Οι …γνωστές συναθροίσεις…

👉Τις καθη­με­ρι­νές τυπι­κές ανα­κοι­νώ­σεις του ΕΟΔΥ για τα κρού­σμα­τα της
COVID-19 ακο­λου­θεί μια “εξει­δί­κευ­ση” των κρου­σμά­των σε κατηγορίες
προ­έ­λευ­σης… Εδώ, λοι­πόν, και πολύ και­ρό, την μερί­δα του λέο­ντος κατέ­χει η ομάδα
των …γνω­στών συνα­θροί­σε­ων…  Δεν ξέρουμε
τι ακρι­βώς υπο­νο­εί …ο ποι­η­τής… Πιθα­νό­τα­τα ανα­φέ­ρε­ται στις βρα­δι­νές συγκεντρώσεις
νεο­λαί­ας σε στέ­κια και πλατείες… 

Φυσι­κά, δεν επι­δο­κι­μά­ζου­με καμία κοσμοσυρροή,
αφού είναι γνω­στό, πως η κύρια δια­θέ­σι­μη αυτή την στιγ­μή προ­στα­σία από τον κορονοϊό
είναι την κοι­νω­νι­κή απο­στα­σιο­ποί­η­ση που μαζί με τις μάσκες και την απολύμανση
συγκρο­τούν την συνο­λι­κή φαρέ­τρα της ανθρω­πό­τη­τας απέ­να­ντι στην παν­δη­μία… Δεν
πρό­κει­ται όμως να ρίξου­με το ανά­θε­μα στην νεο­λαία, για πολ­λούς λόγους, εκ των
οποί­ων δύο είναι κατά την κρί­ση μας οι σημαντικότεροι:

–η παντε­λής έλλει­ψη συστη­μα­τι­κής ενη­μέ­ρω­σης των νέων.

–οι σοβα­ρό­τα­τες ανα­κο­λου­θί­ες στην εφαρ­μο­ζό­με­νη πολι­τι­κή προστασίας
(μάσκες, παι­δι­κή νοση­ρό­τη­τα, ανυ­παρ­ξία testing), που δημιούργησαν
την εύλο­γη καχυ­πο­ψία και έμμε­ση απο­δο­χή της θεω­ρί­ας της…ανυπαρξίας του ιού…

Ο μεγα­λύ­τε­ρος φαρι­σαϊ­σμός, όμως, με το απύθ­με­νο βάθος, είναι η συστηματική
και συνει­δη­τή αδια­φο­ρία για τους όρους μαζι­κής μετα­φο­ράς των εργα­ζό­με­νων στο
λεκα­νο­πέ­διο και στην Θεσ­σα­λο­νί­κη του­λά­χι­στον… Εκεί δηλα­δή, που κατοι­κεί περίπου
το 70% του Ελλη­νι­κού πληθυσμού… 

Είναι αλή­θεια, πως οι δημό­σιες συγκοι­νω­νί­ες υπήρ­ξαν από τα πιο
κραυ­γα­λέα θύμα­τα των μνη­μο­νια­κών … ευερ­γε­τι­κών δρά­σε­ων… Και είναι αλή­θεια, πως
η κατά­στα­ση αυτή κυριάρ­χη­σε ολό­κλη­ρη την παρελ­θού­σα δεκα­ε­τία με συνέ­πεια η
μετα­κί­νη­ση των εργα­ζό­με­νων από και προς την δου­λειά να είναι ένα απίστευτο
μαρ­τύ­ριο, πιο μεγά­λο από εκεί­νο, που τρα­βού­σαν μέχρι τότε… 

Εν πάσει περι­πτώ­σει, και μόνον η προει­δο­ποί­η­ση της ύπαρ­ξης του
κορο­νοϊ­ού, πριν ακό­μη μπου­κά­ρει η παν­δη­μία, θα έπρε­πε να κινη­το­ποι­ή­σει τους κυβερνητικούς
εγκε­φά­λους ώστε άμε­σα να σχε­διά­σουν και άμε­σα να υλο­ποι­ή­σουν ένα σχέ­διο ριζικής
ανα­βάθ­μι­σης των μαζι­κών μετα­φο­ρών… Για να μην απο­τε­λούν διά­χυ­τες μαζι­κές και
συνε­χείς εστί­ες διά­δο­σης του κορο­νοϊ­ού.

Όλα αυτά, όμως, συνι­στούν …κατά­ρα για τους φανα­τι­κούς φιλελέδες,
που μας κυβερ­νούν… Κάθε ιδέα, κάθε σκέ­ψη κοι­νω­νι­κής φρο­ντί­δας, κάθε σχε­δια­σμός συλλογικής
βελ­τί­ω­σης της ποιό­τη­τας ζωής των πολι­τών, προ­κα­λεί αλλερ­γία στους εκσυγχρονιστές
της …πάρ­της μας. Ακό­μη και σε τέτοιες ώρες, όπως η παν­δη­μία… Οταν τα …φιλε­λεύ­θε­ρα
ιδε­ώ­δη καταρ­ρα­κώ­θη­καν ακό­μη και στην συνεί­δη­ση του αντί­στοι­χου πιστού κοι­νού… Μέχρι
και ο Σπυ­ρί­δων-Αδω­νις βρι­σκό­ταν σε αμη­χα­νία, όταν έλε­γε τα κου­φά… περί κανό­νων της
ελεύ­θε­ρης αγο­ράς κατά τον εκα­το­ντα­πλα­σια­σμό της τιμής των μασκών… 

Τελι­κά, όμως με την πρό­θυ­μη κάλυ­ψη των οικεί­ων ΜΜΕ και την
απου­σία ουσια­στι­κά αντι­πο­λι­τευ­τι­κής πολι­τι­κής κατά­φε­ραν να συγκρα­τή­σουν την κοινωνική
αντί­δρα­ση και να συγκρο­τή­σουν την εικό­να της … υψη­λής ευαι­σθη­σί­ας, υποσχόμενοι
χιλιά­δες διο­ρι­σμών, αγο­ρές εξο­πλι­σμού κ.λ.π. Που φυσι­κά, δεν έγι­ναν ποτέ! Δεν
χρειά­στη­κε να γίνουν, αφού η κοι­νή γνώ­μη είχε πει­στεί, πως …έγι­ναν.

Ετσι, μαζί με την ένο­χη σιω­πή ορι­σμέ­νων από τους ειδικούς
πέτυ­χαν να περά­σουν την κατά­στα­ση των δημο­σί­ων συγκοι­νω­νιών στο απυ­ρό­βλη­το… Ακόμα
και όταν πραγ­μα­το­ποιού­νται κάποια ρεπορ­τάζ για την σαλα­μο­ποί­η­ση σε λεωφορεία
και μετρό, καμία νύξη για τις εγκλη­μα­τι­κές παρα­λεί­ψεις και ευθύ­νες… Κανείς υπεύθυνος!!!
Ισως το κακό μας το ριζικό… 

Ας το συνει­δη­το­ποι­ή­σου­με: Τα οχή­μα­τα των δημόσιων
μετα­φο­ρών, οι στά­σεις των λεω­φο­ρεί­ων και οι απο­βά­θρες του μετρό είναι οι
ιδα­νι­κοί τόποι διαιώ­νι­σης του ιού … Είναι οι πιο επι­κίν­δυ­νες …γνω­στές
συνα­θροί­σεις, όπου η παντε­λής έλλει­ψη από­στα­σης μειώ­νει απο­φα­σι­στι­κά την προστατευτική
απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της ίδιας της μάσκας…

Ετσι θα πορευ­τού­με, για όσο και­ρό το …δού­λε­μα παρα­τεί­νε­ται… Για
όσο και­ρό η μακα­ρία απο­δο­χή μας συνεχίζεται…