Η κόκκινη μέλισσα!

Στα σημα­ντι­κά και
αισιό­δο­ξα συμ­βαί­νο­ντα στην Χιλή ανα­φέ­ρε­ται το άρθρο του φίλ­τα­του Νίκου Μητσιά­λη,
που ασμέ­νως παραθέτουμε.

Η κόκ­κι­νη μέλισσα!

Με αφορ­μή την
αναγ­γε­λία της κυβέρ­νη­σης Πινιέ­ρα για αύξη­ση των εισι­τη­ρί­ων στα μέσα μαζικής
μετα­φο­ρά της πρω­τεύ­ου­σας της Χιλής, Σαντιά­γο, κατά 4%, ξεκί­νη­σε ο μαζικός
ξεση­κω­μός του Οκτώ­βρη του ΄19, με βασι­κά οικο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά αιτή­μα­τα! Στο
διά­στη­μα της 17χρονης δικτα­το­ρί­ας του Πινο­σέτ ένας τερά­στιος εθνι­κός πλούτος
κλά­πη­κε με τη μέθο­δο της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης… Το νερό και οι αυτο­κι­νη­τό­δρο­μοι, η
υγεία και η παι­δεία, οι ασφά­λειες και οι συντά­ξεις έγι­ναν ιδιω­τι­κά «αγα­θά».

Η βασι­κή
πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κή πηγή της Χιλής, οι εξο­ρύ­ξεις χαλ­κού, πέρα­σαν στην εταιρία
Codelco με ξένους κεφα­λαιού­χους. Ο αδελ­φός του σημε­ρι­νού Χιλια­νού προ­έ­δρου, ο
Χοσέ Πινιέ­ρα, υπουρ­γός Εργα­σί­ας και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης του φασιστικού
καθε­στώ­τος Πινο­σέτ, ιδιω­τι­κο­ποί­η­σε τη δημό­σια ασφά­λι­ση, εξαι­ρώ­ντας όμως, τα
σώμα­τα ασφαλείας! 

Από την άλλη, όπως χαρακτηριστικά
λέει η νεο­ε­κλε­γεί­σα στις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές αυτού του μήνα δήμαρ­χος του
Σαντιά­γκο, 30χρονη κομ­μου­νί­στρια Ιρα­σί Χάσλερ, η «Κόκ­κι­νη μέλισ­σα», προσωνύμιο
από τη διά­λε­κτο των ιθα­γε­νών Γουα­ρα­νί: «Όλα αυτά τα χρό­νια είδα στην πόλη μας
την αδια­νό­η­τη επι­σφά­λεια, την ακραία φτώ­χεια, την εγκα­τά­λει­ψη, τις διακρίσεις,
την απου­σία στοι­χειω­δών συν­θη­κών για να μπο­ρέ­σει κάποιος να επιβιώσει
αξιο­πρε­πώς, τον συνω­στι­σμό στους αυτο­σχέ­διους οικι­σμούς, τα καταχρηστικά
ενοί­κια και την αστε­γία, τη δύσκο­λη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των ηλι­κιω­μέ­νων. Αυτά θα
αλλά­ξου­με δου­λεύ­ο­ντας συλ­λο­γι­κά με τις κοι­νό­τη­τες και τους δημότες…»

Στό­χος της νέας
δημάρ­χου είναι η συν-διοί­κη­ση με τις οργα­νώ­σεις των vecindario (γει­το­νιάς), τις
κοι­νό­τη­τες και τους δημό­τες! Ο εκδη­μο­κρα­τι­σμός της δια­χεί­ρι­σης των δημοτικών
υπο­θέ­σε­ων, «έτσι ώστε να μην έχου­με αυτή τη λει­ψή δημο­κρα­τία που μας έχουν
συνη­θί­σει, αλλά μια πραγ­μα­τι­κή και συμ­με­το­χι­κή. Κάθε γει­το­νιά να φτιά­ξει πλατιά
συμ­βού­λια ώστε να μετέ­χουν όλοι και όλες στη λήψη των απο­φά­σε­ων που τους/τις αφορούν…»
Όπως ψηφί­σα­με να εκπο­νή­σου­με ένα νέο Σύνταγ­μα, «θέλου­με αυτή η νέα Χιλή να
εκφρα­στεί και σε μια αξιο­πρε­πή ζωή στις γει­το­νιές μας…» 

Όμως το μεγάλο
γεγο­νός που ήρθε σαν απο­τέ­λε­σμα του ξεση­κω­μού της 18 του Οκτώ­βρη του ΄19, είναι
η σαρω­τι­κή νίκη με 78% στο δημο­ψή­φι­σμα της 25ης Οκτώ­βρη του 20 για νέο
Σύνταγ­μα! Νίκη που άνοι­ξε το δρό­μο για κατάρ­γη­ση του φασι­στι­κού συντάγ­μα­τος της
επο­χής Πινοσέτ… 

Το δημο­ψή­φι­σμα έθετε
επί­σης το ερώ­τη­μα στους ψηφο­φό­ρους για το είδος της συντα­κτι­κής συνέ­λευ­σης που
θα ήθε­λαν οι πολί­τες ν’ ανα­λά­βει την εκπό­νη­ση του νέου συντάγ­μα­τος. Το 80% των
Χιλια­νών είπε ότι επι­θυ­μεί η συντα­κτι­κή συνέ­λευ­ση να απο­τε­λεί­ται αποκλειστικά
από πολί­τες, χωρίς τη συμ­με­το­χή βουλευτών!

Τ’ απο­τε­λέ­σμα­τα της
ψηφο­φο­ρί­ας που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 15 και 16 αυτού του μήνα ανέδειξαν
πλειο­ψη­φία της Συντα­κτι­κής Συνέ­λευ­σης τη μαχό­με­νη Χιλια­νή αρι­στε­ρά! Στους
ανθρώ­πους που μάτω­σαν στους δρό­μους και τις πλα­τεί­ες δίνε­ται τώρα το δικαίωμα
να συντά­ξουν το Κατα­στα­τι­κό Χάρ­τη της χώρας τους…

Η εξέ­γερ­ση «δεν ήταν
για τα 30 πέσος της αύξη­σης στα μέσα μαζι­κής μετα­φο­ράς αλλά για τα 30 χρόνια
των δια­ψεύ­σε­ων μιας ατε­λούς μετα­πο­λί­τευ­σης που εγγυ­ή­θη­κε το χου­ντι­κό Σύνταγμα,
σχο­λί­α­σε ο Ιβάν Σίλ­βα, καθη­γη­τής Ιστο­ρί­ας στο Πανε­πι­στή­μιο ARCIS του Σαντιάγο!

Μόνο αφε­λείς μπορούν
να πιστεύ­ουν πως μόνο με αλλα­γή Συντάγ­μα­τος, είναι δυνα­τόν να νική­σουν το
τέρας… Ειδι­κά όταν μέχρι και χθες τα ένστο­λα καθάρ­μα­τα της καταστολής
δολο­φο­νού­σαν, βασά­νι­ζαν, βία­ζαν, φυλά­κι­ζαν όποιους στέ­κο­νταν απέ­να­ντί τους…
Είναι επεί­γον να αφο­πλί­σουν την άρχου­σα τάξη της πατρί­δας τους απ’ αυτό το
σύστη­μα κατα­στο­λής, που την πραστατεύει… 

Το σπου­δαιό­τε­ρο
πάντως γεγο­νός που ανα­δει­κνύ­ε­ται μέσα απ’ αυτή την κινη­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, είναι
η απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση, στη λαϊ­κή συνεί­δη­ση, των φθαρ­μέ­νων πολι­τι­κών κομ­μά­των. Μοναδική
διέ­ξο­δος ο δύσκο­λος αλλά μονα­δι­κός δρό­μος της αμε­σο­δη­μο­κρα­τι­κής διακυβέρνησης,
σ’ αυτόν που ανα­φέ­ρε­ται και η «Κόκ­κι­νη Μέλισσα»!