Η άλλη Αϊτή

Συνώ­νυ­μη της από­λυ­της φτώ­χιας τις τελευ­ταί­ες 10ετίες αλλά και της πιο εκτε­τα­μέ­νης φυσι­κής κατα­στρο­φής εδώ και μερι­κές μέρες η Αϊτή κατα­φέρ­νει να βρί­σκε­ται στις πρώ­τες γραμ­μές της ανθρώ­πι­νης δυστυ­χί­ας αλλά και της κρα­τι­κής απα­ξί­ω­σης…. Κι’ όμως… Λίγοι ίσως γνω­ρί­ζου­με ή θυμό­μα­στε ότι μιλά­με για το β’ ανε­ξάρ­τη­το κρά­τος της Αμε­ρι­κα­νι­κής Ηπεί­ρου (πρώ­το οι ΗΠΑ), που κατά­φε­ρε το 1804 και κάτω από τα φιλε­λεύ­θε­ρα και ανα­τρε­πτι­κά κηρύγ­μα­τα της γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης να απο­κτή­σει την ανε­ξαρ­τη­σία της. Η κρα­τι­κή χει­ρα­φέ­τη­ση της Αϊτής δεν ήταν μία χορη­γία από τα πάνω αλλά συν­δυά­στη­κε με θερ­μούς αγώ­νες και έντο­νη ιδε­ο­λο­γι­κή ατμό­σφαι­ρα. Η Αϊτή είναι η πρώ­τη χώρα στον κόσμο, που ανα­γνώ­ρι­σε την επα­να­στα­τη­μέ­νη Ελλά­δα σαν ανε­ξάρ­τη­το κρά­τος στέλ­νο­ντας μάλι­στα και 100 έγχρω­μους στρα­τιώ­τες να πολε­μή­σουν στο πλευ­ρό των επα­να­στα­τη­μέ­νων Ελλή­νων. Τόπος ουσια­στι­κής στή­ρι­ξης όλων των απε­λευ­θε­ρω­τι­κών κινη­μά­των στην Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή. Δύο φορές φιλο­ξέ­νη­σε τον Σιμόν Μπο­λι­βάρ δίνο­ντάς του χέρι βοη­θεί­ας αλλά και δεσμεύ­ο­ντάς τον (ο τότε πρό­ε­δρος Πετιόν) για την απε­λευ­θέ­ρω­ση όλων των σκλά­βων στην Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή, απ’ όπου θα περ­νού­σαν νικη­φό­ρα τα στρα­τεύ­μα­τά του.
Η εξάρ­τη­ση της Αϊτής στην εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή των ΗΠΑ και η μετα­τρο­πή της σε «φιλε­λεύ­θε­ρο» προ­πύρ­γιο των ΗΠΑ κατά της Κού­βας, ορί­ζει την ιστο­ρία των τελευ­ταί­ων 60 ετών. Ο Φραν­σουά Ντυ­βα­λιέ ή παπά Ντοκ, υπήρ­ξε αρχι­κά ένας νεω­τε­ρι­στής ηγέ­της καλών προ­θέ­σε­ων. Η προ­σαρ­μο­γή του, όμως στα δεδο­μέ­να της Αμε­ρι­κα­νι­κής κυριαρ­χί­ας τον μετέ­τρε­ψαν γρή­γο­ρα σε Αμε­ρι­κά­νι­κο εξάρ­τη­μα μαζί με τον «καλό» του γεί­το­να Τρου­χίλ­λο. Γρή­γο­ρα, μάλι­στα η Αϊτή ξεπέ­ρα­σε την γει­το­νι­κή Δομι­νι­κα­νι­κή Δημο­κρα­τία σε επι­δό­σεις αυθαι­ρε­σί­ας, αυταρ­χι­σμού, πρω­το­φα­νούς οικο­γε­νειο­κρα­τί­ας, μαζι­κής εξα­θλί­ω­σης, εκτε­τα­μέ­νης περι­βαλ­λο­ντι­κής κατα­στρο­φής και κυκλο­φο­ρί­ας και εμπο­ρί­ας ναρ­κω­τι­κών. Η στα­θε­ρή υπο­στή­ρι­ξη από τον μεγά­λο Βορειο-Αμε­ρι­κα­νό γεί­το­να, δυνά­μω­σε όλες αυτές τις «ευγε­νείς» επι­πτώ­σεις στην Αϊτι­νή κοι­νω­νία. Πίσω και κάτω από τα ερεί­πια δεν βρί­σκο­νται μόνον χιλιά­δες νεκροί… Είναι θαμ­μέ­νο και το όνει­ρο της εθνι­κής και κοι­νω­νι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης του λαού της Αϊτής… Για πόσο και­ρό άφραγε;