Χείμαρος οι “Ποταμιές”… - Φαιακία

Χείμαρος οι “Ποταμιές”…

Το κυρ Σταύ­ρο τον πάει πολύ τελευ­ταία το σύστη­μα… Ο μέχρι προ­σφά­τως εκλε­κτός κ. Βαγ­γέ­λης έχει παρα­πε­τα­χτεί… Παρ’ όλες τις προ­σπά­θειες ο Ευάγ­γε­λος δεν τρα­βά­ει… “Πατι­νά­ρει” στην παρα­μι­κρή ανη­φό­ρα και έτσι η ομά­δα μετα­κο­μί­ζει βεβια­σμέ­να στο ποτά­μι… Εξάλ­λου ό,τι ήταν να δώσει ο Ευάγ­γε­λος το έδω­σε… Καλά σαράντα… 
Ολα λοι­πόν τα σφυ­ριά δίπλα στον Σταύ­ρο… Για τον κ. Σταύ­ρο γρά­φει ο γνω­στός Στά­θης στο enikos.gr και από εκεί τον αντιγράφουμε…

ΠΟΤΑΜΙ
ΟΙ ΚΟΥΤΑΜΑΡΕΣ 

Εναν κίν­δυ­νο μόνον δια­τρέ­χει ο
βλαξ και μόνον τότε ηττά­ται. Οταν αρχί­ζει να γελάει
μαζί του το καφε­νείο
. (Προ­σο­χή όμως! μόνον ο βλαξ ηττά­ται, η βλακεία
παρα­μέ­νει αήττητη.)
Ο κ. Σταύρος
Θεο­δω­ρά­κης
, πρώ­ην «επι­κε­φα­λής» και τώρα «αρχη­γός» του Ποτα­μιού, δεν
προ­κα­λεί ακό­μα τους γέλω­τες, αλλά την έκπλη­ξη όσων ακού­νε αυτά που λέει,
του­λά­χι­στον εκεί­νων που δεν απο­τε­λούν το ποσο­στό που ακο­λου­θεί το πια­σά­ρι­κο, το
εξυ­πνα­κί­στι­κο, την παρα­δο­ξο­λο­γία και τον σνομπισμό.
Αλλά, ας
δώσου­με τον λόγο στον ίδιο να τα πει όπως τα είπε στον enikos και τον κ.
Νίκο Χατζη­νι­κο­λά­ου: «Θα μπο­ρού­σα να
υπο­σχε­θώ ότι θα πάω τον βασι­κό μισθό στα 1.000
ευρώ. Οχι στα 750 ευρώ που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στα 1.000 ευρώ. Ομως δεν θα το
κάνω» – οι υπο­γραμ­μί­σεις δικές μου, ώστε το
εγώ του αγο­ρη­τή να απο­λαύ­σει το μεγα­λείο που του πρέπει.
Για­τί όμως ο
Σταύ­ρος θα κάνει την καρ­διά του πέτρα και θα αφή­σει τους εργα­ζό­με­νους να
θαλασ­σο­δέρ­νο­νται γύρω απ’ τα 500-300 ευρώ; Ας δώσου­με πάλι τον λόγο στον ίδιο:
«Δεν θα δώσω λεφτά στους εργα­ζό­με­νους διό­τι θα πάνε να
αγο­ρά­σουν  βεν­ζί­νη, που είναι εισα­γό­με­νο
είδος και τρό­φι­μα που και αυτά σε μεγά­λο βαθμό
εισά­γο­νται απ’ το εξω­τε­ρι­κό». Στο σημείο αυτό 
ο Μαρξ δέρ­νει τον
Εγκελς, ο Κέυνς σχί­ζει το πτυ­χίο του, ο
Φου­κου­γιά­μα βλέ­πει τον Χρι­στό φαντά­ρο, ο
Κύριος κάνει τον σταυ­ρό του και ο Σταύ­ρος απτό­η­τος συνεχίζει:
«Αν σε μια χώρα που παρά­γει λιγό­τε­ρα απ’ όσα χρειά­ζε­ται για να ζήσει αυξή­σω τις
εισα­γω­γές, θα αυξή­σου­με κι άλλο το έλλειμ­μα και θα διαιω­νί­ζα­με έναν φαύλο
κύκλο».

Εδώ η
πολι­τι­κή οικο­νο­μία σηκώ­νει τα χέρια ψηλά και παραδίδεται.
Ανύ­πο­πτος για όσα λέει ο αγο­ρη­τής επικαλείται
το μοντέ­λο της αυτάρ­κειας που έως τώρα μόνον ο
Τσα­ου­σέ­σκου και η Βόρεια Κορέα εφάρμοσαν.
Αλλά, ας
αφή­σου­με την πολι­τι­κή οικο­νο­μία στα βάσα­νά της. Πολι­τι­κός που λέει ότι δεν θα
δώσω χρή­μα­τα στον λαό για να μην τα ξοδέ­ψει σε
βεν­ζί­νες και τρό­φι­μα επει­δή είναι
εισα­γό­με­να, παίρ­νει αρι­στεί­ον
βλα­κεί­ας
.
Ομως, ο κ.
Στ. Θεο­δω­ρά­κης αρι­στεύ­ει και σε άλλους τομείς: στον ρατσι­σμό:
δεν μιλά­ει με τον κ. Καμ­μέ­νο, είναι «ψεκα­σμέ­νος». Ολη η
χυδαιό­της της αλα­ζο­νεί­ας και του ελι­τι­σμού (τρο­μά­ρα του) σε όλο
της το μεγα­λείο. Ενας ακό­μα Αδω­νις Γεωρ­γιά­δης όχι μόνον εις
ό,τι αφο­ρά την οίη­ση και τον πτω­χο­προ­δρο­μι­σμό,
αλλά και την ανη­θι­κό­τη­τα, διό­τι ο κ. Στ. Θεο­δω­ρά­κης προκειμένου
να απο­δο­μή­σει τον πρό­ε­δρο των ΑΝΕΛ τον πιστώ­νει με την πίστη ότι «κάποια στιγμή
ο Μεγα­λέ­ξαν­δρος θα ανα­στη­θεί και θα σώσει τη χώρα και θα κάνει μια εκστρατεία
και θα πάρει τα χαμέ­να εδά­φη» κι άλλα τέτοια. Ως φαί­νε­ται, για τον κ. Στ.
Θεο­δω­ρά­κη είναι πιο εύκο­λο να συκο­φα­ντεί τον αντί­πα­λό του παρά
να του κάνει κρι­τι­κή.
Κι ακό­μα πιο
εύκο­λο
είναι να εμφα­νί­ζει τον εαυ­τόν του ως αμύ­ντο­ρα
της Αρι­στε­ράς, απο­τι­μώ­ντας τη συνά­ντη­ση Τσί­πρα – Καμ­μέ­νου ως
«προ­σβλη­τι­κή για τον κόσμο της Αρι­στε­ράς». Εδώ το
θρά­σος του Τιμη­τή σκο­ντά­φτει πάνω στην
παι­δα­ριώ­δη σκέ­ψη του. Ως εκ της θεσμικής
θέσε­ώς του, ο κ. Τσί­πρας είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να συνα­ντη­θεί με τους πάντες, τον κ.
Σαμα­ρά, τον κ. Βενι­ζέ­λο, τον ΣΕΒ, τον κ.
Κου­τσού­μπα, τον Πάπα, τους πάντες (πλην Χρυσής
Αυγής), ακό­μα και με τον ίδιο τον… κ. Σταύρο
Θεοδωράκη.
Πλην όμως,
δεν είναι οι θεσμι­κές υπο­χρε­ώ­σεις του κ. Τσί­πρα που εξα­γρί­ω­σαν το
«εκσυγ­χρο­νι­στι­κό» ταπε­ρα­μέ­ντο του «επι­κε­φα­λής», αλλά οι
πολι­τι­κές παρά­με­τροι της συνά­ντη­σης. Τι
δου­λειά έχει ο κ. Τσί­πρας να συνο­μι­λεί με έναν πολι­τι­κό που δεν έβα­ψε τα
χέρια του σε μνη­μο­νια­κό αίμα;
Σωστόν! Για τον κ. Στ. Θεο­δω­ρά­κη και το
είδος του, πολι­τι­κοί που έπνι­ξαν την υπό­λη­ψή τους στο αίμα του Μνη­μο­νί­ου, όπως ο
κ. Κου­βέ­λης ή ο κ. Βενι­ζέ­λος, είναι
καθώς πρέ­πει συνο­μι­λη­τές, ενώ όσοι δεν έστερ­ξαν στο έγκλημα
είναι λαϊ­κι­στές.
Κι εδώ
φθά­νου­με στο ζου­μί αυτής της ιστο­ρί­ας. Καθ’ ότι το υπέρ­τα­το τρό­παιο και
αρι­στείο
, που διεκ­δι­κεί ο αρχη­γός των ακο­λού­θων του, είναι να θανατώσει
τον λαϊ­κι­σμό, να τον πατά­ξει όπως ο Αη-Γιώρ­γης ο Τρο­παι­φό­ρος τον πονη­ρό φίδην. Ο
κ. Σ. Θεο­δω­ρά­κης φρίτ­τει με τον λαϊ­κι­σμό, όπως αι μιμό­ζαι με τον τρα­χύ αγέρα.
Θέλει να ανή­κει κι αυτός στον ευγε­νή όμι­λο εκεί­νων που όπως η κυρία
Μπα­κο­γιά­νη, ο ΔΟΛ και η κυρία
Βούλ­τε­ψη σιχαί­νο­νται τον λαϊ­κι­σμό. Φευ, τον λαό
σιχαί­νο­νται
! Και δεν υπάρ­χει Εχθρός του Λαού που να μην
κατη­γό­ρη­σε τον λαό για λαϊ­κι­σμό…
Κάπο­τε για
λαϊ­κι­σμό κατη­γο­ρού­σα­με μεγά­λους δημα­γω­γούς και δημε­γέρ­τες, ποπου­λι­στές και
λαο­πλά­νους, σήμε­ρα ο κατι­μάς της ομο­γε­νο­ποι­η­μέ­νης σκέ­ψης κατη­γο­ρεί για λαϊκισμό
τον ίδιο λαό – κι έτσι από αντι­κεί­με­νο του λαϊ­κι­σμού ο λαός
γίνε­ται υπο­κεί­με­νο! Και «υπο­κεί­με­νο»!; – τεμπέ­λης, διε­φθαρ­μέ­νος, εκμαυλισμένος
και δεν συμ­μα­ζεύ­ε­ται. Οξύ­μω­ρο; Οχι!
προ­πα­γάν­δα! Χυδαία; πιο χυδαία δεν
γίνε­ται
.
Τώρα, που στα
μάτια πολ­λών δεξιών πολι­τών η Αρι­στε­ρά απο­δαι­μο­νο­ποιεί­ται, ο κ.
Στ. Θεο­δω­ρά­κης είναι πολύ χρή­σι­μος για όσους θέλουν να μεί­νει ζωντα­νό το παλιό
δηλη­τή­ριο: εκεί­νων που την αλα­ζο­νεία τους και την ιδιοτέλειά
τους
εξε­λάμ­βα­νε ο λαός ως «αρι­στε­ρά». Το «Ποτά­μι» εντάσ­σε­ται σ’ αυτό το
ζατρί­κιον του συστή­μα­τος, πλην όμως με ελά­χι­στες πλέ­ον ελπί­δες επι­τυ­χί­ας. Διότι,
για να τελε­σφο­ρή­σει ένα τέτοιο εγχεί­ρη­μα, χρειά­ζε­ται και έναν ιθύ­νο­ντα
νου
που να μην κρέ­με­ται πάνω απ’ το κεφά­λι του η απει­λή του
γέλω­τος
.
Για αυτό και
το Ποτά­μι δεν φου­σκώ­νει. Μάλι­στα θα ξεφου­σκώ­σει σύντο­μα, όπως
και άλλα μορ­φώ­μα­τα επί τού­τω φτιαγ­μέ­να. Ηδη πολ­λοί καλοί άνθρω­ποι, στε­λέ­χη και
ψηφο­φό­ροι, πήγαν στο Ποτά­μι, είδαν κι
έφυ­γαν. Είναι θέμα χρό­νου να δουν και οι υπόλοιποι.
Ενας
πολι­τι­κός
που λέει δεν θα δώσω(!) στον λαό λεφτά για να μην τα φάει(!)
σε εισα­γό­με­νες βεν­ζί­νες και τρό­φι­μα, δεν απέ­χει πολύ απ’ το πρώ­το γέλιο
στο καφε­νείο
. Πόσω μάλ­λον εάν, ως άλλος Μέγας Κων­στα­ντί­νος, έχει δει κι
αυτός όρα­μα όχι το Εν τού­τω νίκα αλλά το Εγώ σφύ­ρι­ξα…
ΥΓ.: Η
γελοιό­της του εθνι­κι­σμού δεν έχει πατρί­δα.
Βέλ­γος εθνι­κι­στής, Ελλη­νας εθνι­κι­στής, Αλβα­νός εθνι­κι­στής, το ίδιο γελοίοι
είναι. Εν προ­κει­μέ­νω, οι Αλβα­νοί εθνι­κι­στές που σήκω­σαν τη σημαία της… μεγάλης
Αλβα­νί­ας έγρα­φαν πάνω της: Αυτό­χθο­νες με λατι­νι­κά στοιχεία
Autochthonous. Εντά­ξει, βρε λεβέ­ντες, βρεί­τε πρώ­τα μια λέξη στη
γλώσ­σα σας που να απο­δί­δει αυτήν την έννοια και τα ξαναλέμε…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted