Δεν έρχονται για διακοπές…

Η “ΦΑΙΑΚΙΑ” έχει επα­νει­λημ­μέ­να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σει υπέρ της άπο­ψης, ότι το μετα­να­στευι­κό πρό­βλη­μα δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται με φιλαν­θρω­πι­κές παρεμ­βά­σεις αλλά με ολο­κληω­μέ­νες πολι­τι­κές. Είναι, όμως ανά­γκη να τονι­στεί, τού­τες τις ώρες, που χιλιά­δες άνθρω­ποι στι­βά­ζο­νται -σαν υπο­ψή­φια σφά­για- στην Λαμπε­τού­ζα (και αλλού) ότι κανέ­νας από αυτούς δεν έρχε­ται από …περιέρ­γεια, επι­θυ­μία για του­ρι­σμό ή αρπα­κτι­κή διά­θε­ση. Είναι η ίδια η ανά­γκη της επι­βί­ω­σης, που τους ωθεί μέσα από αφά­ντα­στη ταλαι­πω­ρία προς την “γη της επαγ­γε­λί­ας”, που μέχρι πρό­τι­νος (σε αρκε­τές περι­πτώ­σεις ακό­μη το κάνει) τους υπο­δέ­χο­νταν με κρυ­φή χαρά για να τους χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως εναλ­λα­κτι­κή φτη­νή εργα­τι­κή δύναμη. 

Δεν είναι πολ­λοί οι “ψυχα­νώ­μα­λοι”, που θα έμπαι­ναν στο ανεί­πω­το και εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νο μαρ­τύ­ριο της μετα­νά­στευ­σης ΑΝ στις χώρες τους υπήρ­χαν στοι­χειω­δώς ανε­κτές οικο­νο­μι­κές και κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κές συν­θή­κες… Και αυτό πρέ­πει να είναι το αίτη­μα τη προ­ο­δευ­τι­κής ανθρω­πό­τη­τας: η εξα­φά­νι­ση των τερά­στιων οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κών δια­φο­ρών ανά­με­σα στα κρά­τη του πλανήτη…