Η «διεθνής κοινή γνώμη…»

Η …διε­θνής κοινή
γνώ­μη, όπο­τε χρη­σι­μο­ποιεί­ται από τα αφη­γή­μα­τα των μεγά­λων δεν εννο­εί­ται ως
τίπο­τε περισ­σό­τε­ρο από ένα δια­χει­ρί­σι­μο πλή­θος, του οποί­ου την αλλοτρίωση
ασμέ­νως επι­διώ­κουν για την κατο­χύ­ρω­ση των συμ­φε­ρό­ντων τους… Στην ‘διε­θνή κοινή
γνώ­μη’ ανα­φέ­ρε­ται στο άρθρο του ο φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιά­λης και στην ένταξή
της στο παγκό­σμιο γεω­πο­λι­τι­κό χάρτη… 

«Σημα­το­δο­τεί
τεκτο­νι­κές αλλα­γές στο παγκό­σμιο σκη­νι­κό…», γρά­φει πρω­το­σέ­λι­δο σοβαρής
εφη­με­ρί­δας, ανα­φε­ρό­με­νο στην έντα­ξη της Φιν­λαν­δί­ας και Σου­η­δί­ας στο ΝΑΤΟ…

Το
θέμα μας δεν είναι, βέβαια, η έντα­ξη δύο Σκαν­δι­να­βι­κών χωρών σε μια «αμυ­ντι­κή»
συμ­μα­χία που διέ­λυ­σε «αμυ­ντι­κά» τη Γιου­γκο­σλα­βία… και όχι μόνο. Το θέμα μας
είναι ο τρό­πος παρου­σί­α­σης της υπο­γρα­φής ενός συμ­φώ­νου συμ­βί­ω­σης ως «τεκτο­νι­κό
σει­σμό παγκό­σμιας εμβέλειας»! 

Έχουν
μικρύ­νει αφά­ντα­στα τον πλα­νή­τη μας ανα­φε­ρό­με­νοι στη «διε­θνή κοι­νή γνώ­μη» ή στην
«παγκό­σμια κοι­νό­τη­τα»! Και αυτό προ­κει­μέ­νου μια μειο­ψη­φία χωρών, σε πληθυσμό
και εδα­φι­κή έκτα­ση, να «ντύ­νει» τις όποιες γεω­στρα­τη­γι­κές απο­φά­σεις της με τη
πλα­στή έγκρι­ση της διε­θνούς κοι­νής γνώμης! 

Το
ίδιο ακρι­βώς συμ­βαί­νει και με τη χρη­σι­μο­ποί­η­ση του «διε­θνούς δικαί­ου» από την
ίδια ομά­δα των κρα­τών, που πλη­θυ­σμια­κά δεν ξεπερ­νούν συνο­λι­κά το ένα δις σε ένα
πλα­νή­τη των 7.753 δις κατοίκων! 

Άρα­γε,
όταν ο πρό­ε­δρος της Γαλ­λί­ας χρη­σι­μο­ποιεί τη «διε­θνή κοι­νή γνώ­μη» καταδικάζοντας
τη ρωσι­κή εισβο­λή, περι­λαμ­βά­νει και χώρες της Αφρι­κής; Αυτές που, αιώ­νια θύματα
της «Françafrique», του πλη­ρώ­νουν ακό­μα και σήμε­ρα κεφα­λι­κό φόρο  για τα «οφέ­λη» της δου­λεί­ας και τους μισθούς των
δολο­φό­νων της Λεγεώνας;

Και
άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες συνε­χί­ζουν, με διά­φο­ρες μορ­φές στα πλαί­σια του «διε­θνούς
δικαί­ου», την άγρια πει­ρα­τεία της μαύ­ρης ηπεί­ρου μισθώ­νο­ντας ένο­πλες συμμορίες
«προ­στα­σί­ας» των εται­ριών τους, υπο­θάλ­πο­ντας φυλε­τι­κές και εθνο­τι­κές διαμάχες,
αρπά­ζο­ντας ό,τι πολύ­τι­μο κρύ­βει στα σπλά­χνα της η γη των κολασμένων
ιθα­γε­νών…  

Ένα
«Διε­θνές Δίκαιο» που η δια πυρός και σιδή­ρου εφαρ­μο­γή του (πεί­να, δίψα, λιμοί)
πάνω στους «περιτ­τούς πλη­θυ­σμούς» του πλα­νή­τη αφή­νει πίσω του σωρούς πτωμάτων,
το άθροι­σμα των οποί­ων χρη­σι­μο­ποιεί­ται για να επι­κυ­ρώ­νει τις απο­φά­σεις των
μέχρι χθες μονα­δι­κών αφε­ντι­κών του πλα­νή­τη, παρου­σιά­ζο­ντας τις πολεμικές
ληστεί­ες τους ως απο­φά­σεις της «παγκό­σμιας κοι­νό­τη­τας»!   

Αμε­ρι­κα­νός
διπλω­μά­της, σε μια περί­ο­δο που η Κίνα ήταν ακό­μα «εν ύπνω», είχε δηλώσει
απα­ξιω­τι­κά πως τα μίνι-κρά­τη της Αφρι­κής είναι «τόσο ασή­μα­ντα» πολι­τι­κά, που
δύσκο­λα θ’ άξι­ζαν όλα μαζί ένα αμε­ρι­κα­νι­κό προ­ξε­νείο. Αυτή ήταν η τότε εκτίμηση
τους για τα «μικρά ψάρια» Ασί­ας και Αφρικής. 

Με
το «ξύπνη­μα», όμως, της Κίνας, οι ΗΠΑ που για μεγά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα ήταν ο
μονα­δι­κός παγκό­σμιος ηγέ­της, έπα­ψε να είναι στις προ­τε­ραιό­τη­τες όλων αυτών των
κρα­τών! Οι ΗΠΑ ηγού­νται πλέ­ον μόνο των παρα­δο­σια­κών συμ­μά­χων τους σε Ευρώπη,
Βρε­τα­νία, Αυστρα­λία, Κανα­δά και Ιαπω­νία ίσως και μερι­κών ακό­μα «μικρών ψαριών»!

Σύμ­φω­να
με τον πρώ­ην υπεύ­θυ­νο του γρα­φεί­ου των New York Times στην Κίνα Howard W.
French, το γεγο­νός  της «έκπτω­σης»
έγκει­ται στο ότι οι Δυτι­κοί ζού­σαν στον «δικό τους μύθο», ότι δηλα­δή η πρόοδος
πηγά­ζει φυσι­κά από τη «δυτι­κό­τη­τά» τους και ότι η κανο­νι­κή τάξη πραγμάτων
σημαί­νει ότι αυτοί ηγού­νται και οι άλλοι ακολουθούν.

Ένα
κατά­λοι­πο και της μακράς αποι­κια­κής περιό­δου βαθιά στο DNA τους με κληρονομική
δια­δο­χή. Μια ανά­σα ο ιστο­ρι­κός χρό­νος από τότε που ολό­κλη­ρη η Αφρι­κή και η Ασία
ήταν ένα απέ­ρα­ντο εργα­στή­ρι παρα­γω­γής δού­λων στην υπη­ρε­σία των μπουρ­ζουά­δων της
γηραιάς αμαρτωλής. 

Δείγ­μα
αποι­κια­κού πλού­του τα θαυ­μά­σια κτί­σμα­τα στις περισ­σό­τε­ρες πρω­τεύ­ου­σες της
Ευρώ­πης και της βρε­τα­νι­κής νήσου, θεμε­λιω­μέ­να στο πέρα­σμα των αιώ­νων πάνω σε
εκα­τομ­μύ­ρια σκε­λε­τούς σκλάβων…

Όσο
θα μικραί­νει ο «κόσμος» τους, όλο και πιο συχνά θα ανα­φέ­ρο­νται στη «διε­θνή
κοι­νή γνώ­μη» ως άλλο­θι για τα όσα δια­πράτ­τουν στο όνο­μα του «διε­θνούς δικαίου»,
«δια­σφα­λί­ζο­ντας» την ειρή­νη στην «παγκό­σμια κοι­νό­τη­τα» με την «αμυ­ντι­κή»
διά­λυ­ση χωρών και τον σφα­για­σμό λαών.

Όσο
θα μικραί­νει ο κόσμος τους, εθι­σμέ­νοι στο μύθο της μονα­δι­κό­τη­τας τους που
σημαί­νει πως αυτοί ηγού­νται και οι άλλοι τους υπη­ρε­τούν, θα γίνο­νται ολο­έ­να και
πιο επι­κίν­δυ­νοι… Πώς να δεχτούν τους χθε­σι­νούς σκλά­βους τους, για σημερινούς
ηγέ­τες μιας πλα­νη­τι­κής πολυπολικότητας;