Το πρόγραμμα της ΛΑϊκής Ενότητας - Φαιακία

Το πρόγραμμα της ΛΑϊκής Ενότητας

Το αντι­γρά­φου­με από την ISKRA. Κεί­με­νο αρχών, δια­θέ­τει παρα­γρά­φους, που μπο­ρούν να μας εμπνεύ­σουν, την ώρα που κυριαρ­χεί το σοκ από την απύθ­με­νης θρα­σύ­τη­τας κωλο­τού­μπα της ηγε­τι­κής ομά­δας του ΣΥΡΙΖΑ. 

‘Η δημιουρ­γία της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας έχει ως αφε­τη­ρία το συντρι­πτι­κό ΟΧΙ του Ελληνικού
λαού
στο δημο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιουλίου.
Απέ­να­ντι στην τρο­μο­κρα­τία των κυρί­αρ­χων δυνά­με­ων στην Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση και την
Ελλά­δα, η μεγά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, με δυνα­μι­κή παρου­σία των νέων, αντέταξε
μια αυθε­ντι­κή λαϊ­κή εξέ­γερ­ση. Η αντί­στα­ση του
ελλη­νι­κού λαού
, πρω­το­φα­νής σε διάρ­κεια και
μαζι­κό­τη­τα κυρί­ως στα δύο πρώ­τα χρό­νια της επι­βο­λής των μνη­μο­νί­ων, αποτελεί,
επί­σης, μια μεγά­λη παρα­κα­τα­θή­κη για
τη Λαϊ­κή Ενό­τη­τα. Εξέ­φρα­σε τη γενι­κευ­μέ­νη αντί­στα­ση στο στρα­τη­γι­κό σχέδιο
επι­βο­λής διαρ­κούς λιτό­τη­τας, απο­γύ­μνω­σης της εργα­σί­ας από κάθε δικαίωμα,
υφαρ­πα­γής της δημό­σιας περιου­σί­ας, κατά­λυ­σης της δημο­κρα­τί­ας και επιβολής
καθε­στώ­τος περιο­ρι­σμέ­νης κυριαρχίας. 
Μόλις ένα μήνα μετά το «ΟΧΙ» του ελλη­νι­κού λαού στο
δημο­ψή­φι­σμα, η ψήφι­ση του τρί­του Μνη­μο­νί­ου άλλα­ξε δρα­μα­τι­κά το πολι­τι­κό τοπίο.
Η ηγε­τι­κή ομά­δα της κυβέρ­νη­σης που ανα­δεί­χθη­κε από τις εκλο­γές της 25ης
Ιανουα­ρί­ου διέ­λυ­σε βίαια το κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο που τη συνέ­δεε με τη λαϊκή
πλειο­ψη­φία, σπέρ­νο­ντας την απο­γο­ή­τευ­ση και ανα­ζω­πυ­ρώ­νο­ντας τον φόβο. Πέρασε
στην απέ­να­ντι όχθη των Μνη­μο­νια­κών δυνά­με­ων, βομ­βαρ­δί­ζο­ντας τα εργα­ζό­με­να και
μεσαία στρώ­μα­τα με νέα αντι­λαϊ­κά μέτρα. Η εξέ­λι­ξη αυτή επέ­τρε­ψε στους δανειστές
να προ­χω­ρή­σουν σε πολι­τι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα και βια­σμό κάθε έννοιας λαϊκής
κυριαρ­χί­ας. Με το τρί­το  Μνη­μό­νιο η διε­θνής επι­τρο­πεία γίνε­ται ακό­μη πιο
ασφυ­κτι­κή, με κορυ­φαίο δείγ­μα ταπεί­νω­σης τη δημιουρ­γία του δια­βό­η­του fund, του
Ταμεί­ου που υπο­θη­κεύ­ει τη δημό­σια περιου­σία και τον κοι­νω­νι­κό πλού­το για γενιές
ολόκληρες. 
Το τρί­το Μνη­μό­νιο είναι μόνο η αρχή. Ήδη βρίσκονται
στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη η περαι­τέ­ρω διά­λυ­ση των εργα­σια­κών σχέ­σε­ων, η νέα
συρ­ρί­κνω­ση σε εξευ­τε­λι­στι­κά επί­πε­δα των επι­κου­ρι­κών και των κύριων συντά­ξε­ων, η
φορο­ε­πι­δρο­μή στα αγρο­τι­κά εισο­δή­μα­τα και στα μικρο­με­σαία κοι­νω­νι­κά στρώματα,
όπως και σει­ρά άλλων μέτρων που θα προ­ω­θη­θούν τους επό­με­νους μήνες. Ακριβώς
αυτός ο λόγος, σε συν­δυα­σμό με την προ­σπά­θεια να απο­φευ­χθεί η συγκρότηση
αντι­μνη­μο­νια­κού μετώ­που εναλ­λα­κτι­κής πολι­τι­κής, ώθη­σαν την κυβέρ­νη­ση να
παραι­τη­θεί και να οδη­γή­σει τη χώρα σε εκλο­γές- εξπρές. Πρό­κει­ται για προσπάθεια
υφαρ­πα­γής της λαϊ­κής ψήφου, προ­τού ο λαός ενη­με­ρω­θεί και αισθαν­θεί στην
καθη­με­ρι­νό­τη­τά του και σε όλη τους την έκτα­ση τις συνέ­πειες του τρίτου
Μνη­μο­νί­ου. Προ­σπά­θεια, που συνά­ντη­σε την πλή­ρη υπο­στή­ρι­ξη των Ευρωπαίων
επι­κυ­ρί­αρ­χων- Μέρ­κελ, Γιούν­κερ, Μοσκο­βι­σί, Ντάι­ζελ­μπλουμ-, οι οποί­οι πριν δύο
μήνες προ­σπα­θού­σαν να ακυ­ρώ­σουν με κάθε τρό­πο το δικαί­ω­μα δημο­κρα­τι­κής έκφρασης
του ελλη­νι­κού λαού με δημοψήφισμα. 
Ουδείς σοβα­ρός άνθρω­πος πιστεύ­ει πραγ­μα­τι­κά ότι αυτά
τα κατα­στρο­φι­κά, από κοι­νω­νι­κή άπο­ψη, μέτρα μπο­ρεί να είναι αποτελεσματικά
ακό­μη και από τη στε­νά δημο­σιο­νο­μι­κή σκο­πιά. Η απο­τυ­χία τους είναι
προ­ε­ξο­φλη­μέ­νη και θα οδη­γή­σει σε νέα πακέ­τα αντι­λαϊ­κών μέτρων, για να
συνε­χι­στεί ο φαύ­λος κύκλος που γνω­ρί­σα­με με τις προη­γού­με­νες Μνημονιακές
κυβερ­νή­σεις. Εργα­ζό­με­νοι, αγρό­τες, νέοι, επαγ­γελ­μα­τί­ες και μικροί
επι­χει­ρη­μα­τί­ες κατα­στρέ­φο­νται μόνο και μόνο για να εξα­σφα­λι­σθούν οι δόσεις της
δανεια­κής «βοή­θειας», οι οποί­ες την ίδια στιγ­μή της εκτα­μί­ευ­σής τους πηγαίνουν,
κατά το 99%, είτε στους δανει­στές, είτε στους τρα­πε­ζί­τες. Στα­γό­να δεν πέφτει
στην πραγ­μα­τι­κή οικο­νο­μία και στους πολί­τες που βρί­σκο­νται στο χεί­λος του
οικο­νο­μι­κού αφανισμού. 
Είναι αστείο να περι­μέ­νει κανείς ότι αυτή η ηγετική
ομά­δα, που υπέ­γρα­ψε το τρί­το Μνη­μό­νιο και έκτο­τε εγκω­μιά­ζε­ται από τους
εκπρο­σώ­πους των δανει­στών και της εγχώ­ριας ολι­γαρ­χί­ας, θα κατα­φέ­ρει- κάπως,
κάπο­τε- να απε­γκλω­βι­στεί από αυτό. Αν πάρεις το λάθος τρέ­νο, όλοι οι σταθμοί
που θα συνα­ντή­σεις στη δια­δρο­μή σου θα είναι λάθος. Και είναι αιθεροβάμων
όποιος πιστεύ­ει ότι μπο­ρεί να τα βάλει με τα μεγά­λα συμ­φέ­ρο­ντα μια κυβέρνηση
που δέχθη­κε να κόψει άμε­σα 93 ευρώ τον μήνα από τους φτω­χό­τε­ρους των φτωχών,
συρ­ρι­κνώ­νο­ντας την κατώ­τα­τη σύντα­ξη στο εξευ­τε­λι­στι­κό όριο των 393 ευρώ !


ΓΙΑ ΕΝΑ
ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ”ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ”
Για όλους αυτούς τους λόγους κατέ­στη επεί­γου­σα ανάγκη
η συγκρό­τη­ση της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας, ενός πολι­τι­κού και κοι­νω­νι­κού μετώπου
ανα­τρο­πής των Μνη­μο­νί­ων και της εξο­ντω­τι­κής λιτό­τη­τας, της αντιδημοκρατικής
εκτρο­πής και της μετα­τρο­πής της Ελλά­δας σε ευρω­α­ποι­κία με μοχλό το χρέος. 
Χρεια­ζό­μα­στε ένα μεγά­λο λαϊ­κό, πατριω­τι­κό μέτωπο
αξιο­πι­στί­ας, συνέ­πειας και ανι­διο­τέ­λειας που θα ανα­στυ­λώ­σει τις προδομένες
ελπί­δες, θα νική­σει τον φόβο και θα δώσει αέρα νίκης στο μεγά­λο, λαϊ­κό και
νεα­νι­κό ρεύ­μα του «ΟΧΙ» της 5ης Ιου­λί­ου. Ματαιο­πο­νούν όσοι
προ­σπα­θούν να δια­βά­λουν εκ των προ­τέ­ρων αυτή την προ­σπά­θεια μιλώ­ντας για
«απο­στα­σία» που έρι­ξε τάχα την «πρώ­τη αρι­στε­ρή κυβέρ­νη­ση». Απο­στά­τη­σαν από την
Αρι­στε­ρά μόνον εκεί­νοι που επέ­λε­ξαν να γίνουν η τρί­τη Μνη­μο­νια­κή κυβέρνηση
αυτού του τόπου. 
Η Λαϊ­κή Ενό­τη­τα δεν είναι εκλο­γι­κή σημαία ευκαιρίας,
ούτε φιλο­δο­ξεί να προ­στε­θεί στα κόμ­μα­τα του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου, πολιτικού
κατε­στη­μέ­νου. Απο­τε­λεί συσπεί­ρω­ση πολι­τι­κών οργα­νώ­σε­ων, κινή­σε­ων και ανένταχτων
πολι­τών, που φιλο­δο­ξεί να εκφρά­σει, να εμπνεύ­σει και να ενι­σχύ­σει ένα
πραγ­μα­τι­κό λαϊ­κό κίνη­μα, με πρω­το­βου­λί­ες αυτο­ορ­γά­νω­σης. Θέλου­με να γίνει η φωνή
εκεί­νων που σήμε­ρα δεν έχουν φωνή, η δύνα­μη των αδυ­νά­μων. Θέλου­με να είναι η
αφε­τη­ρία για το μέτω­πο που θα εκπρο­σω­πή­σει τη συμ­μα­χία των εργα­ζο­μέ­νων, των ανέργων,
της αγρο­τιάς, των αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νων, των μικρο­με­σαί­ων στρω­μά­των της πόλης, της
δια­νό­η­σης και των ανθρώ­πων του πολι­τι­σμού, στην κοι­νή προ­σπά­θεια για ν’ αλλάξει
δρό­μο η ελλη­νι­κή κοινωνία. 
Σ’ αυτή την προ­σπά­θεια δεν χωρούν λογι­κές ηγεμονισμού
και απο­κλει­στι­κής αλή­θειας. Έχουν θέση διά­φο­ρες κοι­νω­νι­κές ευαισθησίες,
προ­ο­δευ­τι­κές πολι­τι­κές παρα­δό­σεις και ιδε­ο­λο­γι­κές προ­τι­μή­σεις. Είναι όρος
ύπαρ­ξης αυτού του μετώ­που η δημο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία του, με κέντρο τους ίδιους
τους αγω­νι­στές, τις διεκ­δι­κή­σεις και τις ανα­ζη­τή­σεις τους. Οι δυνά­μεις, οι
αγω­νι­στές και αγω­νί­στριες που συμ­με­τέ­χουν στη Λαϊ­κή Ενό­τη­τα συν­δέ­ο­νται με
ισχυ­ρή πολι­τι­κή συμ­φω­νία για μια άμε­ση, ζωτι­κά ανα­γκαία, ριζοσπαστική
εναλ­λα­κτι­κή λύση στη Μνη­μο­νια­κή τρα­γω­δία. Μια λύση που θα λει­τουρ­γή­σει προς
όφε­λος των λαϊ­κών τάξε­ων, σε βάρος του μεγά­λου κεφα­λαί­ου, που θα απαλ­λά­ξει την
Ελλά­δα από τη θανά­σι­μη επι­κυ­ριαρ­χία των ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέντρων. Μας ενώ­νει η
κοι­νή ανα­ζή­τη­ση, μέσα από δια­φο­ρε­τι­κούς δρό­μους, μιας νέας κοινωνίας,
απε­λευ­θε­ρω­μέ­νης από τα δεσμά της εκμε­τάλ­λευ­σης και κάθε είδους κατα­πί­ε­σης, μιας
κοι­νω­νί­ας με αλλη­λεγ­γύη, δικαιο­σύ­νη και ελευ­θε­ρία, στο δρό­μο για το σοσιαλισμό
του 21ου αιώνα. 
ΤΑ ΑΜΕΣΑ
ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Άμε­ση, βασι­κή επι­δί­ω­ξη της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας είναι να
δημιουρ­γη­θούν, μέσα από τα κοι­νω­νι­κά κινή­μα­τα και την πολι­τι­κή δρά­ση, μέσα κι
έξω από τη Βου­λή, οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τη ριζο­σπα­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή λύση στη
σημε­ρι­νή, Μνη­μο­νια­κή πραγματικότητα. 
Οι βασι­κές συντε­ταγ­μέ­νες του άλλου δρό­μου έχουν ήδη
προσ­διο­ρι­στεί από πολ­λές αρι­στε­ρές δυνά­μεις, ριζο­σπα­στι­κά κινή­μα­τα και
προ­ο­δευ­τι­κούς επι­στή­μο­νες.  Η εναλ­λα­κτι­κή λύση που υπερασπιζόμαστε
επι­χει­ρεί να δώσει απα­ντή­σεις σε όλα τα καί­ρια προ­βλή­μα­τα της οικο­νο­μί­ας, της κοινωνίας,
του κρά­τους και της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής. Ασφα­λώς και δεν περιο­ρί­ζε­ται στο θέμα
της νομι­σμα­τι­κής πολι­τι­κής, όπως υπο­στη­ρί­ζουν οι πλα­στο­γρά­φοι και συκοφάντες
που μιλά­νε για «λόμπι της δραχμής». 
Το πρό­βλη­μα με αυτή την εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση δεν είναι
η τάχα ανε­παρ­κής «τεχνι­κή» επε­ξερ­γα­σία της, αλλά η ελλι­πής πολιτική
προ­ε­τοι­μα­σία της: το γεγο­νός ότι δεν έχει συζη­τη­θεί στον απαι­τού­με­νο βαθ­μό μέσα
στο λαό και στις κοι­νω­νι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες. Δηλα­δή, ανά­με­σα σε εκεί­νους που θα
κλη­θούν να παλέ­ψουν σκλη­ρά, απέ­να­ντι σε τερά­στια συμ­φέ­ρο­ντα, για την υλοποίησή
της. Αυτό το κενό φιλο­δο­ξού­με να καλύ­ψου­με άμε­σα, με μια μεγά­λη καμπάνια
δημό­σιου δια­λό­γου, απέ­να­ντι σ’ όσους πασχί­ζουν να επι­βά­λουν ένα νέο «ιδιώ­νυ­μο».
Να δαι­μο­νο­ποι­ή­σουν, ακό­μη και να ποι­νι­κο­ποι­ή­σουν την «απα­γο­ρευ­μέ­νη» συζήτηση. 
Τα άμε­σα, κατε­πεί­γο­ντα μέτρα που πρέ­πει να ληφθούν για
ν’ ανοί­ξει ένας νέος δρό­μος είναι: 
-Η κατάρ­γη­ση των κοι­νω­νι­κά και οικονομικά
κατα­στρο­φι­κών Μνη­μο­νί­ων και των αποι­κια­κών, δανεια­κών συμ­βά­σε­ων υπο­θή­κευ­σης του
μέλ­λο­ντός μας, που τα συνοδεύουν. 
-Η δια­κο­πή πλη­ρω­μών του χρέ­ους- τη μη 
βιω­σι­μό­τη­τα του οποί­ου ανα­γνω­ρί­ζει, από τη δική του σκο­πιά, ακό­μη και το ΔΝΤ-
με στό­χο τη συνο­λι­κή δια­γρα­φή του μεγα­λύ­τε­ρου μέρους του. Η δια­κο­πή πλη­ρω­μών θα
συνο­δευ­τεί από πολι­τι­κές και νομι­κές ενέρ­γειες, σε διε­θνές επί­πε­δο, οι οποίες
θα αξιο­ποι­ή­σουν και το σχε­τι­κό πόρι­σμα της Επι­τρο­πής Αλή­θειας της Βουλής. 
-Ανε­ξάρ­τη­τα, αλλά παράλ­λη­λα με τη διε­θνή δρά­ση για το
θέμα του χρέ­ους, θα διεκ­δι­κη­θούν άμε­σα- πολι­τι­κά, νομι­κά, κινη­μα­τι­κά- και με
επι­μο­νή οι γερ­μα­νι­κές οφει­λές, δηλα­δή το κατο­χι­κό δάνειο και οι αποζημιώσεις
για τα θύμα­τα και τις κατα­στρο­φές της ναζι­στι­κής θηριωδίας. 
-Ο άμε­σος τερ­μα­τι­σμός της λιτό­τη­τας και η εφαρμογή
μιας πολι­τι­κής ανα­δια­νο­μής του κοι­νω­νι­κού πλού­του προς όφε­λος των εργα­ζό­με­νων στρωμάτων
και σε βάρος των ολι­γαρ­χών. Ιδιαί­τε­ρη μέρι­μνα πρέ­πει να υπάρ­ξει για τα πιο
χτυ­πη­μέ­να από την κρί­ση κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα, με στή­ρι­ξη των εισο­δη­μά­των τους και
στα­δια­κή αύξη­ση των κατώ­τα­των μισθών, συντά­ξε­ων και επι­δο­μά­των ανεργίας,
εξα­σφά­λι­ση ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής περί­θαλ­ψης και βασι­κών αγα­θών (ρεύ­μα, νερό,
θέρ­μαν­ση) για όλους. 
Γενι­κό­τε­ρα, θα στη­ρι­χθούν οι μισθοί, οι συντά­ξεις και
οι κοι­νω­νι­κές δαπά­νες για τη δημό­σια δωρέ­αν παι­δεία, τη λαϊ­κή υγεία, τον
πολι­τι­σμό. Θα ενθαρ­ρυν­θεί η στα­δια­κή αύξη­σή τους, σε συνάρ­τη­ση με τους
ανα­πτυ­ξια­κούς ρυθ­μούς. Θα αναι­ρε­θούν τα εξο­ντω­τι­κά, για τους αγρό­τες και τους
ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες, φορο­λο­γι­κά και άλλα μνη­μο­νια­κά μέτρα. Θα καταρ­γη­θεί ο
ΕΝΦΙΑ και θα θεσπι­σθεί φόρος μόνο για την πολύ μεγά­λη, ακί­νη­τη περιουσία. 
-Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και η λει­τουρ­γία τους υπό
καθε­στώς κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου, με από­λυ­τη εξα­σφά­λι­ση της λαϊ­κής απο­τα­μί­ευ­σης. Το
νέο, εθνι­κο­ποι­η­μέ­νο και απαλ­λαγ­μέ­νο από την πατρω­νία της ΕΚΤ τρα­πε­ζι­κό σύστημα
θα εξα­σφα­λί­σει τη ζωτι­κά ανα­γκαία «σει­σά­χθεια» στα εξου­θε­νω­μέ­να από την κρίση
νοι­κο­κυ­ριά. Θα παρέ­χει την εξί­σου ανα­γκαία ρευ­στό­τη­τα στους επαγ­γελ­μα­τί­ες και
τις μικρές ή μεσαί­ες επι­χει­ρή­σεις που κιν­δυ­νεύ­ουν με αφα­νι­σμό. Στην κατεύθυνση
αυτή θα επα­να­λει­τουρ­γή­σουν η Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα και το Ταχυ­δρο­μι­κό Ταμιευτήριο
και θα διε­ρευ­νη­θούν τα σκάν­δα­λα του ξεπου­λή­μα­τός τους. Η εθνι­κο­ποί­η­ση των
τρα­πε­ζών θα επι­τρέ­ψει την άμε­ση και σε βάθος διε­ρεύ­νη­ση των θαλασ­σο­δα­νεί­ων που
έχουν χορη­γη­θεί σε μονο­πω­λια­κούς ομί­λους και της φορο­δια­φυ­γής μέσω διάφορων
λιστών τύπου Λαγκάρντ.  
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ
ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
Παράλ­λη­λα με αυτά τα κατε­πεί­γο­ντα μέτρα, που θα δώσουν
μια πρώ­τη ανά­σα στην οικο­νο­μία και τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα, θα προωθηθούν
ριζο­σπα­στι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις για την αλλα­γή του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου μοντέ­λου ανάπτυξης
και την ανα­τρο­πή των κοι­νω­νι­κών συσχε­τι­σμών υπέρ του λαού και σε βάρος των
δια­πλε­κό­με­νων ολιγαρχών.
Οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις αυτές, μετα­ξύ άλλων, περιλαμβάνουν: 
-Τη ριζο­σπα­στι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση της εργα­σια­κής νομοθεσίας,
με επα­να­φο­ρά των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων και των ελεύ­θε­ρων συλλογικών
δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων. Από­κρου­ση της εργο­δο­τι­κής αυθαι­ρε­σί­ας, αυστη­ρό­τα­τα όρια και
αντι­κί­νη­τρα στις απο­λύ­σεις,  ενερ­γο­ποί­η­ση και ενί­σχυ­ση των επιθεωρήσεων
εργα­σί­ας. Δημό­σιος, κοι­νω­νι­κός, ανα­βαθ­μι­σμέ­νος ΟΑΕΔ και κατάρ­γη­ση των ιδιωτικών
εται­ρειών επι­νοι­κί­α­σης εργαζομένων. 
-Τη δημιουρ­γία ενός στα­θε­ρού, κοι­νω­νι­κά δίκαιου και
ανα­δια­νε­μη­τι­κού φορο­λο­γι­κού συστή­μα­τος, ώστε να πλη­ρώ­σουν επι­τέ­λους τα βάρη της
κρί­σης όχι τα συνή­θη υπο­ζύ­για, αλλά οι έχο­ντες και κατέχοντες. 
-Τον τερ­μα­τι­σμό των αρπα­κτι­κών ιδιωτικοποιήσεων,
συρ­ρι­κνώ­σε­ων και δια­λύ­σε­ων επι­χει­ρή­σε­ων, δικτύ­ων και υπο­δο­μών (ΔΕΗ, φυσικό
αέριο, λιμά­νια, αερο­δρό­μια, ακί­νη­τα δημο­σί­ου κ.α.). Την άμε­ση κατάρ­γη­ση του
ΤΑΙΠΕΔ. Την επα­νά­κτη­ση της δημό­σιας περιου­σί­ας που εκποι­ή­θη­κε στο ιδιωτικό
κεφά­λαιο με ακύ­ρω­ση των παρά­νο­μων και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κών απο­φά­σε­ων για την
εκχώ­ρη­σή τους, χωρίς απο­ζη­μί­ω­ση, με εξαί­ρε­ση τους μικρο­με­τό­χους. Την
εθνι­κο­ποί­η­ση, ανα­συ­γκρό­τη­ση και λει­τουρ­γία υπό καθε­στώς εργα­τι­κού- κοινωνικού
ελέγ­χου όλων των στρα­τη­γι­κής σημα­σί­ας επι­χει­ρή­σε­ων, δικτύ­ων και υπο­δο­μών, που
θα ανα­λά­βουν και τον ρόλο της ατμο­μη­χα­νής της οικο­νο­μί­ας. Στό­χος είναι μια
ταχεία οικο­νο­μι­κή ανα­ζω­ο­γό­νη­ση που θα δημιουρ­γεί θέσεις εργα­σί­ας, θα ενισχύει
τη θέση των εργα­ζο­μέ­νων και θα σέβε­ται το περιβάλλον. 
-Ανα­συ­γκρό­τη­ση του δια­λυ­μέ­νου εθνι­κού συστήματος
υγεί­ας, των δημο­σί­ων νοσο­κο­μεί­ων και ενός πρω­το­βάθ­μιου συστή­μα­τος υγεί­ας υψηλής
ποιό­τη­τας, προ­σι­τού σε όλους, στο κέντρο και την περιφέρεια. 
-Αντι­με­τώ­πι­ση της πολι­τι­στι­κής ερή­μω­σης, διασφάλιση
του δημό­σιου χαρα­κτή­ρα των πολι­τι­στι­κών θεσμών και της πρό­σβα­σης όλου του λαού
στην πολι­τι­στι­κή δημιουρ­γία. Στή­ρι­ξη από το δημό­σιο κάθε δημιουργικής
πρω­το­βου­λί­ας των ανθρώ­πων του πολι­τι­σμού και των ίδιων των πολιτών. 
-Οικο­νο­μι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση με μετα­τό­πι­ση του κέντρου
βάρους α) από την κατα­νά­λω­ση εισα­γό­με­νων προ­ϊ­ό­ντων στην παρα­γω­γή (κυρί­ως στη
βιο­μη­χα­νι­κή και αγρο­τι­κή παρα­γω­γή προ­ϊ­ό­ντων υψη­λής ποιό­τη­τας) και β) από τη
συμπί­ε­ση του εργα­τι­κού κόστους στη μεγέ­θυν­ση της προ­στι­θέ­με­νης αξίας.
Επι­διώ­κου­με, εν τέλει, τη μετά­βα­ση από μια ανά­πτυ­ξη που εξυ­πη­ρε­τεί τους
σφε­τε­ρι­στές της εργα­σί­ας και της φύσης σε μια ανά­πτυ­ξη που θα έχει στο κέντρο
της την τεχνο­λο­γι­κή ανα­νέ­ω­ση, την και­νο­το­μία, τη σύγ­χρο­νη οργά­νω­ση και, κυρίως,
τους παρα­γω­γούς του κοι­νω­νι­κού πλού­του. Μια ανά­πτυ­ξη που θα στη­ρί­ζε­ται στη δική
τους γνώ­ση, εμπει­ρία, μερά­κι και δημιουρ­γι­κό­τη­τα. Προς αυτή την κατεύ­θυν­ση θα
χρεια­στεί μια πολι­τι­κή δημο­κρα­τι­κού κεντρι­κού και περι­φε­ρεια­κού σχε­δια­σμού, με
τη συμ­με­το­χή και συνα­πό­φα­ση των τοπι­κών κοι­νω­νιών, και με έντο­νη περιβαλλοντική
διάσταση. 
– Τη γεν­ναία ενί­σχυ­ση της δημό­σιας, δωρε­άν παιδείας
και της έρευ­νας, που απο­τε­λεί, πέραν των άλλων, και βασι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για μια
παρα­γω­γι­κή στρο­φή προς ένα νέο, απο­δο­τι­κό κοι­νω­νι­κό πρότυπο. 
– Ουσιώ­δης συνι­στώ­σα της οικο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης θα
είναι ο «τρί­τος» (πλάι στον κρα­τι­κό και τον ιδιω­τι­κό) τομέ­ας, της κοινωνικής
οικο­νο­μί­ας (συνε­ται­ρι­σμοί, αυτο­δια­χει­ρι­ζό­με­νες επι­χει­ρή­σεις που έχουν
εγκα­τα­λει­φθεί από τους ιδιο­κτή­τες τους, δομές αλλη­λεγ­γύ­ης κλπ). Θα απαι­τη­θεί η
γεν­ναιό­δω­ρη ενί­σχυ­σή του από το δημό­σιο τρα­πε­ζι­κό σύστη­μα και τον κρατικό
μηχανισμό. 
-Την πολι­τι­κή αλλη­λεγ­γύ­ης και ανθρω­πιάς απέ­να­ντι στους
πρό­σφυ­γες και τους οικο­νο­μι­κούς μετα­νά­στες. Θα πολε­μή­σου­με ενερ­γά κάθε
ξενο­φο­βι­κή και ρατσι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση- με ακραία την περί­πτω­ση της φασιστικής
Χρυ­σής Αυγής- που τεί­νει να μετα­τρέ­ψει τον κοι­νω­νι­κό πόλε­μο του κεφα­λαί­ου σε
εθνο­τι­κό «εμφύ­λιο» πόλε­μο, στο εσω­τε­ρι­κό του κόσμου της εργα­σί­ας. Θα
αγω­νι­στού­με ενα­ντί­ον των ιμπε­ρια­λι­στι­κών πολέ­μων που παρο­ξύ­νουν το προσφυγικό
και μετα­να­στευ­τι­κό πρό­βλη­μα. Θα διεκ­δι­κή­σου­με τη στή­ρι­ξη που οφεί­λουν στη χώρα
μας και στις άλλες χώρες «πρώ­της γραμ­μής» οι άλλες, βορειό­τε­ρες χώρες της
Ευρώ­πης,  απαι­τώ­ντας παράλ­λη­λα την κατάρ­γη­ση του Δου­βλί­νου ΙΙ που
μετα­τρέ­πει την Ελλά­δα σε φυλα­κή μεταναστών. 
EΞΟΔΟΣ ΑΠΟ
ΤΗ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ
Έχου­με πλή­ρη επί­γνω­ση ότι και μόνη η ακύ­ρω­ση των
Μνη­μο­νί­ων- και πολύ περισ­σό­τε­ρο οι δομι­κές ριζο­σπα­στι­κές αλλα­γές που
περι­γρά­ψα­με- θα προ­κα­λέ­σουν τη σφο­δρή αντί­δρα­ση των κυρί­αρ­χων δυνά­με­ων της ΕΕ.
Θα προ­σπα­θή­σουν να στραγ­γα­λί­σουν το εγχεί­ρη­μά μας από την πρώ­τη στιγ­μή, με
βασι­κό μοχλό τη δια­κο­πή της ρευ­στό­τη­τας στις τρά­πε­ζες από την ΕΚΤ. Αυτό
άλλω­στε, το ζήσα­με ήδη το προη­γού­με­νο εξά­μη­νο, ακό­μη και με την πολύ
μετριο­πα­θέ­στε­ρη πολι­τι­κή της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. 
Επο­μέ­νως, τα ζητή­μα­τα της εξό­δου από την ευρω­ζώ­νη και
της ρήξης με τις νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πολι­τι­κές και επι­λο­γές της Ε.Ε., η οποία
ακο­λου­θεί όλο και πιο αντι­δρα­στι­κούς και αντι­δη­μο­κρα­τι­κούς δρό­μους, τίθενται
στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη, όχι ως προ­ϊ­όν κάποιας ιδε­ο­λο­γι­κής εμμο­νής, αλλά με όρους
στοι­χειώ­δους πολι­τι­κού ρεα­λι­σμού. Η οδυ­νη­ρά απο­κτη­μέ­νη πεί­ρα των τελευταίων
μηνών έδει­ξε και στους πιο δύσπι­στους ότι οι κυρί­αρ­χες δυνά­μεις στη σημερινή,
γερ­μα­νι­κή ΕΕ δεν είναι ούτε «σύμ­μα­χοι», ούτε «εταί­ροι». Είναι οικονομικοί
εκβια­στές και πολι­τι­κοί βια­στές. Και δεν διστά­ζουν να εκδι­κού­νται έναν ολόκληρο
λαό με την πιο ανε­λέ­η­τη εκδο­χή «συλ­λο­γι­κής τιμω­ρί­ας», όταν δεν τους αρέ­σουν οι
απο­φά­σεις του. 
Η ανά­κτη­ση της νομι­σμα­τι­κής κυριαρ­χί­ας και η
καθιέ­ρω­ση, με νέους, δημο­κρα­τι­κούς, κοι­νω­νι­κούς και ανα­πτυ­ξια­κούς όρους,
εθνι­κού νομί­σμα­τος, δεν απο­τε­λούν αυτο­σκο­πό. Είναι ένα από τα ανα­γκαία εργαλεία
για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση των ριζο­σπα­στι­κών αλλα­γών που περι­γρά­ψα­με- και για τις
οποί­ες, βέβαια, τελι­κός εγγυ­η­τής δεν θα είναι το νόμι­σμα, αλλά ο αγώ­νας των
λαϊ­κών τάξε­ων. Παρά τις ανα­πό­φευ­κτες δυσκο­λί­ες των πρώ­των μηνών, τίπο­τα δεν
δικαιο­λο­γεί τις Κασ­σάν­δρες που ταυ­τί­ζουν ένα τέτοιο βήμα με οικονομικό
ολο­καύ­τω­μα και εθνι­κή κατα­στρο­φή. Μέσα στον εικο­στό αιώ­να, 69 νομισματικές
ενώ­σεις κατέρ­ρευ­σαν στον πλα­νή­τη, χωρίς να έρθει το τέλος του κόσμου. Η
καθιέ­ρω­ση εθνι­κού νομί­σμα­τος ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την εφαρ­μο­γή ενός προοδευτικού
προ­γράμ­μα­τος ανα­συ­γκρό­τη­σης και διε­ξό­δου, δεν είναι μόνο μια βιώ­σι­μη επιλογή,
αλλά και μια επι­λο­γή ελπί­δας, που μπο­ρεί να βάλει τη χώρα σε μια νέα,
ανα­πτυ­ξια­κή τροχιά. 
Δεν είμα­στε νοσταλ­γοί της καπι­τα­λι­στι­κής Ελλά­δας της
δραχ­μής. Ξέρου­με ότι κάθε άλλο παρά παρά­δει­σος για τις εκμε­ταλ­λευό­με­νες τάξεις
ήταν η προ- ευρώ κατά­στα­ση της χώρας μας. Αλλά τα 13 χρό­νια που ζού­με με το
ευρώ, ιδιαί­τε­ρα τα τελευ­ταία, δεν ήταν καθό­λου καλύ­τε­ρα: τα πρώ­τα επτά από αυτά
ήταν, για ορι­σμέ­να τμή­μα­τα του πλη­θυ­σμού, η επο­χή της πιστω­τι­κής και
κατα­να­λω­τι­κής μέθης, πάνω στα σωρευ­μέ­να ερεί­πια της παρα­γω­γι­κής βάσης της
χώρας. Αλλά, τα επό­με­να έξι χρό­νια ήταν το από­το­μο ξύπνη­μα από το μεθύ­σι και η
κάθο­δος στη Μνη­μο­νια­κή κόλα­ση, χωρίς κανέ­να φως στην άκρη του τού­νελ. Είναι πια
και­ρός να επι­χει­ρή­σου­με μια λυτρω­τι­κή έξοδο. 
Η ανά­κτη­ση της νομι­σμα­τι­κής κυριαρ­χί­ας, με την απεξάρτηση
της Τρά­πε­ζας της Ελλά­δος από την ΕΚΤ, τη λει­τουρ­γία της με κυβερνητική,
δημό­σια, κοι­νω­νι­κή ευθύ­νη και με την έκδο­ση εθνι­κού νομί­σμα­τος, θα προσφέρει
την ανα­γκαία ρευ­στό­τη­τα στην οικο­νο­μία, χωρίς τους επα­χθείς όρους των δανειακών
συμ­βά­σε­ων. Θα βοη­θή­σει απο­φα­σι­στι­κά στην ενί­σχυ­ση των εξα­γω­γών, στον περιορισμό
και στη στα­δια­κή υπο­κα­τά­στα­ση των εισα­γω­γών από εγχώ­ρια προ­ϊ­ό­ντα, στην
ενδυ­νά­μω­ση της παρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας και του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος. Θα
ευνο­ή­σει τη δημιουρ­γία θέσε­ων εργα­σί­ας μέσω ενός προ­γράμ­μα­τος αναγκαίων
δημο­σί­ων παρα­γω­γι­κών επεν­δύ­σε­ων, ανα­πτυ­ξια­κών πρω­το­βου­λιών των μεγάλων,
δημο­σί­ων επι­χει­ρή­σε­ων, στή­ρι­ξης του κοι­νω­νι­κού τομέα της οικο­νο­μί­ας και
απο­κα­τά­στα­σης της πίστω­σης στις μικρές και μεσαί­ες επι­χει­ρή­σεις. Η κατάργηση
των άδι­κων φορο­λο­γι­κών και άλλων βαρών στα μικρο­με­σαία εισο­δή­μα­τα και
επι­χει­ρή­σεις που επι­βάλ­λουν τα Μνη­μό­νια μόνο και μόνο για να εξυ­πη­ρε­τεί­ται το
αβί­ω­το χρέ­ος, θα ανα­ζω­ο­γο­νή­σει τη ζήτη­ση και θα ωθή­σει την ανά­πτυ­ξη. Συνολικά,
θα παρου­σιά­σου­με και θα θέσου­με υπό συζή­τη­ση ένα ειδι­κό σχέ­διο για την Ελλάδα,
που θα εφαρ­μό­ζει ένα ριζο­σπα­στι­κό, προ­ο­δευ­τι­κό πρό­γραμ­μα με εθνι­κό νόμι­σμα.  

ΓΙΑ ΜΙΑ
ΙΣΟΤΙΜΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ
Η έξο­δος από την οικο­νο­μι­κή «φυλα­κή» της Ευρω­ζώ­νης δεν
σημαί­νει εθνι­κή «αυτάρ­κεια» και διε­θνή πολι­τι­κή απο­μό­νω­ση, όπως ψευδώς
υπο­στη­ρί­ζουν οι αντί­πα­λοί μας. Αντί­θε­τα, εγκαι­νιά­ζο­ντας έναν άλλο δρόμο
ριζο­σπα­στι­κών αλλα­γών, ο ελλη­νι­κός λαός μπο­ρεί να γίνει φάρος ελπί­δας για τους
άλλους λαούς της Ευρώ­πης και του κόσμου, να εξα­σφα­λί­σει πολύ­τι­μες συμπάθειες,
στη­ρίγ­μα­τα και συμ­μα­χί­ες. Ο εναλ­λα­κτι­κός δρό­μος που προ­τεί­νου­με θα στε­ρή­σει την
Ελλά­δα μόνο από τις αλυ­σί­δες της, που την περιο­ρί­ζουν στον ρόλο του
ευρω­α­τλα­ντι­κού «οικό­πε­δου». Θα απε­λευ­θε­ρώ­σει, όμως, τις δυνα­τό­τη­τές της να
ανα­πτύ­ξει αμοι­βαία επω­φε­λείς σχέ­σεις με όλες τις χώρες που θα σέβο­νται την
κυριαρ­χία της και την από­φα­σή της να είναι φιλι­κή προς όλους τους λαούς του
κόσμου, χωρίς να είναι δεδο­μέ­νη για καμία δύναμη. 
Κεντρι­κή μας κατεύ­θυν­ση θα είναι μια νέα, ανεξάρτητη,
πολυ­διά­στα­τη πολι­τι­κή διε­θνών σχέ­σε­ων, στον ενερ­γεια­κό, οικο­νο­μι­κό και πολιτικό
τομέα. Διε­θνών σχέ­σε­ων, που δεν θα περιο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά στα στε­νά όρια
της Ε.Ε. Επι­διώ­κου­με μια ενερ­γη­τι­κή πολι­τι­κή συνερ­γα­σί­ας στη Μεσό­γειο, τα
Βαλ­κά­νια, τη Μέση Ανα­το­λή. Μια πολι­τι­κή που θα αξιο­ποιεί τις νέες δυνατότητες
αμοι­βαία επω­φε­λών συνερ­γα­σιών με τις ανα­δυό­με­νες δυνά­μεις των BRICS, τη
Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή και άλλες περιο­χές του πλανήτη. 
Τασ­σό­μα­στε κατά του νέου «Ψυχρού Πολέ­μου» και μιας
και­νούρ­γιας διαί­ρε­σης της Ευρώ­πης με την ύψω­ση νέου τεί­χους προς τη Ρωσία.
Αγω­νι­ζό­μα­στε ενα­ντί­ον των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επι­λο­γών και των στρατιωτικών
τυχο­διω­κτι­σμών του ΝΑΤΟ. Δεσμευό­μα­στε υπέρ της εξό­δου της Ελλά­δας από αυτόν τον
συνα­σπι­σμό, μια πολε­μι­κή μηχα­νή που δια­λύ­ει κρά­τη, κατα­δυ­να­στεύ­ει λαούς και
απο­στα­θε­ρο­ποιεί το ευρύ­τε­ρο γεω­πο­λι­τι­κό τόξο της περιο­χής μας, από την
ανα­το­λι­κή Ουκρα­νία μέχρι τη Μέση Ανα­το­λή. Αγω­νι­ζό­μα­στε για την απο­μά­κρυν­ση των
αμε­ρι­κα­νι­κών-νατοϊ­κών βάσε­ων, για τη μη συμ­με­το­χή της Ελλά­δας σε οποιονδήποτε
ιμπε­ρια­λι­στι­κό οργα­νι­σμό. Επι­διώ­κου­με την αντι­με­τώ­πι­ση των προ­βλη­μά­των που
δημιουρ­γούν στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις οι απαι­τή­σεις της Άγκυ­ρας με ειρηνικό
διά­λο­γο, στη βάση της πιστής τήρη­σης των διε­θνών συμ­φω­νιών, του διεθνούς
δικαί­ου και ειδι­κό­τε­ρα του Δικαί­ου της Θάλασσας. 
Είμα­στε σθε­να­ρά αντί­θε­τοι σε κάθε προ­σπά­θεια αλλαγής
των συνό­ρων στην περιο­χή μας. Απο­κρού­ου­με κάθε υπο­δαύ­λι­ση εθνικιστικών,
σοβι­νι­στι­κών τάσε­ων. Αγω­νι­ζό­μα­στε για δίκαιη και βιώ­σι­μη λύση του Κυπριακού,
στη βάση των απο­φά­σε­ων του ΟΗΕ, για μια Κύπρο ανε­ξάρ­τη­τη, χωρίς στρατεύματα
κατο­χής και ξένες βάσεις. Θεω­ρού­με ανα­γκαίο τον τερ­μα­τι­σμό της στρατιωτικής
συνερ­γα­σί­ας με το Ισρα­ήλ- δύνα­μη κατο­χής ξένων εδα­φών στην περιο­χή- και την
άμε­ση ανα­γνώ­ρι­ση του κρά­τους της Παλαι­στί­νης. Στε­κό­μα­στε αλλη­λέγ­γυοι με όλους
τους λαούς του κόσμου που αγω­νί­ζο­νται για ελευ­θε­ρία, δικαιο­σύ­νη και
αυτοδιάθεση. 
Η έξο­δος από την ευρω­ζώ­νη και η εφαρ­μο­γή ενός
ριζο­σπα­στι­κού προ­γράμ­μα­τος με πρω­τα­γω­νι­στή τον οργα­νω­μέ­νο λαό, συνε­πά­γε­ται ένα
δρό­μο σύγκρου­σης με τις επι­λο­γές της ΕΕ και τα αντι­δη­μο­κρα­τι­κά, υπερεθνικά
όργα­νά της. Για­τί ήδη από τη συν­θή­κη του Μάα­στριχτ, η δια­δι­κα­σία συγκρότησης
της ΕΕ εξυ­πη­ρε­τεί το νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρο σχέ­διο, ενι­σχύ­ει ιμπε­ρια­λι­στι­κές βλέψεις
των ηγε­τι­κών δυνά­με­ων και υπο­νο­μεύ­ει τη λαϊ­κή κυριαρχία. 
Απέ­να­ντι στην ανα­πό­φευ­κτη επί­θε­ση του
χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού κεφα­λαί­ου και των πολι­τι­κών του εκπρο­σώ­πων, ο λαός πρέ­πει να
είναι έτοι­μος για όλα. Το ζήτη­μα της απο­χώ­ρη­σης της Ελλά­δας από την Ε.Ε. μπορεί
να τεθεί εκ των πραγ­μά­των και ανά πάσα στιγ­μή στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη. Σ’ αυτή την
περί­πτω­ση, θα καλέ­σου­με το λαό να επι­μεί­νει στην εφαρ­μο­γή του προοδευτικού
προ­γράμ­μα­τος που έχει επι­λέ­ξει, παίρ­νο­ντας την από­φα­σή του για παρα­μο­νή ή όχι
στην Ε.Ε. με δημο­ψή­φι­σμα, όπως άλλω­στε έγι­νε και γίνε­ται σε άλλες ευρωπαϊκές
χώρες. 
Σε κάθε περί­πτω­ση, η έξο­δος από την ευρω­ζώ­νη και η
σύγκρου­ση με το ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της Ε.Ε. δεν σημαί­νει απο­μό­νω­ση της Ελλάδας
από το ευρω­παϊ­κό της περι­βάλ­λον. Θα απευ­θυν­θού­με ιδιαί­τε­ρα στους άλλους λαούς,
τα κοι­νω­νι­κά κινή­μα­τα και τις προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις των χωρών- μελών της Ε.Ε.
με τις οποί­ες μας συν­δέ­ουν μακρό­χρο­νοι οικο­νο­μι­κοί, πολι­τι­κοί και πολιτιστικοί
δεσμοί. Επι­διώ­κου­με να συμ­βά­λου­με στη δημιουρ­γία ενός πανευ­ρω­παϊ­κού κινήματος
γύρω από στό­χους που εκφρά­ζουν τα κοι­νά συμ­φέ­ρο­ντα του κόσμου της εργασίας,
ανε­ξαρ­τή­τως εθνικότητας. 
Σταθ­μό στην αντι­δρα­στι­κή μετάλ­λα­ξη της Ε.Ε. απο­τε­λεί η
επω­α­ζό­με­νη Δια­τλα­ντι­κή Εται­ρι­κή Σχέ­ση Εμπο­ρί­ου και Επεν­δύ­σε­ων (ΤΤΙΡ). Μια
συμ­φω­νία που παρα­δί­δει τα δημό­σια αγα­θά (νερό, παι­δεία, υγεία κλπ) στις
πολυ­ε­θνι­κές επι­χει­ρή­σεις, ανοί­γει διά­πλα­τα το δρό­μο στα γενε­τι­κά μεταλλαγμένα
τρό­φι­μα, ενώ καταρ­γεί κάθε έννοια εργα­τι­κού δικαί­ου και εθνι­κής κυριαρ­χί­ας που
μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει εμπό­διο στην ασυ­δο­σία των «επεν­δυ­τών». Θα αγω­νι­στού­με με
όλες μας τις δυνά­μεις, μαζί με όλα τα προ­ο­δευ­τι­κά κινή­μα­τα της Ευρώ­πης, για να
μην επι­κυ­ρω­θεί αυτή η συμ­φω­νία- έκτρωμα. 
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΑΝΤΟΥ, ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
Ουσιώ­δες συστα­τι­κό της εναλ­λα­κτι­κής μας πρό­τα­σης είναι
ο ριζο­σπα­στι­κός μετα­σχη­μα­τι­σμός του κρά­τους, της δικαιο­σύ­νης και της δημόσιας
διοί­κη­σης. Η απο­κα­τά­στα­ση και διεύ­ρυν­ση των δημο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών, από τον
χώρο εργα­σί­ας μέχρι το δικαί­ω­μα στη δια­δή­λω­ση, η διά­λυ­ση των ΜΑΤ και γενικότερα
η αντι­με­τώ­πι­ση των μηχα­νι­σμών κατα­στο­λής του «εχθρού- λαού», ο εκδημοκρατισμός
και η δια­φά­νεια στο χώρο των ΜΜΕ, η απο­φα­σι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση της δια­φθο­ράς και
της δια­πλο­κής, απο­τε­λούν τα πιο επεί­γο­ντα μέτρα σ’ αυτό το πεδίο. 
Παράλ­λη­λα, θα επα­νε­ξε­τά­σου­με τον ρόλο και την
κατεύ­θυν­ση των λεγό­με­νων «ανε­ξάρ­τη­των αρχών» σε καί­ριους τομείς που ρυθμίζουν
το τρα­πε­ζι­κό σύστη­μα, τις τηλε­πι­κοι­νω­νί­ες, την ενέρ­γεια, την ενη­μέ­ρω­ση κλπ.
Βεβαί­ως, άλλες ανε­ξάρ­τη­τες αρχές που μπο­ρούν να παί­ξουν χρή­σι­μο κοι­νω­νι­κό ρόλο,
όπως το ΑΣΕΠ, θα δια­τη­ρη­θούν και θα υπο­βοη­θη­θούν, με ενί­σχυ­ση της διαφάνειας
και του κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου. Επι­πλέ­ον, θα ξεκι­νή­σου­με μία ευρύ­τα­τη κοινωνική
δια­βού­λευ­ση για την εκ βάθρων ανα­θε­ώ­ρη­ση του Συντάγ­μα­τος και του όλου πολιτικού
συστή­μα­τος από μια νέα, Συντα­κτι­κή Εθνο­συ­νέ­λευ­ση, που θα προ­κύ­ψει από επόμενες
εκλο­γές. Κεντρι­κός στό­χος αυτής της ανα­θε­ώ­ρη­σης θα είναι η καθιέ­ρω­ση μιας νέας,
προ­ω­θη­μέ­νης Δημο­κρα­τί­ας, που θα συν­δυά­ζει την αντι­προ­σω­πευ­τι­κή με την άμεση,
την απο­τε­λε­σμα­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση με τη στή­ρι­ξη στη λαϊ­κή πρω­το­βου­λία και
αυτε­νέρ­γεια, τη λαϊ­κή συμ­με­το­χή και τις άμε­σες λαϊ­κές απο­φά­σεις, με βάση και
τις καλύ­τε­ρες διε­θνείς πρα­κτι­κές και εμπειρίες. 
Για εμάς η διεκ­δί­κη­ση της
κυβερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας δεν είναι αυτο­σκο­πός. Εντάσ­σε­ται στο συνο­λι­κό στό­χο της
διεκ­δί­κη­σης της πολι­τι­κής εξου­σί­ας από μια ευρύ­τε­ρη λαϊ­κή συμ­μα­χία. Υπηρετεί
ένα πρό­γραμ­μα άμε­σης διε­ξό­δου σήμε­ρα, που μπο­ρεί να επι­βλη­θεί από μια κυβέρνηση
η οποία θα στη­ρί­ζε­ται στη δύνα­μη του οργα­νω­μέ­νου λαού και στους δικούς του
δια­κρι­τούς θεσμούς, στο  εργα­τι­κό κίνη­μα, στο κίνη­μα της νεο­λαί­ας, στα
τοπι­κά και περι­βαλ­λο­ντι­κά κινή­μα­τα, στα κινή­μα­τα αλλη­λεγ­γύ­ης, στις μορφές
λαϊ­κής αυτο­ορ­γά­νω­σης. Η εφαρ­μο­γή ενός τέτοιου προ­γράμ­μα­τος μπο­ρεί να αλλάξει
τους κοι­νω­νι­κούς συσχε­τι­σμούς και να δια­μορ­φώ­σει τους όρους για τη χάρα­ξη ενός
άλλου δρό­μου για την ελλη­νι­κή κοι­νω­νία, με σοσια­λι­στι­κή προοπτική”.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted