Με ασυγκράτητη αισιοδοξία…

Τώρα μπο­ρού­με να ξεκου­ρα­στού­με… Να ησυ­χά­σου­με από τα άγχη και τις αγω­νί­ες μας… Το θεά­ρε­στο έργο της “σωτη­ρί­ας” μας συνε­τε­λέ­σθη… Αλλο ένα “εθνο­σω­τή­ριο” πρό­γραμ­μα περι­κο­πών κατά τον Ιού­νιο μποιά­ζει να είναι το τελευ­ταίο “παλού­κι”, που μας περι­μέ­νει επί του παρό­ντος και για το άμε­σο ορα­τό μέλ­λον… Από εκεί και πέρα θα ακο­λου­θή­σει μία 10ετία (έτσι λένε επί­ση­μα, εμείς θα χρη­σι­μο­ποιού­σα­με τον πλη­θυ­ντι­κό, δηλα­δή δεκα­ε­τί­ες) αυστη­ρό­τα­της λιτό­τη­τας… Μπο­ρού­με να ζητω­κραυ­γά­σου­με πανευ­τυ­χείς, πώς …τώρα ο αγώ­νας δικαιώ­θη­κε… Ο αόρι­στος κρί­νε­ται καταλ­λη­λό­τε­ρος του ενε­στώ­τα αφού … τα βασι­κά τελεί­ω­σαν… Μαζί με όλους τους αρπά­χτρες, ζαμαν­φου­τί­στες, παρ­τά­κη­δες, βολε­μέ­νους Μαυ­ρο­για­λού­ρους, ετοι­μα­ζό­μα­στε για το show των εκλο­γών, στο οποίο …τελεί­ως ελεύ­θε­ρα πρέ­πει να επι­λέ­ξου­με τους εκλε­κτούς της ΕΕ και του ΔΝΤ, για να μην έχου­με και επιπλοκές…

Αισιο­δο­ξού­με, λοι­πόν, γατί, όπως είχα­με ξανα­γρά­ψει “προ­φη­τι­κά”, ότι μετά την ισο­πέ­δω­ση κοι­νω­νι­κών και οικο­νο­μι­κών κατα­χτή­σε­ων αρχί­ζει η επο­χή της “αξιο­ποί­η­σης” του εθνι­κού πλού­του, της “ανά­πτυ­ξης” κ.λ.π. υπό όρους καθυ­στε­ρη­μέ­νων Βαλ­κα­νί­ων… Πως να μην αισιο­δο­ξού­με, όταν πλή­θως πολι­τευο­μέ­νων, που συμμ­τεί­χαν πει­θή­νεια και ενερ­γά σε όλες τις μέχρι σήμε­ρα επι­τα­γές των έξω­θεν σωτή­ρων μας βρή­καν σήε­ρα λόγο να δια­φω­νή­σουν, ουσια­στι­κά την ώρα της επι­κή­δειας τελε­τής… Αισιο­δο­ξού­με ακό­μη, για­τί ο συνα­γω­νι­σμός “καθα­ρό­τη­τας” και “πού­ρας επα­να­στα­τι­κό­τη­τας” εμπο­δί­ζει την άρθρω­ση συγκε­κρι­μέ­νου, απτού πολι­τι­κού προ­γραμ­μα­τι­κού λόγου ικα­νού να εμπνεύ­σει για το σήμε­ρα και το αύριο. Είναι τόσο το πάθος της καθα­ρό­τη­τας, που ακό­μη και οι πιο “ενω­τι­κοί” στον χώρο της αρι­στε­ράς ορα­μα­τί­ζο­νται μέτω­πα … οικο­γε­νεια­κών δια­στά­σε­ων Ο σεχτα­ρι­σμός και ο δογ­μα­τι­σμός στις καλύ­τε­ρες στιγ­μές τους… Καμία διδα­χή από τις καλές στιγ­μές του παρελ­θό­ντος, τότε που μετω­πι­κές δρά­σεις και κινή­μα­τα αλλη­λεγ­γύ­ης έγρα­φαν την σύγ­χρο­νη ιστο­ρία του λαϊ­κού κινή­μα­τος στη χώρα… 

Αισιο­δο­ξού­με ακό­μη, για­τί ο από­η­χος της …δημο­κρα­τί­ας στην μίζα, η “παρά­δο­ση” του από­λυ­του εγω­κε­ντρι­σμού και ατο­μι­κι­σμού μπο­ρούν ακό­μη να επι­τεί­νουν συγ­χύ­σεις και αποπροσανατολισμούς… 

Θα γυρί­σει ο ήλιος αλλά θα χρεια­στεί δου­λειά πολλή…