Με αυτό τον τίτλο γράφει ο Περικλής Κοροβέσης στην Εφημερίδα των Συντακτών. Αντιγράφουμε από την ISKRA
ΥΠΗΡΕΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ
Ας υποθέσουμε πως ένα από τα πιο έγκυρα πανεπιστήμια των ΗΠΑ ήθελε να μελετήσει τη Δεξιά Σοσιαλδημοκρατία ή το Ακραίο Κέντρο -όπως λέει ο Τάρικ Αλί– και έστελνε μια ομάδα ερευνητών στην Ευρώπη. Σίγουρα θα διάλεγε την Ελλάδα για πρώτο σταθμό. Η σοσιαλδημοκρατία του κ. Τσίπρα εκφυλίστηκε σχεδόν σε χρόνο μηδέν, ενώ οι αντίστοιχες της Ευρώπης χρειάστηκαν αρκετές δεκαετίες. Και θα έβλεπαν πράγματα ουδέτερα, χωρίς το μίσος και τα πάθη τα δικά μας που δεν βοηθούν την αντικειμενικότητα. Και σίγουρα θα διαπίστωναν πολλά παράξενα πράγματα που θα τους ήταν ακατανόητα. Το πρώτοπαράδοξο που θα τους εντυπωσίαζε και τα τράβαγαν τα μαλλιά της κεφαλής τους (εκτός από τους φαλακρούς βέβαια) θα ήταν: Πως είναι δυνατόν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κάνει αντιπολίτευση στο πολιτικό της παρελθόν και η Ν.Δ στο πολιτικό της μέλλον; Δεδομένου ότι αυτά τα δυο μεγάλα κόμματα βρίσκονται στην ίδια ευρωπαϊκή πολιτική φιλοσοφία, δεν έχουν τη δυνατότητα να κυβερνούν, αλλά ναυπηρετούν τις εντολές της Ε..Ε.
Ως εκ τούτου δεν υπάρχει πολιτικός λόγος με επιχειρήματα και αντιπαραθέσεις, αυτό θα μπορούσε να γίνει αν υπήρχαν διαφορετικές απόψεις. Αυτό που υπάρχει είναι ένας άγριος ανταγωνισμός όπου όλα επιτρέπονται για το ποιος θα κερδίσει τον διορισμό ”ως υπηρετικής κυβέρνησης” μέσω των εκλογών. Γιατί όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε είναι στην ουσία ένας παρατεταμένος προεκλογικός αγώνας χωρίς επιχειρήματα. Είναι ένα θέαμα λόγου χωρίς περιεχόμενο και δέσμευση, που στηρίζεται σε έναεκλεπτυσμένο υβρεολόγιο με σκοπό τη φθορά του αντιπάλου. Αυτός ο κανόνας δεν τηρείται πάντοτε και έχουμε υστερίες και ψευτοτσαμπουκάδες που πλασάρονται ως ανταγωνιστικότητα. Τα βιντεοσκοπημένα πρακτικά της Βουλής είναι αδιάψευστος μάρτυρας (και πολύτιμο υλικό για τους κοινωνικούς ψυχαναλητές).
Οι ερευνητές σίγουρα θα μελετούσαν τα τελευταία μεγάλα θεάματα -υπερπαραγωγές του ΣΥΡΙΖΑ για την εσωτερική αγορά. Γερμανικές Αποζημιώσεις. Παράλληλο Πρόγραμμα. Επιτροπή Χρέους, Ανάκαμψη, Έξοδος από τα μνημόνια. Από αυτά τίποτα δεν θα γίνει. Αλλά το κοινό είναι φιλοθεάμον. Και αν δεν τα έχει εμπεδώσει καλά, υπάρχει και το πάνελ της τηλεόρασης, που βρίσκει έτοιμο το σενάριο και καλεί τους επαγγελματίες ”πανελόγους” για να παίξουν ζωντανά το ρόλο τους. Όσο πιο πολλέςδιαφημίσεις συγκεντρώσει η εκπομπή τόσο πιο επιτυχημένη είναι. Και αυτό που κουβεντιάστηκε ξεχνιέται, αλλά σκοτώσαμε την ώρα μας. Πιο δυνατό είναι το σήμα της διαφήμισης από αυτό των ”πανελόγων – προπαγανδιστών”. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις αλλά εδώ μιλάμε για το κυρίαρχο κλίμα. Το θέαμα της αντιπολίτευσης της Ν.Δ δεν είναι πρωτογενές. Είναι ένα είδος ”κριτικής του κυβερνητικού θεάματος” και προσπαθεί να το αποδομήσεις πάση θυσία, ακόμα και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει το δικό της πρόγραμμα.
Αυτά βέβαια που δεν θα έκανε καμιά εντύπωση στους ερευνητές θα ήταν ο σφαγιασμός της ενοχλητικήςπτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με έναν τρόπο που να φανούν οι αποστάτες οι οποίοι ρίχνουν την κυβέρνηση. Με μια καλά μελετημένη κίνηση τακτικής, το στενό περιβάλλον του Τσίπρα πετυχαίνει με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Με την υπογραφή του Γ’ Μνημονίου περνάει με άριστα τις εξετάσει για τους αποδεκτούς πρωθυπουργούς – παρατηρητές της Ε.Ε. Και σίγουρα έχει μελετηθεί από τους επιτελείς του αρχηγού πως με αυτή την κίνηση θα εκδίωκε σιωπηρά τους αριστερούς βουλευτές του. Όπως και έγινε και τους έστειλε εκτός κοινοβουλίου, άσχετα αν αυτοί ανήκαν σε ένα ρεύμα που πρόσφερε τα μάλα στηδημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο Τσίπρας ήταν χωμένος στη μικρή κομματική γωνιά του, καραδοκώντας την ευκαιρία για την κομματική του ανάρρηση. Και ελέω Αλαβάνου τα κατάφερε.
Αυτή η δεξιά Σοσιαλδημοκρατία του Τσίπρα τι προοπτική έχει σε βάθος χρόνου; Στο άμεσο μέλλον, αν στις επόμενες εκλογές έρθει δεύτερο κόμμα, θα κοιτάξει να ηγηθεί του Ακραίου Κέντρου. Αν τα ποσοστά του συμπεθεριάσουν με αυτά των άλλων κομμάτων της Κέντρο Αριστεράς, τότε κινδυνεύει να εξαερωθεί. ΟΑ. Παπανδρέου, εκτός από χαρισματική προσωπικότητα, είχε ιστορικές ρίζες που έφταναν έως τονΒενιζελισμό (τουλάχιστον). Το ίδιο ισχύει και για τον ιδρυτή της Ν.Δ, Κ. Καραμανλή, που είχε την αντίστοιχη ιστορική καταβολή. Ο Τσίπρας είναι μετέωρος. Η Αριστερά που θα μπορούσε να ήταν η δική του ιστορική ρίζα και δικό του στίγμα δεν υπάρχει πια. Την άφησε στα αζήτητα γιατί του ήταν βάρος. Και με χαμόγελα και ωραίες φωτογραφίες δεν χτίζονται κόμματα, όπως θα έλεγαν και οι ερευνητές μας.