Είναι αργά για διόρθωση πορείας…

Μαύ­ρα κορά­κια με
νύχια γαμ­ψά… Πρώ­τα το απροσ­δό­κη­το Brexit και στη
συνέ­χεια η εκλο­γή Τράμπ! Τον Απρι­λο­μάη οι γαλ­λι­κές προ­ε­δρι­κές εκλο­γές. Η Γαλλία
δεν είναι Ολλαν­δία, δεν είναι Ισπα­νία, ακό­μα ούτε Ιτα­λία… Εκτός άλλων
σημα­ντι­κών οικο­νο­μι­κών μεγε­θών είναι αξιό­λο­γη στρα­τιω­τι­κή δύνα­μη με διάσπαρτες
στρα­τιω­τι­κές βάσεις σ’ όλη την Αφρι­κή και το κυριό­τε­ρο πυρη­νι­κή δύνα­μη! Κάθε
μέρα που περ­νά­ει με τη βοή­θεια του γενι­κού αλα­λούμ και της δια­φθο­ράς που
υπάρ­χει στον παρα­δο­σια­κό γαλ­λι­κό δικομ­μα­τι­σμό, δια­μορ­φώ­νο­νται συν­θή­κες ευνοϊκές
για το ακρο­δε­ξιό Εθνι­κό Μέτω­πο. Σκη­νι­κό πολι­τι­κό που διευ­κο­λύ­νε­ται και από την
απου­σία μαζι­κού εργα­τι­κού-αρι­στε­ρού κινή­μα­τος… Απο­τέ­λε­σμα των ανοδικών
δημο­σκο­πι­κών ποσο­στών του FN είναι βεβαί­ως η
πολι­τι­κή λιτό­τη­τας αλλά και η δου­λι­κή στά­ση των Σαρ­κο­ζί και Ολάντ στις
«οδη­γί­ες» του γερ­μα­νι­κού διευ­θυ­ντη­ρί­ου. Το «Πρώ­τα η Γαλ­λία», της Λεπέν είναι σύνθημα
που απα­ντά εκτός άλλων σ’ αυτήν την υπο­τα­γή των κεντρο­δε­ξιών και των
σοσια­λι­στών στο Βερο­λί­νο. Μια νίκη της Λεπέν στο δεύ­τε­ρο γύρο είναι
φυσι­κά πολύ δύσκο­λη, αλλά όχι παντε­λώς αδύνατη. 

Μπορεί για χώρες περιφέρειας, ακόμα και για κρατικά μεγέθη
όπως της Ιταλίας, Ισπανίας να είναι δυνατόν να υπάρξουν «εμβαλωματικές» λύσεις
και παντρέματα με βολικούς «ηγέτες» στις αναμενόμενες εκλογικές αναμετρήσεις,
όπως στην περίπτωση των εναλλασσόμενων μνημονιακών ελληνικών κυβερνήσεων… Στην
περίπτωση όμως επικράτησης της ακροδεξιάς Λεπέν στις επικείμενες γαλλικές προεδρικές
εκλογές, το οριστικό τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μη αναστρέψιμο. Φαίνεται
και από την γερμανική αρθρογραφία ότι η Μέρκελ προσπαθεί, αργά πλέον να
αποχαιρετήσει σιωπηλά αλλά και δειλά τη πολιτική της λιτότητας και όχι με
απόλυτη ομοφωνία στους κόλπους του αποφασίζοντος γερμανικού οικονομικού
διευθυντηρίου… Γεγονός που αποδεικνύεται από την πρόσφατη απειλή προς την
Ιταλική κυβέρνηση για επιβολή ακόμα πιο σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής.