Αγωνιούμε πότε θα τον ξαναδούμε…

Φυσι­κά κατα­στε­νο­χω­ρη­θή­κα­με, για­τί τόσο καθαρές,
συγκρο­τη­μέ­νες και τεκ­μη­ριω­μέ­νες από­ψεις, λεί­πουν στον Ελλη­νι­κό πολι­τι­κό στίβο… 

Με το ΘΑ σύν­νε­φο οι ηγέ­τες εξα­σφά­λι­ζαν το ανα­γκαίο ‘ελευ­θέ­ρας’,
που το δημο­κρα­τι­κό μας πολί­τευ­μα απαι­τεί ανά 4ετία ή και νωρί­τε­ρα αν χρειαστεί…
Σπου­δαίο ‘ελευ­θέ­ρας’ αφού με αυτό τους εκχω­ρού­με όλα τα δικαιώ­μα­τά μας, ακόμη
και τα βιο­λο­γι­κά… Και με βαθύ­τα­το συναί­σθη­μα υπο­τα­γής τους ανα­θέ­του­με την
δια­χεί­ρι­σή μας… Οπως νομί­ζουν… Κατά το δοκούν… Εξ ολο­κλή­ρου… Εν συνόλω … 

Και ενώ στα προη­γού­με­να και παλιό­τε­ρα χρό­νια είχαμε
δώσει σαφή δείγ­μα­τα απει­θαρ­χί­ας και ενα­ντί­ω­σης στην βού­λη­ση των ηγε­τών μας, οι
τελευ­ταί­οι πέτυ­χαν με μέσα άκρως δημο­κρα­τι­κά την παι­δα­γώ­γη­σή μας εις τα επιβαλλόμενα
όρια της ανεκτικότητας…

Ενας τέτοιος τομέ­ας είναι εκεί­νος της Υγεί­ας, όπου τα
τελευ­ταία χρό­νια καλ­πά­ζει με έξαλ­λους ρυθ­μούς η απο­διορ­γά­νω­ση, του ό,τι
περιε­λάμ­βα­νε το ΕΣΥ… Πού δεν ήταν θεό­σταλ­το δώρο εξ αρχής… Εμπε­ριεί­χε όλα
εκεί­να τα αμαρ­τω­λά χαρα­κτη­ρι­στι­κά, που εγγυό­νταν την συνε­χή υπο­βάθ­μι­ση του
συστή­μα­τος προς εύνοια του ιδιω­τι­κού τομέα… Γι’ αυτό και η ίδρυ­ση του ΕΣΥ συμπίπτει
με την άνδρω­ση και άνθι­ση των ιδιω­τι­κών μεγαλονοσηλευτηρίων … 

Tο σημε­ρι­νό χάλι μοιά­ζει εξω­πραγ­μα­τι­κό αλλά
αξί­ζει να θυμη­θού­με ότι δεν έγι­νε σε ένα βράδυ… 

Το ‘ευχά­ρι­στο’ όμως είναι, πως αν και ταλαιπωρούμαστε …
λιγά­κι στο βάθος το δεχό­μα­στε και μας αρέσει…

Π.χ. να τους έχου­με μαζί με τους άλλους ή ξεχωριστά…
Οικο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρει ξεχω­ρι­στά… Θα τους πετά­με σε δήθεν ξενώ­νες, χωρίς …πολύ προσωπικό…
Να μην κοστί­ζουν!!! Αυτό είναι το επίμαχο…