Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι: Ιδού η Ρόδος…

Η απελ­θού­σα από την κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία παρά­τα­ξη έχει -μετα­ξύ άλλων- γρά­ψει μία ιστο­ρία αντι-σιδη­ρο­δρο­μι­κού μένους… Ιστο­ρία, που αρχί­ζει από επο­χής εθνάρ­χη, που συμ­βο­λι­κά και πρα­κτι­κά ξήλω­σε τις γραμ­μές τραμ της πρω­τεύ­ου­σας, ενώ έκλει­σε πολύ­τι­μες γραμ­μές εντός και εκτός λεκα­νο­πε­δί­ου (τραί­νο του Λαυ­ρί­ου, σιδη­ρό­δρο­μους Δυτι­κής Ελλά­δας κ.λ.π.). Ετσι, κατά­φε­ρε να φτά­σει σε ένα σιδη­ρο­δρο­μι­κό δίκτυο, μικρό­τε­ρο από εκεί­νο του Χαρί­λα­ου Τρι­κού­πη με επί­πε­δο ταχύ­τη­τας, ακρί­βειας και άνε­σης αρκε­τά χει­ρό­τε­ρο από εκεί­νο, που ο εκσυγ­χρο­νι­στής Τρι­κού­πης είχε προ­λά­βει να χαρά­ξει. Ο σιδη­ρό­δρο­μος κατά­ντη­σε …πικρό ανέκ­δο­το ακό­μη και στις πιο βασι­κές δια­δρο­μές (Αθή­να-Πάτρα, Αθή­να- Θεσ­σα­λο­νί­κη). Την ίδια ώρα βέβαια τα ΚΤΕΛ έγι­ναν στυ­λο­βά­της του συγκοι­νω­νια­κού έργου και του …κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κού συστή­μα­τος της χώρας…
Η μόλις λήξα­σα κυβερ­νη­τι­κή περί­ο­δος, για τους Ελλη­νι­κούς σιδη­ρο­δρό­μους περιέ­λα­βε:
–καμία νέα επέ­κτα­ση του πιο απηρ­χαιω­μέ­νου στην Ευρώ­πη σιδη­ρο­δρο­μι­κού δικτύ­ου ούτε καν σε επί­πε­δο σχε­δια­σμού. Αντί­θε­τα, η υλο­ποί­η­ση ήδη απο­φα­σι­σμέ­νων έργων συντή­ρη­σης και επε­κτά­σε­ων, που αφο­ρού­σαν κυρί­ως τον προ­α­στια­κό, γνώ­ρι­σαν συνε­χείς καθυ­στε­ρή­σεις.
-την από­φα­ση «εκσυγ­χρο­νι­σμού» του ΟΣΕ, ενός οργα­νι­σμού, που ανή­κε στα θύμα­τα προ­νο­μια­κής ρεμού­λας, όλων των προη­γού­με­νων κυβερ­νή­σε­ων. Η από­φα­ση αυτή, στην λογι­κή του «πονά­ει κεφά­λι- κόβει κεφά­λι» κατέ­λη­ξε στην κατάρ­γη­ση πολ­λών κεντρι­κών δρο­μο­λο­γί­ων, χωρίς καμία ανα­βάθ­μι­ση υπη­ρε­σιών, στο όνο­μα της εξοι­κο­νό­μη­σης πόρων.
Το πιο σοβα­ρό ατό­πη­μα, όμως της προη­γού­με­νης δια­κυ­βέρ­νη­σης υπήρ­ξε η κατάρ­γη­ση της προ­ο­πτι­κής του Δυτι­κού Σιδη­ρο­δρο­μι­κού Αξο­να, δηλα­δή της σύν­δε­σης Αντιρ­ρί­ου-Ιωαν­νί­νων και -το σπου­δαιό­τε­ρο- της σύν­δε­σης της Ηγου­με­νί­τσας-Ιωαν­νί­νων με την Καλα­μπά­κα και την έντα­ξη της Ηπεί­ρου με το σιδη­ρο­δρο­μι­κό δίκτυο της χώρας (έργο, που ορα­μα­τί­στη­κε ο τρι­κού­πης, πριν ελευ­θε­ρω­θεί η Ηπει­ρος και παρα­μέ­νει ανεκ­πλή­ρω­το ενά­μι­συ αιώ­να αργό­τε­ρα).
Για την νέα κυβέρ­νη­ση, η υπό­θε­ση ΟΣΕ απο­τε­λεί πεδίο υπο­χρε­ω­τι­κής δοκι­μα­σί­ας και κρί­σης. Καμία υπό­σχε­ση για ουσια­στι­κό εκσυγ­χρο­νι­σμό των συγκοι­νω­νια­κών υπο­δο­μών της χώρας δεν μπο­ρεί να αφή­σει απέ­ξω τον σιδη­ρό­δρο­μο, στην τελευ­ταία, από αυτή την άπο­ψη, χώρα της Ε.Ε.
Αξί­ζει να θυμη­θού­με, ότι η μελέ­τη για τον Δυτι­κό σιδη­ρο­δρο­μι­κό Αξο­να, που παρου­σιά­στη­κε το 1997 σε Πανη­πει­ρω­τι­κό Συνέ­δριο, οφεί­λε­ται σε από­φα­ση του τότε υπουρ­γού μετα­φο­ρών Χάρη Καστα­νί­δη, σημε­ρι­νού κυβερ­νη­τι­κού στε­λέ­χους, που είχε ανοι­χτά και δημό­σια ανα­γνω­ρί­σει την εθνι­κή σημα­σία του Δυτι­κού σιδη­ρο­δρο­μι­κού άξο­να. Στον ίδιο οφεί­λε­ται και η από­πει­ρα εκσυγ­χρο­νι­σμού της καταρ­γη­μέ­νης από το 1960 γραμ­μής Κρυο­νέ­ρι-Μεσο­λόγ­γι-Αγρί­νιο (ΣΔΒΕ), που όμως δεν ευτύ­χη­σε στην συνέ­χεια να ολο­κλη­ρω­θεί και κατέ­λη­ξε σε … πετα­μέ­να λεφτά… Πάντως, δεν υπήρ­ξε άρι­στη για τους σιδη­ρο­δρό­μους ούτε η 10ετία εκσυγ­χρο­νι­στι­κών υπο­σχέ­σε­ων του 1990, που έφτα­σε να απει­λή­σει ακό­μη και τον μνη­μεια­κής γρα­φι­κό­τη­τας οδο­ντω­τό Διακοφτού-Καλαβρύτων…