Η κρίση μετά την κρίση…

Η παγκό­σμια οικο­νο­μι­κή κρί­ση υπήρ­ξε ιδιαι­τέ­ρως και ανα­πό­φευ­κτα απο­κα­λυ­πτι­κή για τον αερι­τζί­δι­κο χαρα­κτή­ρα του σύγ­χρο­νου χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος, που μετέ­τρε­ψε -μέσα από χρη­μα­τι­στη­ρια­κές φού­σκες και τρα­πε­ζι­κά κόλ­πα- ολό­κλη­ρες εθνι­κές οικο­νο­μί­ες σε καταρ­ρέ­ο­ντα τρα­που­λό­χαρ­τα. Ταυ­τό­χρο­να, όμως, υπήρ­ξε ο ιδε­ο­λο­γι­κός εξα­γνι­στής και ο μαν­δύ­ας προ­στα­σί­ας του σκλη­ρού πυρή­να της καπι­τα­λι­στι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας per se. Η οικο­νο­μι­κή κρί­ση, δηλα­δή, ανέ­λα­βε τον ρόλο του απο­διο­πο­μπαί­ου τρά­γου ως απο­κλει­στι­κά υπεύ­θυ­νη του βαρύ­τα­του πλήγ­μα­τος στην παγκό­σμια αγο­ρά εργα­σί­ας. …Την ώρα, που είχε αρχί­σει να φαί­νε­ται -με μικρά ίσως βήμα­τα συνει­δη­το­ποί­η­σης- ότι τα αίτια της παγκό­σμιας ανα­σφά­λειας των εργα­ζό­με­νων του πλα­νή­τη βρί­σκο­νται στον ίδιο τον χαρα­κτή­ρα του συστή­μα­τος… Πριν μερι­κά χρό­νια ο Ιγκνά­σιο Ραμο­νέ, διευ­θυ­ντής της Monde Diplomatique, τεκ­μη­ρί­ω­νε όχι με δια­κη­ρυ­κτι­κούς αφο­ρι­σμούς αλλά με αριθ­μο­στα­τι­στι­κά στοι­χεία του λόγου το ασφα­λές… Στο μνη­μειώ­δες έργο του «η Γεω­πο­λι­τι­κή του Χάους», απο­δεί­κνυε, ότι η επι­στη­μο­νι­κο­τε­χνο­λο­γι­κή επα­νά­στα­ση θα επέ­τρε­πε εκπλη­κτι­κή μεί­ω­ση του εβδο­μα­διαί­ου ωρα­ρί­ου εργα­σί­ας (περί­που 16 ώρες) με απί­στευ­τα υψη­λό­τε­ρες οικο­νο­μι­κές απο­δο­χές και υλι­κές απο­λαύ­σεις αν το παγκό­σμιο οικο­νο­μι­κό σύστη­μα ΔΕΝ ήταν ο «θριαμ­βεύ­σας» παγκό­σμιος φιλε­λευ­θε­ρι­σμός. Αυτός είναι η μαγι­κή Κίρ­κη, που μετα­τρέ­πει μία κατά­κτη­ση της ανθρω­πό­τη­τας -ιδιαί­τε­ρα των εργα­ζο­μέ­νων- σε κατά­ρα. Μιλά­με για το κόστος του ανα­γκαί­ου εργα­σια­κού χρό­νου, που διαρ­κώς μειώ­νει η σύγ­χρο­νη τεχνο­λο­γία και πλη­ρο­φο­ρι­κή. Η ιδιο­ποί­η­ση αυτής της κοι­νω­νι­κής κατά­χτη­σης από τους εξου­σιά­ζο­ντες είναι το εργα­λείο για την μαζι­κή αβε­βαιό­τη­τα, ανερ­γία, περι­θω­ριο­ποί­η­ση, εξα­θλί­ω­ση εκα­το­ντά­δων εκα­τομ­μυ­ρί­ων εργα­ζο­μέ­νων σε ολό­κλη­ρο τον πλα­νή­τη. Απο­λύ­τως φυσι­κό, αφού εγγε­νώς ο καπι­τα­λι­σμός απαι­τεί την μεγι­στο­ποί­η­ση του κέρ­δους ως απα­ραί­τη­το στοι­χείο για την ύπαρ­ξή του. Το ευκο­λό­τε­ρο εργα­λείο για αυτή την επι­δί­ω­ξη σε συν­θή­κες φιλε­λευ­θε­ρι­σμού είναι η «ευλυ­γι­σία» των εργα­σια­κών σχέ­σε­ων, ο «εκσυγ­χρο­νι­σμός» της παρα­γω­γι­κής μηχα­νής και άλλες ωραιο­ποι­η­μέ­νες εκφρά­σεις για το κοι­νω­νι­κό ολο­καύ­τω­μα των μαζι­κών απο­λύ­σε­ων. Η κερ­δο­σκο­πι­κή, λοι­πόν ιδιο­ποί­η­ση των επι­τευγ­μά­των της πλη­ρο­φο­ρι­κής και του αυτο­μα­τι­σμού, εμπο­δί­ζει τους εργα­ζό­με­νους να απο­λαμ­βά­νουν επι­τέ­λους τον καρ­πό του μόχθου τους με στα­θε­ρή εργα­σία, με σαφώς ελατ­τω­μέ­να ωρά­ρια, με πολύ περισ­σό­τε­ρο ελεύ­θε­ρο χρό­νο για ψυχα­γω­γία, πνευ­μα­τι­κή, καλ­λι­τε­χνι­κή και πολι­τι­στι­κή δημιουρ­γία. Οι υλι­κο­τε­χνι­κοί όροι της συνο­λι­κής παρα­γω­γι­κής μηχα­νής του πλα­νή­τη επι­τρέ­πουν με επι­στη­μο­νι­κή ακρί­βεια την υλο­ποί­η­ση αυτής της «ουτο­πί­ας». Την εμπο­δί­ζει ασφα­λώς η κεφα­λαιο­κρα­τι­κή ιδιο­ποί­η­ση των απο­τε­λε­σμά­των της εργα­σί­ας και η μαζι­κή, πολυ­ε­πί­πε­δη και ποι­κι­λό­τρο­πή προ­πα­γάν­δα πει­θούς των εργα­ζο­μέ­νων για απο­δο­χή προ­γραμ­μά­των «λελο­γι­σμέ­νης» αυτο­ε­ξό­ντω­σης. Την ανα­στέλ­λει ο «ρεα­λι­σμός» της παγκό­σμιας σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, που πλειο­δο­τεί σε συγκα­λυμ­μέ­νες νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πολι­τι­κές χρη­σι­μο­ποιώ­ντας νεο­λο­γι­σμούς δια­φη­μι­στι­κού σου­ρε­α­λι­σμού. Την απο­μα­κρύ­νει η απο­στέ­ω­ση και η ενερ­γός κατάρ­γη­ση της δια­λε­κτι­κής μέσα από την θεο­λο­γι­κο­ποί­η­σή της…
Σε λίγο (ή πολύ) η κρί­ση θα ξεπε­ρα­στεί, αφή­νο­ντας εκα­τομ­μύ­ρια εκδιωγ­μέ­νους από την παρα­γω­γι­κή δια­δι­κα­σία, ευτε­λί­ζο­ντας ανθρώ­πι­νες υπάρ­ξεις και έχο­ντας επι­τύ­χει την παρα­πέ­ρα ελα­χι­στο­ποί­η­ση των όρων οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κής επι­βί­ω­σης. Μετά από τον Αρμα­γε­δώ­να των απο­λύ­σε­ων, το απλό ξερο­κόμ­μα­το θα μοιά­ζει …θείο δώρο… Εκτός και…