Μια Μελόνι, στη δύση της ΕΕ…

Έτσι
μαζί και με τα εκλο­γι­κά υπο­λείμ­μα­τα των Μπερ­λου­σκό­νι και Σαλ­βί­νι, οδεύ­ει η
Τζόρ­τζια να ηγη­θεί μιας ακό­μα πιο μαύ­ρης τρι­κομ­μα­τι­κής κυβερ­νη­τι­κής συμμαχίας
της οποί­ας οι προ­θέ­σεις από πριν είναι γνω­στές στους κυρί­αρ­χους οικονομικούς
κύκλους της χώρας της! 

Σύμ­φω­να
λοι­πόν με τη Le Monde, στις αρχές του Σεπτέμ­βρη παρευ­ρέ­θη­κε η Μελό­νι καλεσμένη
στο οικο­νο­μι­κό φόρουμ Ambrosetti, στις όχθες της μαγευ­τι­κής λίμνης του Κόμο,
στο επο­νο­μα­ζό­με­νο και «Ιτα­λι­κό Ντα­βός»! Εκεί οι σημα­ντι­κό­τε­ροι Ιταλοί
κεφα­λαιού­χοι όλων των «ειδι­κο­τή­των», την άκου­σαν να ξετυ­λί­γει τα βασι­κά σημεία
του οικο­νο­μι­κού προ­γράμ­μα­τος της, δημιουρ­γώ­ντας ένα κατ’ αρχήν ευνοϊ­κό κλίμα!

Ειδι­κά
το καθη­συ­χα­στι­κό εφεύ­ρη­μα της πως: «Υπάρ­χει πλέ­ον, ένα άπει­ρο εύρος πιθανών
θέσε­ων ανά­με­σα στην από­φα­ση για απο­χώ­ρη­ση από την ΕΕ και της ολοκληρωτικής
υπο­τα­γής στα γαλ­λι­κά και γερ­μα­νι­κά συμ­φέ­ρο­ντα…» παρα­πέ­μπει στη πιστή εφαρμογή
των «οδη­γιών» της Γερ­μα­νι­κής Ευρώ­πης, για όσο αυτή θα εξα­κο­λου­θεί βέβαια να
υπάρ­χει με τη σημε­ρι­νή της μορφή… 

Το
τελευ­ταίο δεν ανά­γε­ται σε κάποια σφαί­ρα φαντα­σί­ας, ειδι­κά μετά και την
επα­νεμ­φά­νι­ση του γνω­στού μας Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε. Ενός πολι­τι­κού του οποί­ου η
επιρ­ροή στην ευρω­παϊ­κή πολι­τι­κή σκη­νή και όχι μόνο, δεν πρέ­πει να υποτιμάται!
Αυτό ειδι­κά όταν απη­χεί από­ψεις ισχυ­ρών τρα­πε­ζι­κών συγκρο­τη­μά­των, μετά και από
την πολυ­ε­τή παρου­σία του στο οικο­νο­μι­κό πηδά­λιο της Ομο­σπον­δια­κής Δημοκρατίας
της Γερμανίας! 

Ο
Σόι­μπλε ορμώ­με­νος από την οδυ­νη­ρή δια­πί­στω­ση της απο­τυ­χί­ας της γαλλογερμανικής
«παρέ­ας» ν’ απο­τρέ­ψει το πόλε­μο στην Ουκρα­νία, προ­τεί­νει αλλα­γή του ευρωπαϊκού
μοντέ­λου. Στό­χος η δημιουρ­γία ενός «συνα­σπι­σμού προ­θύ­μων κρα­τών» που θα
λει­τουρ­γεί εκτός πλαι­σί­ου ΕΕ, σε καθα­ρά δια­κυ­βερ­νη­τι­κό επί­πε­δο και πάνω σε μια
σει­ρά ζητη­μά­των, από την άμυ­να τη διπλω­μα­τία, την οικο­νο­μία ως το άσυ­λο και τη
μετανάστευση…

Ένα
νέο σχή­μα που ουσια­στι­κά βάζει στο περι­θώ­ριο ως ιστο­ρι­κή απο­τυ­χία, το
πολυ­δαί­δα­λο και υπερ­τρο­φι­κό θεσμι­κό σύστη­μα των Βρυ­ξελ­λών. Ως λύση στη θέση του
συστή­νει μια πολυ­ε­θνι­κή στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία, υπό την ηγε­σία τριών κυρίαρχων
κρα­τών Γερ­μα­νί­ας, Γαλ­λί­ας και… Πολω­νί­ας. Ειδι­κά για τη Πολω­νία ευελ­πι­στεί πως
θα την απο­σπά­σει από το αμε­ρι­κά­νι­κο μπλοκ!

Είναι
γεγο­νός πως το «βαθύ σύστη­μα εξου­σί­ας» έχει κατα­λή­ξει στη δια­πί­στω­ση ότι η
κοι­νο­τι­κή μέθο­δος έχει φτά­σει στα όριά της και ότι απλά δεν «εξυ­πη­ρε­τεί» πλέον,
ειδι­κά μετά και την αυτο­κτο­νι­κή βολή που αυτή δέχθη­κε από τις
επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες, κυρώ­σεις που κατ’ εντο­λή επέ­βα­λε στη Ρωσία! 

Ασφα­λώς,
είναι δυσκο­λο­χώ­νευ­το για τους ευρώ ονει­ρο­πό­λους όλο αυτό το μοντέ­λο, που
ξεδι­πλώ­νει ο καθό­λου τυχαί­ος Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε. Αλλά είναι βέβαιο πως οι
αξιω­μα­τού­χοι της Κομι­σιόν δεν ηγή­θη­καν ποτέ της Ευρώ­πης του­λά­χι­στον σε καθοριστικά
ζητή­μα­τα και πως η Ουά­σιγ­κτον είχε πάντα το πάνω χέρι, άμε­σα ή έμμεσα… 

Χαρα­κτη­ρι­στι­κό
δείγ­μα η αφω­νία των ευρω­παί­ων «ηγε­τών» στη τότε ανα­τρο­πή των συμ­φω­νιών του
Μινσκ, που σε αντί­θε­τη περί­πτω­ση θα μπο­ρού­σαν ν’ απο­τρέ­ψουν τα σημε­ρι­νά οδυνηρά
απο­τε­λέ­σμα­τα του πολέ­μου και τα δυσμε­νή οικο­νο­μι­κά επα­κό­λου­θα για τους
ευρω­παϊ­κούς λαούς και όχι μόνο…

Το
γεγο­νός πως το «βαθύ σύστη­μα» μέσω Σόι­μπλε βγά­ζει στην επι­φά­νεια ένα προσχέδιο
αναγ­γε­λί­ας «συντα­ξιο­δό­τη­σης» της ΕΕ, απο­δει­κνύ­ει μάλ­λον ότι αυτό το «εργα­λείο»
δεν αντα­πο­κρί­νε­ται πλέ­ον στις επι­τα­χυ­νό­με­νες παγκό­σμιες εξε­λί­ξεις και πως αργά
ή γρή­γο­ρα πρέ­πει να αποσυρθεί…

 Ο λεγό­με­νος δυτι­κός κόσμος είναι περί­που το
ένα τρί­το του πλα­νη­τι­κού συνό­λου και η Ευρώ­πη της Ούρ­σου­λας φαντά­ζει, έτσι όπως
είναι σήμε­ρα, ως μια ετε­ρο­διοι­κού­με­νη γερα­σμέ­νη περι­φέ­ρειά του…