5% ΠΙΟ ΜΑΛΑΚΑ (ΠΟΥ ΘΑ ’ΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ)

Στη σελί­δα 56.752 οι
58 προ­βλη­μα­τί­ζο­νταν αν είναι 57 ή
59, ενώ στη σελί­δα 58.001 το πρόβλημα
επι­τέ­λους λύθη­κε. Εκ των 58 οι 34 απεφάνθησαν
ότι είναι 59, οι 13 επέ­με­ναν ότι έχουν
απο­μεί­νει 32, ενώ οι υπό­λοι­ποι 11
περιο­ρί­σθη­καν στο «δεν ξέρω, δεν απαντώ».

Ευτυ­χώς η γνώ­μη της μειοψηφίας
έγι­νε σεβα­στή κι έτσι οι ελπί­δες για μια ώσμω­ση των από­ψε­ων, παί­ζουν την
κολο­κυ­θιά με εκεί­νους που μαδούν τη μαρ­γα­ρί­τα, παρα­μέ­νουν ζωντανές.

Καλη­μέ­ρα σας. Προ­σω­πι­κώς δεν
με ενό­χλη­σε η άπο­ψη του σ. Στα­θά­κη (υπο­στη­ρί­ζω τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα
μπο­ρώ να τον απο­κα­λώ σύντρο­φο) για το ποσο­στό 5% που θεώρησε
επα­χθές απ’ το σύνο­λο του χρέ­ους. Διό­τι εξα­κο­λου­θώ να πιστεύω
στη δέσμευ­ση του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη απ’ το Συνέ­δριό του, ότι
προ­τί­θε­ται να αγω­νι­σθεί με την υπο­στή­ρι­ξη του λαού για τη
δια­γρα­φή του μεγα­λύ­τε­ρου μέρους του χρέ­ους. Με
δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και, αν χρεια­σθεί, με μονο­με­ρείς
ενέργειες.

Αλλω­στε και ο κ. Στα­θά­κης, για
να μην τον αδι­κή­σου­με τον σύντρο­φο, δεν ταύ­τι­σε το
επα­χθές (ας το λέμε απε­χθές για να είμα­στε μέσα) μέρος του
χρέ­ους που ο ίδιος εκτί­μη­σε στο 5% με το «μεγα­λύ­τε­ρο μέρος του
χρέ­ους» που θα πρέ­πει να δια­γρα­φεί. Μάλι­στα, όλο αυτό
το διευ­κρί­νι­σε σε νεό­τε­ρες δηλώ­σεις του στον «Αλφα», που ακο­λού­θη­σαν τις αρχικές
δηλώ­σεις του στο «Κόκ­κι­νο 105,5 FM». Ομως εγεί­ρε­ται ένα
ερώ­τη­μα: πώς ο σ. Στα­θά­κης εκτί­μη­σε ότι το απε­χθές μέρος του
χρέ­ους είναι στο 5% κι όχι στο 1% ή το 32% ή το 28% ή το 47,5%;

Συνε­κλή­θη μήπως μια επιτροπή
σοφών, εγνω­σμέ­νου κύρους, επι­στη­μό­νων και ειδι­κών με εθνι­κή και διε­θνή σύνθεση
(όπως, λόγου χάριν, έκα­με η κυβέρ­νη­ση του Ιση­με­ρι­νού) και απε­φάν­θη για το
σύν­νο­μο ή το δόλιο, το
απε­χθές ή το ηθι­κόν του χρέ­ους; Εξ όσων
γνω­ρί­ζω, όχι! εκτός κι αν χρεί­αν άλλων σοφών, επι­στη­μό­νων και ειδι­κών ουκ
έχο­μεν, πλην εμού του ιδί­ου, ο οποί­ος, λόγου χάριν, εκτι­μώ ότι
το απε­χθές του χρέ­ους ανέρ­χε­ται στο 66,6%! Το τρισκατάρατο.

Λέει βεβαί­ως ο σ. Σταθάκης,
και για να το λέει θα το γνω­ρί­ζει
καλώς, ότι το απε­χθές ποσο­στό του χρέ­ους ορί­ζε­ται απ’ το μέρος
εκεί­νο που αφο­ρά τους εξο­πλι­σμούς – μίζες κι έναν εξηλεκτρισμό
που δεν έγι­νε. Δηλα­δή

να ’ναι απε­χθές μέρος του χρέ­ους οι διογκώσεις
που επέ­φε­ραν οι δανεια­κές συμ­βά­σεις; Απο­κλεί­ε­ται να έχουν
παρα­γά­γει απε­χθές μέρος του χρέ­ους τα «λάθη» που έχει παρα­δε­χθεί ακό­μα και το
ΔΝΤ ότι έγι­ναν; Απο­κλεί­ε­ται να προσ­δί­δο­νται απε­χθή ή μάλλον
ειδε­χθή χαρα­κτη­ρι­στι­κά σε ένα χρέ­ος στο οποί­ον η χώρα οδη­γή­θη­κε εξ αρχής δολίως,
όταν την υπή­γα­γαν στο Μνη­μό­νιο που φόρ­τω­σε δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ χρέ­ος στην ίδια
και δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ κέρ­δη (μέσω των CDS κι όχι μόνον) σε όσους τη
σκλάβωσαν;

Μπο­ρεί τα ερω­τή­μα­τα που θέτω
να ’ναι λάθος, άλλω­στε δεν είμαι μόνος μου μια επι­τρο­πή σοφών, ώστε να μπο­ρώ να
δια­κρι­βώ­σω το ακρι­βές ή το σχε­τι­κόν του ποσο­στού κατά το οποί­ον το χρέ­ος είναι
επα­χθές, παρά­νο­μο, σκό­πι­μο ή
τοκο­γλυ­φι­κό.

Η εξέ­τα­ση του οικο­νο­μι­κού χρέ­ους είναι
εθνι­κό χρέος.

Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ μόνος του μπορεί
να αντα­πο­κρι­θεί σε ένα τέτοιο καθή­κον. Που απαι­τεί εθνι­κές κινήσεις
διε­θνούς κύρους. Ανά­λο­γες με εκεί­νες που απαι­τεί και η
διεκ­δί­κη­ση του κατο­χι­κού δανείου.

Και των πολε­μι­κών
αποζημιώσεων.

Ομως, ουδέν κακόν αμιγές
καλού. Ο σ. Στα­θά­κης με την εκτί­μη­σή του για το 5% (που μας θύμι­σε εκεί­νο το
ηρω­ι­κό ποσο­στό 5% που έπαιρ­νε προ ολί­γου και­ρού και ο ΣΥΡΙΖΑ) ενί­σχυ­σε και το 5%
του ποσο­στού του ΚΚΕ. Δεν θα έλε­γα ότι έδω­σε το φιλί της ζωής στα επιχειρήματα
Κου­τσού­μπα ενα­ντί­ον της αξιο­πι­στί­ας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όσο να
’ναι ενί­σχυ­σε τις αμφι­βο­λί­ες για αυτήν την αξιο­πι­στία κάποιων εξ εκεί­νων των
αρι­στε­ρών που αμφι­τα­λα­ντεύ­ο­νται ανά­με­σα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Προ­σω­πι­κώς δεν
αμφι­τα­λα­ντεύ­ο­μαι, διό­τι οι Εται­ρεί­ες Αξιο­λό­γη­σης Τρα­πε­ζών με αφή­νουν το ίδιο
παγε­ρά αδιά­φο­ρο όσον οι «κόκ­κι­νες» offshore, αλλά ορι­σμέ­νοι φίλοι μου, ΣΥΡΙΖαίοι
και Κου­κου­έ­δες κάτι τέτοια τα παίρ­νουν βαρειά. (Και καλά κάνουν.)

Τους παρη­γο­ρεί η ταπεινότης
μου και τους (ξανα)λέει: ουδέν κακόν αμι­γές καλού. Ακό­μα κι αν τοπο­θε­τή­σεις όπως
αυτή του σ. Στα­θά­κη ενι­σχύ­ουν το ΚΚΕ, μια τέτοια πίε­ση απ’ τα αρι­στε­ρά του ο
ΣΥΡΙΖΑ τη χρειάζεται.

Μάλι­στα, αν αυτή η πίε­ση ήταν
σε συμπα­ρά­τα­ξη των δύο δυνά­με­ων καθώς και άλλων δυνά­με­ων της Αρι­στε­ράς, θα ήταν
ευχής έργο για τον λαό και συμ­φο­ρά για τους δια­πλε­κο­με­νο­διε­φθαρ­μέ­νους Δυνατούς.
Πού όμως τέτοια τύχη; αρι­στε­ροί είμα­στε, δεν είμαστε
τέλειοι.

Αλλά ακό­μα κι έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ
χρειά­ζε­ται αυτήν την πίε­ση απ’ τ’ αρι­στε­ρά του, έστω την όχι κατά συμπαράταξιν,
αλλά την κατ’ αντί­θε­σιν. Αρκεί αυτή η αντί­θε­ση να μη συμπί­πτει με τη δεξιά, ούτε
να «βγαί­νει απ’ τα δεξιά», όπως όταν ισχυ­ρί­ζε­ται ότι τίπο­τα δεν μπο­ρεί να γίνει,
ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σκορ­πά αυτα­πά­τες (ότι «γεν­νή­θη­κε για την κατα­στρο­φή», που λέει και
το λαϊ­κό άσμα). Διό­τι έτσι ο λαός απο­γοη­τεύ­ε­ται. Από τώρα, για
να μην απο­γοη­τευ­θεί αργότερα(!!)

Παρα­λο­γι­σμοί που οδη­γούν στα
έσχα­τα, όπως όταν ορι­σμέ­νοι κατη­γο­ρούν τον λαό για­τί εγκα­τα­λεί­πει ποτα­μη­δόν τον
δικομ­μα­τι­κό μονο­κομ­μα­τι­σμό κι έρχε­ται στην Αρι­στε­ρά, χωρίς να πηγαίνει
αρι­στε­ρό­τε­ρα. Συμπα­θά­τε με, σύντρο­φοι, αλλά τίπο­τα δεξιό­τε­ρο απ’ αυτήν την
κρι­τι­κή. Εν πρώ­τοις τίπο­τα δεν εμπο­δί­ζει τον λαό να πάει αύριο αρι­στε­ρό­τε­ρα (εφ’
όσον για σήμε­ρα τα έχει στυ­λώ­σει και δεν εννο­εί να «διορθώσει»την ψήφο του) και
δεύ­τε­ρον: για­τί αύριο κι όχι σήμε­ρα; Αύριο θα είναι αργά για όσα πρέ­πει να
σωθούν τώρα. Και, τέλος, η δια­δι­κα­σία για να ανα­τα­χθεί το παρόν, μάλι­στα απ’
τον ίδιο τον λαό, είναι ακρι­βώς εκεί­νη που θα τον μάθει να έχει
το αύριο στα χέρια του…

ΥΓ.: Πλην όμως, με κάτι τέτοια κι άλλα σαν κι
αυτά, πολύ φοβά­μαι ότι αύριο θα χρεια­σθεί να συγκα­λέ­σου­με μια επι­τρο­πή σοφών για
να μας εξη­γή­σουν πού πάλι σφά­λα­με, για­τί πάλι αποτύχαμε…