Στην Γερ­μα­νία «Η Αρι­στε­ρά» (Die Linke) είναι το κόμ­μα, που προ­ήλ­θε από την συνέ­νω­ση του κόμ­μα­τος του Δημο­κρα­τι­κού Σοσια­λι­σμού (PDS) με αρι­στε­ρούς σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες, που ηγέ­της τους ήταν ο Οσκαρ Λαφο­νταίν, γνω­στός για την επί­ση­μη κρι­τι­κή του στους πολι­τι­κο-οικο­νο­μι­κούς χει­ρι­σμούς του σοσιαλ­δη­μο­κρά­τη καγκε­λά­ριου Σρέ­ντερ. Από την άλλη μεριά, στο PDS είχαν παρα­μεί­νει πολ­λοί από τους οπα­δούς του σοσια­λι­στι­κού κοι­νω­νι­κού μετα­σχη­μα­τι­σμού σε ολό­κλη­ρη την Γερ­μα­νία (πρώ­ην Δυτι­κή και Ανα­το­λι­κή). Ιδιαί­τε­ρα, απλοί άνθρω­ποι, που δεν υπήρ­ξαν «χαϊ­δε­μέ­να παι­διά» του καθε­στώ­τος στην Λ.Δ. της Γερ­μα­νί­ας, απα­ρά­τσ­νικ ή στε­λέ­χη της νομεν­κλα­τού­ρας. Οι τελευ­ταί­οι, κατά κανό­να, τα έστρι­ψαν με … μικρά πηδη­μα­τά­κια εξα­σφα­λί­ζο­ντας την λήθη ή και την ανά­δει­ξη τους στο κοι­νω­νι­κο-οικο­νο­μι­κό οικο­δό­μη­μα της νέας ενιαί­ας και φιλε­λεύ­θε­ρης Γερ­μα­νί­ας…
“H αρι­στε­ρά», λοι­πόν έχει κάνει αισθη­τή την παρου­σία της στην κοι­νω­νι­κή και πολι­τι­κή ζωή της Γερ­μα­νί­ας αλλά και της Ευρώ­πης γενι­κό­τε­ρα… Μία πορεία όχι χωρίς σύν­νε­φα, χωρίς εσω­τε­ρι­κές δια­φω­νί­ες και συγκρού­σεις… Θα μπο­ρού­σα­με –πολύ σχη­μα­τι­κά και αφαι­ρε­τι­κά- να δια­κρί­νου­με δύο κυρί­αρ­χες τάσεις: την «συστη­μι­κή» πιο κοντά στην σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή παρά­δο­ση της Ο.Δ. της Γερ­μα­νί­ας και την «αντι­συ­στη­μι­κή», που ανα­ζη­τά­ει ριζο­σπα­στι­κό­τε­ρες επι­λο­γές, χωρίς να είναι προ­σκολ­λη­μέ­νη σε δογ­μα­τι­κές γενι­κεύ­σεις και εύκο­λα συγ­χω­ρο­χάρ­τια για το Ανα­το­λι­κο­γερ­μα­νι­κό παρελ­θόν… Αυτή η τάση, που τελευ­ταία φαί­νε­ται να ισχυ­ρο­ποιεί­ται στο εσω­τε­ρι­κό του κόμ­μα­τος, προ­χω­ρά­ει σε δημιουρ­γι­κή κρι­τι­κή του παρελ­θό­ντος χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την ως εργα­λείο εμπλου­τι­σμού και εκσυγ­χρο­νι­σμού του ιδε­ο­λο­γι­κού της οπλο­στά­σιου… Μία διερ­γα­σία ιδιαί­τε­ρα χρή­σι­μη για την παγκό­σμια αρι­στε­ρά, που μετά από αρκε­τές 10ετίες υπο­κα­τά­στα­σης της ιδε­ο­λο­γι­κής έρευ­νας από τερ­τί­πια αγγι­τά­τσιας, ευλο­γί­ες καθα­ρό­τη­τας ή αφο­ρι­σμούς αιρε­τι­κό­τη­τας περιέ­πε­σε στον πεσι­μι­σμό και τον αγνω­στι­κι­σμό ή στον εύκο­λη εφη­συ­χα­σμό της δοξο­λο­γί­ας του παρελ­θό­ντος… Δεν ξέρου­με σε πιο βάθος και με ποιες αντι­στοι­χί­σεις στην Γερ­μα­νι­κή κοι­νω­νία θα προ­χω­ρή­σει στο «ψάξι­μό» της η Linke… Ηδη αρκε­τοί Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες, πιστοί στον «φιλε­λευ­θε­ρι­σμό» τους, προ­τεί­νουν να τεθεί η Linke υπό …επί­βλε­ψη, αφού απο­τε­λεί …απει­λή ανα­τρο­πής τους καθε­στώ­τος…
Περι­μέ­νου­με, λοι­πόν, με ενδιαφέρον…