεται τις ποιοτικές δημόσιες συγκοινωνίες στην χώρα αυτή, όχι από κάποια μεταφυσική πάρελξη αλλά πολύ απλά λόγω της φυσικής του ροπής στις ιδιωτικές… Και μάλιστα στο ελάχιστο, στο μόλις ανεκτό ποιοτικά επίπεδο παροχής υπηρεσιών…
Στην περίπτωση των Τεμπών υπάρχουν και δύο άλλα σοβαρότατα στοιχεία, που …ανησυχούν το σύστημα και πρέπει ‘καταλλήλως’ να αντιμετωπισθούν… Το αρχικό παραμύθι, πως τίποτε το παράνομο ή εύφλεκτο δεν μεταφέρονταν στους συρμούς που συγκρούστηκαν έχει καταρρεύσει και τώρα αναζητούνται νέες αμυντικές γραμμές υποχώρησης… Ήδη, έχουμε μάθει και από τον ξεπεταγμένο υπουργό μεταφορών, πως η μεταφορά λαθραίου υλικού με τα τραίνα είναι κάτι …το πολύ συνηθισμένο ακόμη και στην πολιτισμένη Εσπερία…
Η τελευταία παρέμβαση του ΚΚΕ για το ‘ΝΑΤΟ Εξπρές’ ανεβάζει το θέμα σε …άλλα επίπεδα. Με τα τραίνα των συγκοινωνιών ή των συνήθων εμπορικών μεταφορών πραγματοποιείται προώθηση πολεμικού, χημικού υλικού;;;
Η υπόλοιπη αντιπολίτευση μπορεί να συνεχίσει τον …προσωπικό αγώνα τιμής, που δίνει κατά του τάδε ή δήνα υπουργού, υφυπουργού, γενικού κ.λ.π.
Η καταγγελία πολιτικής και όχι πολιτικών είναι το ζητούμενο… Η ολικά αποδεικτική τεκμηρίωση, πως ένα σύστημα, που υπερασπίζεται την κερδοσκοπία ως μέγιστη γονιδιακή του ιδιότητα δεν μπορεί παρά να αδιαφορεί για τα θύματά του…