Καθώς πλησιάζει η μαύρη επέτειος

Οι
μετο­χές του ανέ­βη­καν σημα­ντι­κά μετα­πο­λε­μι­κά αφού η Γερ­μα­νία έβγαι­νε για δεύτερη
φορά βαριά ηττη­μέ­νη στην προ­σπά­θειά της να επι­βάλ­λει με την δύνα­μη των όπλων τα
όρια των αγο­ρών της.

Να,
λοι­πόν, που ο Walter
γνώ­ρι­ζε
και υπη­ρε­τού­σε την ουσία των πραγ­μά­των κι άφη­νε για τους προ­πα­γαν­δι­στές ή τους αφελείς.

…Γι’ αυτό και κάθε στά­διο της ευρω­παϊ­κής ολο­κλη­ρώ­σε­ως είχε
την ίδια κατεύ­θυν­ση. Η κατάρ­γη­ση των δασμών, η κατάρ­γη­ση των προστατευτικών
μηχα­νι­σμών, η ελεύ­θε­ρη δια­κί­νη­ση κεφα­λαί­ων, η ελεύ­θε­ρη δια­κί­νη­ση εμπορευμάτων,
η ελεύ­θε­ρη δια­κί­νη­ση εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, η κοι­νή αγο­ρά, το κοι­νό νόμι­σμα, η
υπε­ρε­θνι­κή νομο­θε­σία και η συνε­χής μετα­φο­ρά αρμο­διο­τή­των από τα εθνικά
κοι­νο­βού­λια προς ευρω­παϊ­κούς μηχα­νι­σμούς δεν ήταν ουδέ­τε­ρες επιλογές.

Όλες οδη­γού­σαν προς την ίδια κατεύ­θυν­ση. Τη σταδιακή
μετα­φο­ρά οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­κής ισχύ­ος από τα έθνη σε υπε­ρε­θνι­κά κέντρα
απο­φά­σε­ων. Η οικο­νο­μι­κή ολο­κλή­ρω­ση δεν ήταν ο σκο­πός. Ήταν το εργα­λείο. Το
κοι­νό νόμι­σμα υπήρ­ξε το απο­φα­σι­στι­κό βήμα αυτής της δια­δι­κα­σί­ας. Από τη στιγμή
που ένα κρά­τος χάνει το δικαί­ω­μα να εκδί­δει το δικό του νόμι­σμα, παύ­ει να είναι
πλή­ρως κυρί­αρ­χο. Η νομι­σμα­τι­κή κυριαρ­χία δεν είναι μια τεχνι­κή λεπτομέρεια
οικο­νο­μο­λό­γων. Είναι θεμε­λιώ­δες στοι­χείο της πολι­τι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας. Η Ευρωζώνη
αφαί­ρε­σε αυτό το εργα­λείο από τα κρά­τη χωρίς να δημιουρ­γή­σει ένα αντίστοιχο
ενιαίο πολι­τι­κό κρά­τος. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν απο­λύ­τως προβλέψιμο.

Οι ισχυ­ρό­τε­ρες βιο­μη­χα­νι­κές οικο­νο­μί­ες απέ­κτη­σαν ακόμη
μεγα­λύ­τε­ρο πλε­ο­νέ­κτη­μα. Οι ασθε­νέ­στε­ρες οικο­νο­μί­ες έχα­σαν στα­δια­κά την
παρα­γω­γι­κή τους βάση. Η παρα­γω­γή συγκε­ντρώ­θη­κε στον πυρή­να. Η κατανάλωση
μετα­φέρ­θη­κε στην περι­φέ­ρεια. Οι βιο­μη­χα­νί­ες έκλει­σαν. Η μεταποίηση
συρ­ρι­κνώ­θη­κε. Η γεωρ­γία προ­σαρ­μό­στη­κε στις κοι­νο­τι­κές πολι­τι­κές και όχι στις
ανά­γκες των εθνι­κών οικο­νο­μιών. Οι τοπι­κές οικο­νο­μί­ες μετα­τρά­πη­καν σε
οικο­νο­μί­ες υπη­ρε­σιών, του­ρι­σμού και εισα­γω­γών. Αυτή δεν ήταν μια δυσάρεστη
παρε­νέρ­γεια. Ήταν η φυσι­κή συνέ­πεια του μοντέλου.