ΤΟ ΤΥΡΙ ΚΑΙ Η ΦΑΚΑ - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

ΤΟ ΤΥΡΙ ΚΑΙ Η ΦΑΚΑ

Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Ετσι επι­γρά­φε­ται σημεί­ω­μα του Πέτρου Παπα­κων­στα­ντί­νου, που αντι­γρά­φου­με από την ISKRA, για τους σχο­λια­σμούς πολ­λών επί­μα­χων πλευ­ρών της πολι­τι­κής καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας.

ΤΟ
ΤΥΡΙ ΚΑΙ Η ΦΑΚΑ 

ΠΕΡΙ ΔΙΗΝΕΚΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ,
ΕΞΥΠΝΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Ανα­κού­φι­ση, ακό­μη και ευφο­ρία προ­κά­λε­σαν σε
μεγά­λο τμή­μα του κόσμου που βλέ­πει με ελπί­δα την κυβέρ­νη­ση
ΣΥΡΙΖΑ οι φωνές υπο­στή­ρι­ξης ή συμ­βι­βα­σμού από τις δύο πλευ­ρές του
Ατλα­ντι­κού: απροσ­δό­κη­τα ισχυ­ρή παρέμ­βα­ση Ομπά­μα, φιλι­κή
κατα­νό­η­ση από τον Γάλ­λο υπουρ­γό Οικο­νο­μι­κών Μισέλ Σαπέν,
ανα­γνώ­ρι­ση από πλευ­ράς Γιούν­κερ ότι η τρόι­κα είναι «τελειω­μέ­νη». Ακό­μη και το
γερ­μα­νι­κό περιο­δι­κό Der Spiegel, που κυκλο­φο­ρού­σε τις προ­άλ­λες με
εξώ­φυλ­λο τον Αλέ­ξη Τσί­πρα στο ρόλο του
«τρελ­λού οδη­γού», που οδη­γεί στο αντί­θε­το ρεύ­μα και απει­λεί να
προ­κα­λέ­σει καρα­μπό­λα στην Ευρώ­πη, λέει τώρα ότι «Ήρθε η ώρα του
συμ­βι­βα­σμού με την Ελλάδα».
Είναι κατα­νοη­τή η προ­σπά­θεια της κυβέρ­νη­σης να
αξιο­ποι­ή­σει αυτές τις ρωγ­μές στο διε­θνές σύστη­μα για να
ηρε­μή­σει τις αγο­ρές, απο­τρέ­πο­ντας τα σχέ­δια όσων συνε­χί­ζουν να εκβιά­ζουν ένα
επι­κίν­δυ­νο bankrun, και να καθη­συ­χά­σει τα πιο ευά­λω­τα στην
εκστρα­τεία του τρό­μου κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα. Άλλο να καθυχάσουν,
όμως, κι άλλο να απο­κοι­μί­σουν το λαό, ίσα- ίσα την ώρα που είναι όσο ποτέ
ανα­γκαία η δυνα­μι­κή παρέμ­βα­σή του στη σκλη­ρή μάχη που εγγρά­φε­ται στην
ημε­ρή­σια διά­τα­ξη. Για­τί οι όποιες ρωγ­μές στο ευρωατλαντικό
σύστη­μα δεν δικαιο­λο­γούν σε τίπο­τα την αμέ­ρι­μνη αισιο­δο­ξία όσων
πιστεύ­ουν μόνο ό,τι θέλουν να πιστέψουν.
Η κυβέρ­νη­ση Ομπά­μα ανησυχεί
για τη μετα­τρο­πή της Ε.Ε. σε μετα­μο­ντέρ­να γερμανική
αυτο­κρα­το­ρία, για τις υφε­σια­κές πολι­τι­κές του Βερο­λί­νου που
δυσχε­ραί­νουν και την αμε­ρι­κα­νι­κή οικο­νο­μία και για τις προ­ο­πτι­κές του ακήρυκτου
νομι­σμα­τι­κού πολέ­μου μετα­ξύ δολα­ρί­ου και ευρώ. Για τους λόγους αυτούς δελεάζεται
να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τη νέα ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση ως δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό χαρτί
πίε­σης της Μέρ­κελ, προσ­δο­κώ­ντας και θωρά­κι­ση ή και
ενί­σχυ­ση της αμε­ρι­κα­νι­κής επιρ­ρο­ής στην Ανα­το­λι­κή Μεσό­γειο. Αυτό όμως δεν
σημαί­νει ότι θα σκο­τω­θεί με τη Μέρ­κελ για τα ωραία μάτια της μικρής Ελλάδας,
όπως θα γίνει σαφές και στη συνά­ντη­ση του Ομπά­μα
με τη Γερ­μα­νί­δα καγκε­λά­ριο στο Λευ­κό Οίκο,
στις 9 Φεβρουα­ρί­ου.
Αντί­στοι­χα, η Γαλ­λία
συμπιέ­ζε­ται από τις πολι­τι­κές λιτό­τη­τας του Βερο­λί­νου και αγω­νιά για τη
στα­δια­κή υπο­βάθ­μι­σή της, από το ρόλο του συγκυ­βερ­νή­τη, σε
εκεί­νον του ελάσ­σο­νος εταί­ρου της Γερ­μα­νί­ας. Λογι­κό είναι λοι­πόν να θέλει να
χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τις παρα­δο­σια­κά φιλι­κές σχέ­σεις της με την Ελλά­δα για να
επα­να­βε­βαιώ­σει το ρόλο της ως γέφυ­ρας Βορ­ρά- Νότου και να ενι­σχύ­σει το ειδικό
βάρος της μέσα στην Ε.Ε. Αυτό όμως δεν σημαί­νει ότι είναι
έτοι­μη να συμπρά­ξει σε ένα αντι- Μέρ­κελ μέτω­πο, όπως έκα­νε σαφές ο Σαπέν στην
κοι­νή συνέ­ντευ­ξη Τύπου με τον Γιάν­νη Βαρου­φά­κη, όπου έσπευ­σε να
επι­βε­βαιώ­σει την πίστη του στο γαλ­λο­γερ­μα­νι­κό άξο­να. Άλλω­στε, η Γαλ­λία έχει τη
μεγα­λύ­τε­ρη έκθε­ση στο ελλη­νι­κό χρέ­ος μετά τη Γερμανία
(ανα­λο­γι­κά με το ΑΕΠ της ακό­μη μεγα­λύ­τε­ρη) και όπως έχει κάνει απο­λύ­τως σαφές
συζη­τά μόνο επι­μή­κυν­ση, αλλά σε καμία περί­πτω­ση δια­γρα­φή του
ελλη­νι­κού χρέους.

Με αυτά τα δεδο­μέ­να, το «φιλελ­λη­νι­κό
ρεύ­μα» της ευρω­α­τλα­ντι­κής κοι­νό­τη­τας μπο­ρεί να
οδη­γή­σει σε μια μοι­ραία παγί­δευ­ση της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ σε έναν πολύ επώδυνο
συμ­βι­βα­σμό, ο οποί­ος, ακό­μη κι αν σώσει κάποια προ­σχή­μα­τα, θα υπο­νο­μεύ­σει εν τη
γενέ­σει της τη νέα ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση. Ένα συμ­βι­βα­σμό ο οποί­ος θα καταρ­γή­σει την
τρόι­κα για να εγκα­τα­στή­σει έναν άλλο, πιο «νομι­μο­ποι­η­μέ­νο»
μηχα­νι­σμό επί­βλε­ψης, θα καταρ­γή­σει το Μνη­μό­νιο για να επι­κυ­ρώ­σει ένα άλλο, πιο
εύη­χο «πρό­γραμ­μα διαρ­θρω­τι­κών αλλα­γών» και θα αρκε­στεί σε μια ορια­κή
βελ­τί­ω­ση της εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέ­ους, όχι πολύ δια­φο­ρε­τι­κή από εκείνη
που οι δανει­στές είχαν ούτως ή άλλως υπο­σχε­θεί στον
Σαμα­ρά.

Θέλω να ελπί­ζω ότι η κυβέρ­νη­ση του
Αλέ­ξη Τσί­πρα θα επι­δεί­ξει και τη θέλη­ση και τη δύνα­μη να αντισταθεί
στους Κύκλω­πες χωρίς να παρα­δο­θεί στις Σει­ρή­νες. Ωστό­σο τα
μηνύ­μα­τα που έστει­λε από το Λον­δί­νο ο υπουρ­γός Οικονομικών-
λίγα εικο­σι­τε­τρά­ω­ρα μετά τη σθε­να­ρή στά­ση του απέ­να­ντι στον
Ντάι­σελ­μπλουμ, που ενί­σχυ­σε κατά πολύ το κύρος του, εσωτερικά
και διε­θνώς- προ­κα­λούν εύλο­γη ανησυχία.
Με δηλώ­σεις του στους Financial
Times, ο Γιάν­νης Βαρου­φά­κης είπε ότι η Ελλά­δα δεν διεκ­δι­κεί
δια­γρα­φή χρέ­ους, αλλά «ανταλ­λα­γή» του (menu of debt
swaps), στο πλαί­σιο μιας «έξυ­πνης μηχα­νι­κής χρέ­ους». Αυτή η
«έξυ­πνη» λύση προ­βλέ­πει ότι το χρέ­ος που κατέ­χει η ΕΚΤ θα
ανταλ­λα­γεί με «διη­νε­κή ομό­λο­γα» (perpetual bonds), για τα οποία
η Ελλά­δα θα πλη­ρώ­νει μόνο (χαμη­λούς) τόκους, χωρίς να
απο­πλη­ρώ­νει τα κεφά­λαια δανει­σμού. Όσο για το μεγα­λύ­τε­ρο μέρος
του χρέ­ους, που αφο­ρά το EFSF και τα κρά­τη- μέλη, θα ανταλλαγεί
με ομό­λο­γα με ρήτρα ανά­πτυ­ξης, που σημαί­νει ότι δεν θα απο­πλη­ρώ­νου­με αν η
ανά­πτυ­ξη δεν περ­νά το όριο του 3%.
Απα­ντώ­ντας στις αιτιά­σεις φίλων και αντιπάλων
του ΣΥΡΙΖΑ ότι πρό­κει­ται για «κωλο­τού­μπα», που
εντα­φιά­ζει το αίτη­μα της δια­γρα­φής χρέ­ους, ο
Γιάν­νης Βαρου­φά­κης ισχυ­ρί­στη­κε- όπως είχε κάνει και προ­ε­κλο­γι­κά- ότι πρόκειται,
ουσια­στι­κά, για δια­γρα­φή χρέ­ους με άλλο όνο­μα. Βαφτί­ζου­με
δηλα­δή το ψάρι κρέ­ας για να ξεγε­λά­σου­με τους κου­τό­φρα­γκους και
να μπο­ρέ­σει ο Σόι­μπλε να «που­λή­σει» στους ψηφο­ρό­ρους του αυτή
τη λύση χωρίς να τους εξα­γριώ­σει. Ας μας επι­τρα­πεί να αμφι­βά­λου­με πολύ ζωη­ρά για
το πόσο «έξυ­πνη», από πολι­τι­κή άπο­ψη, είναι αυτή η ιδόρ­ρυθ­μη «μηχα­νι­κή
χρέ­ους». Εκτι­μά­με ότι ενώ δεν υπάρ­χει περί­πτω­ση να γίνει απο­δε­κτή από
τους δανει­στές (εκτός, ίσως, από κάποια πολύ περιο­ρι­σμέ­νη και υπό αυστηρούς
όρους εφαρ­μο­γή της ρήτρας ανά­πτυ­ξης), στέλ­νει ένα μήνυμα
υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τας προς το Βερο­λί­νο, ακρι­βώς τη στιγ­μή που θα έπρε­πε να κάνει το
αντί­θε­το.
Τη δυσπι­στία μας αυτή ενι­σχύ­ουν και άλλες
δηλώ­σεις του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών στο Σίτι του Λον­δί­νου, οι
οποί­ες κάπο­τε συγκρού­ο­νταν με δεσμεύ­σεις του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέ­ξη Τσί­πρα και άλλων
υπουρ­γών. Αίφ­νης, ο Γιάν­νης Βαρου­φά­κης δια­βε­βαί­ω­σε ότι θα
επι­μεί­νει σε (μικρό­τε­ρα) πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα έστω κι αν αυτό
σημά­νει εγκα­τά­λει­ψη των υπε­σχη­μέ­νων κοι­νω­νι­κών προ­γραμ­μά­των,
ότι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις (για παρά­δειγ­μα, στο λιμά­νι του Πει­ραιά)
θα συνε­χι­στούν, έστω με άλλα κρι­τή­ρια και ότι δεν υπάρ­χει περίπτωση
κρα­τι­κο­ποί­η­σης των τραπεζών.
Ακό­μη χει­ρό­τε­ρα, που δεν υπήρ­χε κανείς προφανής
λόγος για τέτοιες δηλώ­σεις υπο­χώ­ρη­σης. Η διε­θνής συμπά­θεια για
την Ελλά­δα είχε γιγα­ντω­θεί, όπως πρό­δι­δαν και οι ελλη­νι­κές σημαί­ες στο τεράστιο
συλ­λα­λη­τή­ριο των Podemos. Το εσω­τε­ρι­κό μέτωπο
ήταν πιο ισχυ­ρό από ποτέ και η κοι­νω­νι­κή βάση της Αρι­στε­ράς άρχι­ζε να
γαλ­βα­νί­ζε­ται με την ιδέα ενός αντί­στοι­χου, μεγά­λου συλ­λα­λη­τή­ριου απά­ντη­σης στη
Μέρ­κελ, στην Αθή­να. Αρθρο­γρά­φοι των New York Times, όπως ο
Νομπε­λί­στας Πολ Κρού­γκ­μαν και των Financial Times, όπως ο
Βόλφ­γκανγκ Μιν­χά­ου, έβγαι­ναν «από τα αρι­στε­ρά» στο οικονομικό
πρό­γραμ­μα του ΣΥΡΙΖΑ, τονί­ζο­ντας ότι μια έξο­δος της Ελλά­δας από την ευρω­ζώ­νη θα
ήταν, για τη Γερ­μα­νία, ό,τι ήταν η κατάρ­ρευ­ση της Lehman Brothers
για την Αμε­ρι­κή και συνι­στώ­ντας, άμε­σα ή έμμε­σα, στον Αλέ­ξη
Τσί­πρα, να μη διστά­σει να παί­ξει το χαρ­τί ενός «Σχε­δί­ου
Β» προ­κει­μέ­νου να επι­βά­λει τους όρους του.
Τίπο­τα δεν έχει κερ­δη­θεί και τίπο­τα δεν έχει
χαθεί ακό­μη. Οι δύο κρί­σι­μοι κάβοι που θα καθο­ρί­σουν σε μεγάλο
βαθ­μό την πορεία της νέας κυβέρ­νη­σης είναι οι προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις του
πρω­θυ­πουρ­γού, το ερχό­με­νο Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο και η πρώ­τη συμμετοχή
του σε σύνο­δο κορυ­φής της Ε.Ε., στις 12 Φεβρουα­ρί­ου.
Παρε­πιμ­πτό­ντως, η ημε­ρο­μη­νία αυτή συμπί­πτει με την 70ή επέ­τειο από τη συμφωνία
της κυβέρ­νη­σης  Πλα­στή­ρα με την αντι­προ­σω­πεία του
ΕΑΜ, τη γνω­στή συμ­φω­νία της Βάρ­κι­ζας.
Ευχό­μα­στε και ελπί­ζου­με να δια­ψευ­στούν οι Κασάν­δρες που θα
προ­ε­ξο­φλή­σουν, πέρα από τη σύμ­πτω­ση, έναν συμβολισμό.
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted