Για την Ηριάννα Β.Λ. - Φαιακία

΄πολιτική παραπληροφόρηση

Για την Ηριάννα Β.Λ.

Τρίτη 27 Ιουνίου 2017
Μίλτος Βασιλείου
Δια­κό­πτου­με την συνει­δη­τά επι­λεγ­μέ­νη αραί­ω­ση αναρ­τή­σε­ων σε αυτό τον ιστό­το­πο για να ανα­φερ­θού­με στην Ηριάν­να… Το πρό­σω­πο των ημε­ρών για όσους μπο­ρούν και θέλουν να συναι­σθά­νο­νται την Οργου­ε­λι­κή ασφυ­ξία, που μας περι­κυ­κλώ­νει, μας απει­λεί και μας περι­σφίγ­γει… Η ιστο­ρία τρης Ηριάν­νας Β.Λ. εκφρά­ζει, συμ­βο­λί­ζει αλλά και προει­δο­ποιεί… Η μακα­ριό­τη­τά μας εγγυά­ται την ολί­σθη­ση στα τάρ­τα­ρα της από­λυ­τη­ςε βαρβαρότητας…
Αντι­γρά­φου­με από τον ιστό­το­πο TVXS το άρθρο της Μαριάν­θης Πελε­βά­νη. 

Η Ηριάν­να δεν είναι η μόνη, αλλά του­λά­χι­στον… δεν είναι μόνη

Για μένα, το λοι­πόν, το πιο εκπλη­κτι­κό, πιο επι­βλη­τι­κό, πιο μυστη­ρια­κό και πιο μεγά­λο, είναι ένας άνθρω­πος που τον μπο­δί­ζουν να βαδί­ζει, είναι ένας άνθρω­πος που τον αλυ­σο­δέ­νου­νε» (Μικρό­κο­σμος, ποί­η­μα του Ναζίμ Χικμέτ)
H Ηριάν­να είναι ένας τέτοιος άνθρω­πος. Και δεν είναι βέβαια η πρώ­τη. Δεν θα είναι η τελευ­ταία. Δεν είναι η μόνη, αλλά του­λά­χι­στον δεν είναι μόνη. Η ιστο­ρία της, η προ­φα­νής άδι­κη δίκη της, κατά­φε­ρε να συσπει­ρώ­σει σε ένα μαζι­κό κίνη­μα δια­μαρ­τυ­ρί­ας και αλλη­λεγ­γύ­ης ανθρώ­πους, συλ­λο­γι­κό­τη­τες, φορείς και οργα­νώ­σεις από δια­φο­ρε­τι­κές ιδε­ο­λο­γι­κές αφε­τη­ρί­ες. Κατά­φε­ρε να σπά­σει τη σιω­πή, να λύσει την αμη­χα­νία κάποιων από τους λεγό­με­νους ανθρώ­πους των γραμ­μά­των και των τεχνών, οι οποί­οι μίλη­σαν, γεγο­νός, που και­ρό τώρα πολ­λοί αποζητούσαν.
Από το ψήφι­σμα στο Avaaz που «τρέ­χει» στη γνω­στή δια­δι­κτυα­κή πλατ­φόρ­μα με απο­δέ­κτη την Ελλη­νι­κή Δικαιο­σύ­νη, την Ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση, και τον Άρειο Πάγο κι έχει σε λίγες μόνο μέρες συγκε­ντρώ­σει 20.000 υπο­γρα­φές για την Ηριάν­να, μέχρι ανα­κοι­νώ­σεις Πανε­πι­στη­μια­κών, άρθρα δημο­σιο­γρά­φων, δηλώ­σεις καλ­λι­τε­χνών, συγ­γρα­φέ­ων, ποι­η­τών, ανα­κοι­νώ­σεις πολι­τι­κών οργα­νώ­σε­ων και ομά­δων και την πορεία συμπα­ρά­στα­σης χιλιά­δων ανθρώ­πων στο κέντρο της Αθή­νας, το αίτη­μα είναι ένα και τόσο προ­φα­νές, όσο προ­φα­νές είναι και το μήνυ­μα που έστει­λε η θεσμι­κή Δικαιο­σύ­νη. Αυτή τη μπο­δί­ζει να βαδί­σει; Κι εμείς βαδί­ζου­με μαζί της. Τώρα, γινό­μα­στε Ηριάν­να. Μέχρι την απε­λευ­θέ­ρω­ση. Τη δική της. Τη δική μας. Γιατί;
H δίκη του Κάφκα
Η κατα­δί­κη της Ηριάν­νας Β.Λ., υπο­ψή­φιας διδά­κτο­ρος της Φιλο­σο­φι­κής και επι­στη­μο­νι­κή συνερ­γά­της σε διά­φο­ρα πανε­πι­στη­μια­κά προ­γράμ­μα­τα, σε 13χρόνια κάθειρ­ξη είναι απο­τέ­λε­σμα μιας δίκης η οποία σε κανέ­να σημείο της δεν απέ­δει­ξε την ενο­χή της, αφού…
Μάρ­τιος 2011: η Αντι­τρο­μο­κρα­τι­κή στο­χο­ποιεί τον Κων­στα­ντί­νο Παπα­δό­που­λο λόγω των κοι­νω­νι­κών του σχέ­σε­ων με άτο­μα ύπο­πτα για συμ­με­το­χή στη Συνω­μο­σία Πυρή­νων Φωτιάς. Κατά την έφο­δο στην οικία του συλ­λαμ­βά­νε­ται μαζί με την κοπέ­λα του Ηριάν­να Β.Λ. (23 χρό­νων). Η Ηριάν­να, αφού δίνει οικειο­θε­λώς δείγ­μα DΝΑ, αφή­νε­ται ελεύ­θε­ρη. Ο Κ.Π. κατη­γο­ρεί­ται για συμ­με­το­χή στη ΣΠΦ, αλλά αθω­ώ­νε­ται στο δικα­στή­ριο από τον πρώ­το βαθ­μό, ομό­φω­να και αμετάκλητα. 
Νοέμ­βριος 2011: κάποιος που δεν έχει παρου­σια­στεί στο δικα­στή­ριο ανα­κα­λύ­πτει ένα κου­τί με όπλα στην Πανε­πι­στη­μιού­πο­λη Ζωγρά­φου. Μετά από ένα χρό­νο, τα εργα­στή­ρια της αστυ­νο­μί­ας βρί­σκουν, πάνω σε ένα αχρη­σι­μο­ποί­η­το γεμι­στή­ρα όπλου, δείγ­μα DNA που ταυ­το­ποιεί­ται μερι­κώς με αυτό της Ηριάννας. 
Γενά­ρης 2013: Η Ηριάν­να συλ­λαμ­βά­νε­ται αλλά αφή­νε­ται ελεύ­θε­ρη με περιο­ρι­στι­κούς όρους. Σε παρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα του Συμ­βού­λιου Εφε­τών ανα­φέ­ρε­ται πως «κανέ­να στοι­χείο που να τη συν­δέ­ει με την οργά­νω­ση ΣΠΦ δεν βρέ­θη­κε από την άρση τόσο του τηλε­φω­νι­κού όσο και του τρα­πε­ζι­κού απορρήτου». 
Ιού­νιος 2017: η Ηριάν­να κατα­δι­κά­ζε­ται σε 13 χρό­νια κάθειρ­ξη χωρίς ανα­στο­λή, για συμ­με­το­χή στην ΣΠΦ. Χωρίς μάρ­τυ­ρες, χωρίς στοι­χεία, χωρίς ανα­γνώ­ρι­ση οποιου­δή­πο­τε ελα­φρυ­ντι­κού. Μονα­δι­κό «στοι­χείο», το μερι­κώς ταυ­το­ποι­η­μέ­νο δείγ­μα DNA, το οποίο έχει χαρα­κτη­ρι­στεί «χαμη­λής ποσό­τη­τας και ποιό­τη­τας» από το διο­ρι­σμέ­νο από την υπε­ρά­σπι­ση πραγ­μα­το­γνώ­μο­να. Δείγ­μα που «τελεί­ω­σε» σύμ­φω­να με την απά­ντη­ση των αρχών, όταν ζητή­θη­κε από την υπε­ρά­σπι­ση να της παρα­σχε­θεί για να συντά­ξει ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας τη δική του έκθεση. 
17 Ιου­λί­ου 2017: έχει ορι­στεί δικά­σι­μος, στην οποία θα εξε­τα­στούν οι λόγοι για τους οποί­ους η Ηριάν­να πρέ­πει να αφε­θεί ελεύ­θε­ρη μέχρι την εκδί­κα­ση της Έφεσης. 
«Μπρά­βο, Τίτο, φώναξα»
«Στις 23 του μηνός στην παρου­σί­α­ση της ποι­η­τι­κής ανθο­λο­γί­ας του Θανά­ση Νιάρ­χου άκου­σα τον ποι­η­τή Τίτο Πατρί­κιο να συμπλη­ρώ­νει την ανά­γνω­ση ποι­η­μά­των του με την παρά­κλη­ση-προ­τρο­πή προς όλους μας να μην αφή­σου­με την Ηριάν­να να σαπί­σει στη φυλα­κή, να μην επι­τρέ­ψου­με να κατα­στρα­φεί η ζωή μιας νέας κοπέ­λας. Μπρά­βο, Τίτο, φώνα­ξα» γρά­φει η Μάρω Δού­κα.
«Τι θα μπο­ρού­σα­με να υπο­θέ­σου­με για τού­τη την κατα­δί­κη; Οτι δια­πνέ­ε­ται από τυφλή, τιμω­ρη­τι­κή διά­θε­ση; Οτι πρό­κει­ται για τυπι­κή δικα­στι­κή πλά­νη; Οτι υπη­ρε­τεί πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες; Ή ότι απλώς βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά σε μια άκρως “ανθρώ­πι­νη” απο­θέ­ω­ση του παρα­λο­γι­σμού; Θα μπο­ρού­σε η κατα­δί­κη της Ηριάν­νας να οφεί­λε­ται απλώς στο ότι όχι μόνο δεν “απο­κη­ρύσ­σει” τον αγα­πη­μέ­νο της (ωσάν το δικα­στή­ριο να μην έχει απο­φα­σί­σει τελε­σί­δι­κα για την αθω­ό­τη­τά του), αλλά και στο ότι η συναί­σθη­ση της δικής της αθω­ό­τη­τας την εμψυ­χώ­νει να στα­θεί με το κεφά­λι ψηλά στο δικα­στή­ριο; Και ανα­ρω­τιέ­μαι: Τι ήταν εκεί­νο που εξόρ­γι­σε πιο πολύ τον βασι­λιά Κρέ­ο­ντα και διέ­τα­ξε την κατα­δί­κη της Αντι­γό­νης. Το ότι η Αντι­γό­νη, αψη­φώ­ντας την εντο­λή του, τόλ­μη­σε να μην αφή­σει άτα­φο τον αδελ­φό της ή το ότι η υπε­ρη­φά­νεια και το ήθος της δεν της επέ­τρε­ψαν να γονα­τί­σει μπρο­στά του και να του ζητή­σει έλε­ος; Στην αστι­κή δημο­κρα­τία όμως (και αυτή είναι η ευερ­γε­τι­κή ειδο­ποιός δια­φο­ρά της από τα άλλα, κατά μήκος όλου του χρό­νου, πολι­τεύ­μα­τα) για την αντι­με­τώ­πι­ση παρό­μοιων εκτρο­πών στην απο­νο­μή δικαιο­σύ­νης έχει σοφά προ­νο­ή­σει ο Νομο­θέ­της. Γι’ αυτό και η προ­τρο­πή-παρά­κλη­ση του Τίτου Πατρί­κιου σε μια εκδή­λω­ση για την ποί­η­ση, “Μην αφή­σου­με την Ηριάν­να να σαπί­σει στη φυλα­κή, μην επι­τρέ­ψου­με να κατα­στρα­φεί η ζωή μιας νέας κοπέ­λας”, είναι πρά­ξη βαθύ­τα­της πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ευθύ­νης που μας αφο­ρά όλους», κατα­λή­γει η συγγραφέας. 
«Ειλι­κρι­νά, έχω απο­μεί­νει άναυ­δος και ανή­μπο­ρος πια να εκφρά­σω με λέξεις την απο­γο­ή­τευ­σή μου για την κατά­ντια των ανθρώ­πι­νων κοι­νω­νιών, που στη σύγ­χρο­νη αυτή επο­χή του χυδαί­ου νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού των αγο­ραί­ων ηθών και δικαί­ων, ανά­με­σα σε όλα αυτά που είναι σε θέση να δια­πρά­ξουν, μπο­ρούν και να στε­ρούν χωρίς σπου­δαί­ες και στέ­ρε­ες απο­δεί­ξεις τόσα χρό­νια ζωής από ένα νέο κορί­τσι, ερμη­νεύ­ο­ντας απλά και κυνι­κά κάποιους νόμους τους. Προ­σω­πι­κά μου αρκεί η στα­θε­ρή και πέν­θι­μη φωνή της Φωτει­νής, αυτής της μάνας, που μες στην από­γνω­σή της και στην προ­σπά­θειά της να βοη­θή­σει το κορί­τσι του γιου της, έφτα­σε να τηλε­φω­νή­σει ως και σε μένα, για να μου ζητή­σει συμπα­ρά­στα­ση. Μου αρκεί το συναί­σθη­μά της που μου μετέ­δω­σε, για να πει­σθώ ότι το κορί­τσι είναι αθώο και να ενώ­σω κι εγώ τη φωνή μου με όλους τους άλλους που ζητούν επι­τα­κτι­κά να απο­φυ­λα­κι­στεί αμέ­σως και να επα­νε­ξε­τα­σθεί η υπό­θε­σή της, για­τί μας κάνει να νιώ­θου­με τύψεις ως κοι­νω­νία η δικα­στι­κή από­φα­ση της φυλά­κι­σής της» γρά­φει ο συγ­γρα­φέ­ας Γιάν­νης Μακρι­δά­κης.
«Στην ιστο­ρία της Ηριάν­νας Β.Λ. ευθύ­νη πρω­τί­στως έχουν όλοι όσοι την στεί­λα­νε στις φυλα­κές. Ομως ευθύ­νη έχου­με κι όλοι εμείς. Μέσα από τη λήθη, την αδια­φο­ρία, την αδρά­νεια συναι­νού­με σ’ αυτή την τρα­γω­δία. Συνυ­πο­γρά­φου­με όλα τα αλό­γι­στα και τα ακα­τα­λό­γι­στα που μας περι­κυ­κλώ­νουν. Αν δεν κινη­το­ποι­η­θού­με, αν δεν υψώ­σου­με το μπόι και τη φωνή μας, τότε νομι­μο­ποιού­με το άδι­κο. Κι επι­τρέ­που­με στην ανο­μία να επι­κυ­ρώ­σει τη συλ­λο­γι­κή μας κατά­θλι­ψη» γρά­φει εύστο­χα η συγ­γρα­φέ­ας και δημο­σιο­γρά­φος Έλε­να Ακρίτα. 
«Αφή­στε την ελεύ­θε­ρη, να ανυ­ψώ­σει ή να κατα­στρέ­ψει η ίδια τη ζωή της»
«Η υφαρ­πα­γή δεκα­τριών χρό­νων από την ελεύ­θε­ρη ζωή της Ηριάν­νας δεν μπο­ρεί να στη­ρι­χθεί σε μιά αμφι­σβη­τού­με­νη εξέ­τα­ση DNA. Ήμουν διστα­κτι­κός στο να κοι­νο­ποι­ή­σω την άπο­ψή μου για­τί, το να γρά­φει κανείς λίγα τρα­γού­δια δεν του δίνει το δικαί­ω­μα να γίνε­ται και δημο­γέ­ρο­ντας. Υπάρ­χει ακό­μα και η σκιά της ιδιο­τέ­λειας, ότι χρη­σι­μο­ποιεί­ται μια σχε­τι­κή δημο­φι­λία, που προ­κύ­πτει από τη δυνα­τή σχέ­ση  των ανθρώ­πων με τη μου­σι­κή, για να εξυ­πη­ρε­τη­θούν άλλοι σκο­ποί. Όμως τα προ­σπερ­νώ αυτά για­τί δεν θέλω να μολύ­νω τη νέα μου δου­λειά με την αδια­φο­ρία, αυτή την “κτη­νώ­δη ύλη που πνί­γει την ευφυ­ΐα”, σύμ­φω­να με τον Αντό­νιο Γκράμ­σι. Θα δεί­ξω μεγα­λύ­τε­ρη εμπι­στο­σύ­νη στα λόγια των παι­διών μου παρά στα δικο­γρα­φι­κά στοι­χεία και θα φωνά­ξω – μαζί με άλλους – απευ­θυ­νό­με­νος σ’ αυτούς που οδη­γούν το κάρο: “Αφή­στε την Ηριάν­να ελεύ­θε­ρη, να ανυ­ψώ­σει ή να κατα­στρέ­ψει η ίδια τη ζωή της”» λέει ο Θανά­σης Παπα­κων­στα­ντί­νου. 
Θέμις μου το μαντή­λι σου
«Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το μαντή­λι που δήθεν φορά­ει στα μάτια της η θεά της Δικαιο­σύ­νης στη χώρα μας. Είναι διά­τρη­το και λοξο­κοι­τά­ει απ’ τη μια προ­στα­τευ­τι­κά προς τους πολι­τι­κούς και οικο­νο­μι­κούς άρχο­ντές μας (δύο πολι­τι­κοί όλοι κι όλοι μπή­καν στη φυλα­κή για κατα­χρή­σεις δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ων που γινό­ταν εις βάρος μας τόσα χρό­νια και είναι και οι δύο ελεύ­θε­ροι πια) κι απ’ την άλλη απει­λη­τι­κά και καχύ­πο­πτα προς όλους εμάς τους υπό­λοι­πους που δεν μπο­ρού­με να παρα­κο­λου­θού­με απα­θείς και βου­βοί την κατά­λυ­ση κάθε έννοιας δημο­κρα­τί­ας, δικαιο­σύ­νης και απλής λογι­κής στον τόπο μας… Ξύπνα δεν ειν’ όνει­ρο το χιό­νι που μας καί­ει» μας λέει ο Γιάν­νης Αγγε­λά­κας. 
«Δεν θα έπρε­πε να λογο­δο­τούν με κάποιο τρό­πο οι δικα­στές που παίρ­νουν τέτοιες παρά­λο­γες και απάν­θρω­πες απο­φά­σεις; Το κρά­τος παρα­νο­μεί πολ­λές φορές και με πολ­λούς τρό­πους κατά των πολι­τών. Πριν είκο­σι περί­που χρό­νια είχα συρ­θεί από κρα­τη­τή­ρια σε φυλα­κές επί μια εβδο­μά­δα επει­δή κάποιος μου έκλε­ψε την ταυ­τό­τη­τα και έκα­νε απά­τες… Το ανα­φέ­ρω μετά από τόσα χρό­νια όσο μικρό και ανώ­δυ­νο κι αν μοιά­ζει, μπρο­στά στην τρα­γι­κή κατά­στα­ση που έχουν οδη­γή­σει την Ηριάν­να, για­τί πιστεύω ότι όντως πρέ­πει να λογο­δο­τούν οι άνθρω­ποι που έχουν το “δικαί­ω­μα” να κατα­στρέ­φουν έτσι απλά τη ζωή ενός νέου ανθρώ­που σε μια δίκη με ανε­παρ­κή στοι­χεία» γρά­φει και περι­γρά­φει ο Παύ­λος Παυ­λί­δης. 
«Η ιστο­ρία με την Ηριάν­να δεν είναι μόνο παρα­λο­γι­σμός, είναι το ξεγύ­μνω­μα σε ότι έχει απο­μεί­νει να ονο­μά­ζε­ται αστι­κή δημο­κρα­τία. Μας αφο­ρά. Το μαύ­ρο τέρας μπο­ρεί να χτυ­πή­σει την πόρ­τα όλων μας. Πρέ­πει να είμα­στε παρό­ντες μέχρι αυτή η υπό­θε­ση να τελειώ­σει» σχο­λιά­ζει ο Θάνος Μικρού­τσι­κος. 
«Να αντι­στα­θού­με στην αδι­κία, όπως κάνει και εκείνη»
«Εύλο­γα δημιουρ­γού­νται ερω­τή­μα­τα και συνειρ­μοί για πλεί­στες υπο­θέ­σεις, στις οποί­ες οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις βρί­σκο­νται στον αντί­πο­δα του κοι­νω­νι­κού «περί δικαί­ου αισθή­μα­τος». Είτε πρό­κει­ται για κατα­δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις που ποι­νι­κο­ποιούν φοι­τη­τι­κούς και μαθη­τι­κούς αγώ­νες, αγώ­νες κατά των πλει­στη­ρια­σμών κατοι­κιών κ.λπ., είτε πρό­κει­ται για περι­πτώ­σεις αντί­στοι­χες με αυτήν της Ηριάν­νας. Αντι­θέ­τως βγαί­νουν αθω­ω­τι­κές απο­φά­σεις που αφο­ρούν διά­φο­ρα οικο­νο­μι­κά εγκλή­μα­τα σε βάρος του ελλη­νι­κού λαού…Ως πανε­πι­στη­μια­κοί δάσκα­λοι εκφρά­ζου­με την αλλη­λεγ­γύη και τη συμπα­ρά­στα­σή μας στην Ηριάν­να, που είναι και μέλος της πανε­πι­στη­μια­κής κοι­νό­τη­τας. Στις 17 Ιου­λί­ου εξε­τά­ζε­ται το αίτη­μα της ανα­στο­λής της. Καθέ­νας και καθε­μιά μας θα μπο­ρού­σε να βρί­σκε­ται στη θέση της. Ενώ­νο­ντας τη δική μας φωνή με τις φωνές δια­μαρ­τυ­ρί­ας που διαρ­κώς πλη­θαί­νουν, απαι­τού­με την άμε­ση απε­λευ­θέ­ρω­σή της και την εν συνε­χεία αμε­τά­κλη­τη αθώ­ω­σή της από το εφε­τείο» γρά­φουν σε επι­στο­λή τους καθη­γη­τές από το Δίκτυο για το Πανε­πι­στη­μια­κό Κίνημα.
«Η είδη­ση της κατα­δί­κης της φίλης και συνα­δέλ­φου μας έπε­σε σαν κεραυ­νός εν αιθρία. Το σοκ δια­δέ­χτη­κε η άρνη­ση και κατό­πιν η απέ­ρα­ντη στε­να­χώ­ρια για την ανα­πά­ντε­χη αυτή εξέ­λι­ξη, την από­φα­ση που χωρί­ζει στα δύο μια ζωή, έναν νέο άνθρω­πο με τον οποίο μέχρι πριν κάποιες μέρες δου­λεύ­α­με, περ­νού­σα­με δημιουρ­γι­κό χρό­νο και κάνα­με επαγ­γελ­μα­τι­κά και επι­στη­μο­νι­κά σχέ­δια μαζί…. Μας φαί­νε­ται αδια­νό­η­το ότι μια κοπέ­λα, με τη συγκε­κρι­μέ­νη πορεία, στην οποία είμα­στε παρού­σες και τη μοι­ρα­ζό­μα­στε μαζί της, κατα­δι­κά­ζε­ται με μια ποι­νή στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρί­ας, που φαί­νε­ται να εξα­ντλεί την αυστη­ρό­τη­τά της στο πρό­σω­πο της Ηριάν­νας… Ως θύμα ατυ­χών συγκυ­ριών γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά ποιον δικαί­ως υπο­στη­ρί­ζου­με και δε θα στα­μα­τή­σου­με να τη στη­ρί­ζου­με με όλα τα νόμι­μα μέσα μέχρι τέλους. Θα είμα­στε εδώ, να βοη­θή­σου­με, να συμπα­ρα­στα­θού­με, να αντα­πο­δώ­σου­με την αλλη­λεγ­γύη και την υπο­στή­ρι­ξη που μας έχει δώσει πρώ­τη εκεί­νη σε κάθε επί­πε­δο. Να αντι­στα­θού­με στην αδι­κία, όπως κάνει και εκεί­νη. Είναι το ελά­χι­στο που μπο­ρού­με να κάνου­με από τη θέση στην οποία βρι­σκό­μα­στε» γρά­φουν σε επι­στο­λή τους 

οι φίλες και συνερ­γά­τι­δές της. 


Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυβερνά
Σε κοι­νή δήλω­σή τους για την πρω­το­φα­νή, βαρύ­τα­τη κατα­δί­κη της Ηριάν­νας Β.Λ., 15 βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ κάλε­σαν το Δικη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Αθη­νών, την Ένω­ση Δικα­στών, τα δημο­κρα­τι­κά πολι­τι­κά κόμ­μα­τα και κάθε φορέα της κοι­νω­νί­ας των πολι­τών να παρέμ­βουν υπέρ της Ηριάν­νας ενώ και ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης, Σταύ­ρος Κοντο­νής, ζήτη­σε από τον πρό­ε­δρο του Εφε­τεί­ου το σκε­πτι­κό της από­φα­σης και την επί­σπευ­ση της καθα­ρο­γρα­φής για την υπό­θε­ση της πανε­πι­στη­μια­κού Ηριάννας. 
Παρό­λα αυτά η Ηριάν­να είναι στη φυλα­κή. Κι από εκεί μας λέει….
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted