Ο αγώνας τώρα συνεχίζει να δικαιώνεται…

👉Την άπο­ψή μας για τις πραγ­μα­τι­κές φιλο­δο­ξί­ες και επι­διώ­ξεις της παρούσας
κυβέρ­νη­σης τις έχου­με έγκαι­ρα εκθέ­σει (σαφώς πριν την εκλο­γή της) και δεν
διεκ­δι­κού­με επαί­νους προ­φη­τι­κής ή ισχυ­ρής προ­βλε­πτι­κής ικα­νό­τη­τας. Ισα-ίσα, που
ανα­γνω­ρί­σα­με πρω­το­φα­νή ειλι­κρί­νεια για μία συντη­ρη­τι­κή παρά­τα­ξη, που με τον
σαφέ­στε­ρο δυνα­τό τρό­πο μας υπο­σχέ­θη­κε, ό,τι θα μας αλλά­ξει …τα φώτα… Αυτό σε
διά­λε­κτο “πολι­τι­κή” ονο­μά­ζε­ται … “ένα νέο κρά­τος, μία συστά­δα θεσμικών
μεταρ­ρυθ­μί­σε­ων υπέρ του πολί­τη, πέρα από ιδε­ο­λο­γι­κές αγκυ­λώ­σεις και
προκαταλήψεις …”.

Επί το πρα­κτι­κό­τε­ρο: υλο­ποί­η­ση ενός ακραία φιλε­λεύ­θε­ρου προγράμματος,
που δεν κατά­φε­ραν οι κρα­τού­ντες να προ­ω­θή­σουν όλα τις δεκα­ε­τί­ες της μεταπολίτευσης,
ούτε καν κατά την άγρια μνη­μο­νια­κή περί­ο­δο… Και δεν έλει­ψαν οι σπόπειρες
(ασφα­λι­στι­κό, συντα­ξιο­δο­τι­κό, ενέρ­γεια τηλε­πι­κοι­νω­νί­ες κ.λ.π.), που κατά κανόνα
απέ­τυ­χαν… Μερι­κά ή ολοκληρωτικά… 

Αυτή την φορά το σκη­νι­κό ετοι­μά­στη­κε προ­σε­κτι­κά ώστε η περί­ο­δος που
δια­τρέ­χου­με να είναι …νικη­φό­ρα… Μέσα μαζι­κής επι­κοι­νω­νί­ας σε ένα πρωτοφανή
συντο­νι­σμό… Συντη­ρη­τι­κές σκο­τα­δι­στι­κές δυνά­μεις στον υπέρ όλων αγώ­να… Ανοιχτή
υπο­στή­ρι­ξη από αυθε­ντι­κούς ομο­γά­λα­κτους συμ­μά­χους εις την Εσπε­ρία, ντό­πιες κατεστημένες
δυνά­μεις μετα­πρα­τών και δυστυ­χώς μία πρό­σφα­τη κωλο­τού­μπα το 2015, ανέ­δει­ξαν από
την μία μεριά την …ανα­γκαιό­τη­τα των “μεταρ­ρυθ­μί­σε­ων” και από την άλλη το άπελπι
των αντι­δρά­σε­ων ενα­ντί­ον τους… 

Το κλί­μα κάλυ­ψε με …επι­τυ­χία την προ­ε­κλο­γι­κή περί­ο­δο και συνεχίζεται
ακό­μη …καλύ­τε­ρα στα χρό­νια της πρό­σφα­της δια­κυ­βέρ­νη­σης… Και οι “συμ­μα­χί­ες” για
την … ανά­πτυ­ξη ενι­σχύ­θη­καν αλλά και η ατμό­σφαι­ρα παι­δι­κής χαράς, που υπάρχει
στην απέ­να­ντι όχθη εγγυά­ται για την αδια­τά­ρα­χη …πρό­ο­δο των εργασιών. 

Η προ­ώ­θη­ση ενός τόσο μεγά­λου όγκου μέτρων, που δεν κατά­φε­ρε να υλοποιηθεί
στην χώρα για τόσες δεκα­ε­τί­ες και που έχει αντί­στοι­χα ολο­κλη­ρω­θεί σε άλλα “προ­ο­δευ­μέ­να”,
δυτι­κά κρά­τη, απαι­τού­σε λεπτο­με­ρεια­κά προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη, γενι­κή και ανυ­πο­χώ­ρη­τη προσπάθεια
χωρίς ταλα­ντεύ­σεις και πισω­γυ­ρί­σμα­τα… Μόνον έτσι είναι δυνα­τό ένα τόσο μεγάλο
έργο σε τόσο λίγο χρό­νο… Σ’ αυτή την κατεύ­θυν­ση συνερ­γούν τόσο η σκληρή
κατα­σταλ­τι­κή πολι­τι­κή όσο και το νομι­κό πλαί­σιο κατά­λυ­σης εργασιακών
δικαιω­μά­των, την οσμή της οποί­ας μόλις αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε στην υπό­θε­ση των
ντε­λι­βε­ρά­δων της e–food.  

Τις μέρες αυτές βιώ­νου­με έναν σημα­ντι­κό σταθ­μό αυτής της πορείας:
Την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της παρα­γω­γής και
δια­νο­μής της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας στην χώρα…

Το βήμα δεν έχει μόνο ποσο­τι­κή σημα­σία, αφού ουσια­στι­κά καταργεί
την κρα­τι­κή ιδιο­κτη­σία στο βασι­κό­τε­ρο τομέα της εθνι­κής οικο­νο­μί­ας, με σοβαρότατες
επι­πτώ­σεις στην ίδια την εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία. Εχει και τερά­στια ιδεολογικοπολιτική
βαρύ­τη­τα, αφού η πτώ­ση της ΔΕΗ ισο­δυ­να­μεί με …την κατάρ­ρευ­ση της αυτο­κρα­το­ρί­ας και
μερι­κές ασή­μα­ντες νησί­δες, που παρα­μέ­νουν ακό­μη προς κατά­κτη­ση θα πέσουν σαν
ώρι­μα φρούτα…

Σίγου­ρα, θα υπάρ­ξουν αντι­δρά­σεις, από την έκβα­ση των οποίων
πολ­λά θα κριθούν… 

Πάντως, είναι μάλ­λον προ­φα­νές, πως ζού­με ιστο­ρι­κές στιγ­μές στην
κοι­νω­νι­κο-πολι­τι­κή εξέ­λι­ξη του τόπου.