Κατώτατος μισθός…

Στις δια­χρο­νι­κές περι­πέ­τειες του κατώ­τα­του μισθού για τους εργαζόμενους
ανα­φέ­ρε­ται το άρθρο του φίλ­τα­του Δημή­τρη Στρα­τού­λη… Μία ανα­δρο­μή μέχρι
το σήμε­ρα, απο­κα­λυ­πτι­κή για την λαμπρή πορεία του κρα­τι­κού “φιλερ­γα­τι­σμού”
μέχρι τις σύγ­χρο­νες … κατακτήσεις… 

Παρα­θέ­του­με

Κατώ­τα­τος μισθός: Πάγω­μα και «Αύξη­ση» – εμπαιγ­μός για τους
χαμη­λό­μι­σθους – φτω­χούς εργα­ζό­με­νους.

Η επό­με­νη κυβέρ­νη­ση
Σαμα­ρά – Βενι­ζέ­λου, που στη­ρι­ζό­ταν από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με το νόμο 4172/2013 κατάρ­γη­σε, ουσια­στι­κά, το θεσμό της Εθνι­κής Γενι­κής Συλλογικής
Σύμ­βα­σης Εργα­σί­ας, αφού, πλέ­ον, ο κατώ­τα­τος μισθός δεν θα καθο­ρι­ζό­ταν μετά
από συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και συλ­λο­γι­κή συμ­φω­νία της ΓΣΕΕ με τους εργοδοτικούς
φορείς, αλλά με από­φα­ση του εκά­στο­τε Υπουρ­γού Εργα­σί­ας, που θα μπο­ρού­σε με βάση
τους οικο­νο­μι­κούς δεί­κτες της χώρας να απο­φα­σί­ζει ακό­μα και μεί­ω­σή του.

Η κυβέρ­νη­ση ΣΥΡΙΖΑ
κρά­τη­σε παγω­μέ­νο επί τέσ­σε­ρα χρό­νια τον κατώ­τα­το μηνιαίο μισθό σε αυτά τα μνημονιακά
επί­πε­δα φτω­χο­ποί­η­σης. Τον αύξη­σε
προ­ε­κλο­γι­κά, το 2019, στα 650 ευρώ,
με την εφαρ­μο­γή του μνη­μο­νια­κού νόμου (ν.
4172/2013), δηλα­δή με από­φα­ση της Υπουρ­γού Εργα­σί­ας και όχι με Εθνι­κή Γενική
Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση Εργα­σί­ας. Δεν τήρη­σε την προ­ε­κλο­γι­κή δέσμευ­σή της για
επα­να­φο­ρά του στα 751 ευρώ μηνιαία.

Η κυβέρ­νη­ση της ΝΔ αξιοποίησε
και συνε­χί­ζει να αξιο­ποιεί την παν­δη­μία ως ευκαι­ρία για επί­θε­ση στα εργα­σια­κά δικαιώ­μα­τα, για προ­ώ­θη­ση χαρι­στι­κών ρυθμίσεων
σε μεγά­λα ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και για ικα­νο­ποί­η­ση δια­χρο­νι­κών απαι­τή­σε­ων του ΣΕΒ
για πλή­ρη εργο­δο­τι­κή ασυδοσία.

Στα πλαί­σια αυτής της πολι­τι­κής της, ψήφι­σε, πρό­σφα­τα, νέο αντεργατικό
νόμο με τον οποίο ακύ­ρω­σε στοι­χειώ­δη εργα­σια­κά δικαιώματα,
που είχαν περι­σω­θεί από τα μνη­μό­νια, όπως το 8ωρο,
και άλλα­ξε προς το χει­ρό­τε­ρο το νόμου
1264/1982, 39 χρό­νια μετά τη θέσπι­σή του, περιο­ρί­ζο­ντας το συν­δι­κα­λι­στι­κό και
απερ­για­κό δικαίωμα.

Επί­σης, πριν από λίγες ημέ­ρες, απο­φά­σι­σε μηδε­νι­κή «αύξη­ση» (0%) στον κατώ­τα­το μισθό μέχρι
το τέλος του 2021 και «αύξη­ση» – ντρο­πή ΜΟΝΟ
2%, δηλα­δή 0,43€ την ημέ­ρα, από 1-1-2022!

Κι αυτό το έπρα­ξε, αδιά­ντρο­πα, όταν οι εκα­το­ντά­δες χιλιάδες
φτω­χοί εργα­ζό­με­νοι του ιδιω­τι­κού τομέα, που αμεί­βο­νται με τον κατώ­τα­το μισθό,
έχα­σαν την περί­ο­δο 2012-2019 περί­που 6 δις ευρώ από τη δρα­στι­κή μεί­ω­ση και το «πάγω­μά»
του στα 584 ευρώ (μει­κτά) και από το αίσχος του «υπο­κα­τώ­τα­του» μισθού των 510
ευρώ (μει­κτά) για νέους και νέες κάτω των 25 ετών. Όταν οι δικαιού­χοι των κοινωνικών
επι­δο­μά­των φτώ­χιας και ανερ­γί­ας, τα οποία εξαρ­τώ­νται από το ύψος τού κατώτατου
μισθού, έχα­σαν περί­που 2 δις ευρώ. Όταν με τον πρό­σφα­το αντερ­γα­τι­κό νόμο μείωσε
το εισό­δη­μα των εργα­ζο­μέ­νων έως και 35% επι­τρέ­πο­ντας τις απλή­ρω­τες υπερωρίες.

Επο­μέ­νως, η κυβέρ­νη­ση με την από­φα­σή της για τον κατώ­τα­το μισθό εμπαί­ζει όσους και όσες φτωχοποιήθηκαν
από τις μνη­μο­νια­κές πολι­τι­κές, που ίδια εφάρ­μο­σε και εφαρ­μό­ζει, αφού τους
δια­τη­ρεί σε επί­πε­δα φτώ­χιας. Επί­σης, υπο­νο­μεύ­ει την όποια προ­ο­πτι­κή οικονομικής
επα­νεκ­κί­νη­σης της χώρας μετά την παν­δη­μία αφού, ουσια­στι­κά, δια­τη­ρεί την
αγο­ρα­στι­κή δύνα­μη εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων οικο­γε­νειών «παγω­μέ­νη» σε επίπεδα
οικο­νο­μι­κής εξαθλίωσης.

Οι εργαζόμενοι/ες θα δώσουν στην κυβέρ­νη­ση την δική τους απάντηση
με την ανά­πτυ­ξη των αγώ­νων τους για να απο­κρού­σουν και να ακυ­ρώ­σουν τις πολιτικές
της λιτό­τη­τας. Για την επα­να­φο­ρά του κατώ­τα­του
μισθού στα προ των μνη­μο­νί­ων επί­πε­δα, δηλα­δή στα 751 ευρώ μικτά τον μήνα,
και την εν συνε­χεία αύξη­σή του, ώστε να αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες ανάγκες
των εργα­ζο­μέ­νων. Για επα­να­φο­ρά του
θεσμού της Εθνι­κής Γενι­κής Συλ­λο­γι­κής Σύμ­βα­σης Εργα­σί­ας, ώστε ο κατώτατος
μισθός να καθο­ρί­ζε­ται με συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και όχι με απο­φά­σεις του
Υπουρ­γού Εργα­σί­ας. Για την απο­κα­τά­στα­ση των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων εργα­σί­ας και
των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των, που καταρ­γή­θη­καν από τις μνη­μο­νια­κές πολι­τι­κές. Για
δρα­στι­κή μεί­ω­ση του χρό­νου εργασίας
χωρίς μεί­ω­ση των απο­δο­χών (35ωρο – 7ωρο στην προ­ο­πτι­κή 30ωρου – 6ώρου).