Το αλογάκι Ντιαμαντίνο - Φαιακία

Το αλογάκι Ντιαμαντίνο

Το κυρια­κά­τι­κο σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Γιώρ­γου Ρού­ση στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ενδει­κτι­κό και του συναι­σθη­μα­τι­σμού του συγ­γρα­φέα, μας παρα­θέ­τει δια­φο­ρε­τι­κές εικό­νες της σημε­ρι­νής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας… Το προ­τεί­νου­με ενθέρ­μως προα ανά­γνω­ση και περισυλλογή…

Το αλο­γά­κι  Ντιαμαντίνο 
Παρα­θέ­τω τη
σύγκρι­ση  ανά­με­σα  σε παρελ­θόν και παρών, τεσ­σά­ρων διαφορετικού
περιε­χό­με­νου θεμά­των, έτσι όπως αυτά έτυ­χε να τα αντι­με­τω­πί­σω τη βδο­μά­δα που
μας πέρασε. 
-Κάπο­τε όταν κάποιος σπούδαζε
για­τρός, μηχα­νι­κός, ή νομι­κός εθε­ω­ρεί­το βέβαιο ότι θα εξα­σφά­λι­ζε μια σχετικά
άνε­τη ζωή.
Σήμε­ρα στο βαθ­μό που 
αυτές οι σπου­δές, πόσω μάλ­λον οι υπό­λοι­πες πανε­πι­στη­μια­κές σπου­δές , όχι μόνον
δεν εξα­σφα­λί­ζουν μια άνε­τη δια­βί­ω­ση, αλλά ούτε  μια στοι­χειώ­δη επιβίωση,
πολ­λοί είναι εκεί­νοι που συμ­βου­λεύ­ουν τους νέους για να επι­βιώ­σουν, είτε να
μετα­να­στεύ­σουν, είτε  αν βρουν εδώ κάποιο αφε­ντι­κό να του παρα­δο­θούν σαν
εν λευ­κώ επι­τα­γή και να ταυ­τί­σουν το βιός τους με τη δου­λειά τους, δηλαδή
να  ξεφεύ­γουν το λιγό­τε­ρο δυνα­τόν από  το ζωώ­δες βασί­λειο της
ανάγκης. 
-Κάπο­τε, μετά την πτώ­ση της
χού­ντας θα ήταν αδια­νό­η­το όχι μόνον κάποιος να κάνει δημό­σια  προπαγάνδα
υπέρ της, αλλά ακό­μη και να δηλώ­νει ότι υπήρ­ξε οπα­δός της.  Όσο για τους
αθω­ω­θέ­ντες βασα­νι­στές αυτοί έβρι­σκαν άσυ­λο υπό την προ­στα­σία  εφοπλιστών
εκτός Ελλάδας. 
Σήμε­ρα όχι μόνον παραχωρείται
στον  ΣΚΑΙ  άπλε­τος τηλε­ο­πτι­κός χρό­νος στα πρω­το­πα­λί­κα­ρα της
φασι­στι­κής «Χρυ­σής Αυγής»,  αλλά ταυ­τό­χρο­να αφαι­ρεί­ται από την
ηλε­κτρο­νι­κή έκδο­ση της εφη­με­ρί­δας «Καθη­με­ρι­νή» του ίδιου 
συγκρο­τή­μα­τος  των Αλα­φού­ζων η  ανα­κοί­νω­ση των δημο­σιο­γρά­φων της, οι
οποί­οι  προς τιμή τους τόλ­μη­σαν να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν για αυτήν την προκλητική
προβολή. 
-Κάπο­τε παρά τις όποιες
αντιρ­ρή­σεις μας, οι οποί­ες αν μη τι άλλο δεν μας στοί­χι­ζαν την κομ­μα­τι­κή μας
υπό­στα­ση,  γιορ­τά­ζα­με τις λήξεις των Συνε­δρί­ων μας  και την εκλογή
των νέων οργά­νων του κόμ­μα­τος μας έχο­ντας την πεποί­θη­ση ότι αυτό θα συμβάλει
στην ενδυ­νά­μω­ση του, στην ανά­πτυ­ξη του λαϊ­κού κινή­μα­τος , στην πορεία προς το
σοσιαλισμό. 
Σήμε­ρα αντί να
γιορ­τά­ζου­με, θλι­βό­μα­στε βλέ­πο­ντας να παρε­μπο­δί­ζε­ται να φτά­σει μέχρι το Συνέδριο
η όποια αντίρ­ρη­ση,  να  εξα­φα­νί­ζο­νται από τα ανώ­τε­ρα όργα­να του
κόμ­μα­τος, όλοι όσοι ψέλ­λι­σαν μια κάπως δια­φο­ρε­τι­κή από εκεί­νη του καθοδηγητικού
πυρή­να άπο­ψη, ή ακό­μη όσοι δεν στή­ρι­ζαν αυτόν τον πυρή­να αρκούντως
φανα­τι­κά,  να δια­πο­μπεύ­ο­νται με τον πλέ­ον βάναυ­σο τρό­πο όλοι εκεί­νοι που
εξέ­φρα­σαν ευθαρ­σώς τις αντιρ­ρή­σεις τους. Θλι­βό­μα­στε,  βλέ­πο­ντας το
κόμ­μα να επι­κυ­ρώ­νει με τον πλέ­ον επί­ση­μο τρό­πο  την αυτο­κα­τα­στρο­φή του.
-Κάπο­τε περι­μέ­να­με νάρ­θουν οι
Κυρια­κές, πηγαί­νο­ντας να απο­λαύ­σου­με το «μπα­λέ­το της εργα­τι­κής τάξης», 
δηλα­δή  βλέ­πο­ντας  το Θρύ­λο, το Βάζε­λο, ή το Δικέ­φα­λο. Ξεφεύ­γα­με έτσι
έστω για  λίγο από την ρου­τί­να της καθη­με­ρι­νό­τη­τας,  και ξεχνούσαμε
τα προ­βλή­μα­τα μας.
Σήμε­ρα  που τόχου­με πιο
πολύ από ποτέ ανά­γκη, πάμε και βλέ­που­με έναν Ολυ­μπια­κό που δεν βλέ­πε­ται, ένα
Βάζε­λο που με 37 βαθ­μούς πίσω του πανη­γυ­ρί­ζει επει­δή  απέ­σπα­σε ισοπαλία
από αυτόν τον αξιο­θρή­νη­το  Ολυ­μπια­κό, και αλλοί­μο­νο μια ιστο­ρι­κή και
μεγά­λη ΑΕΚ να κιν­δυ­νεύ­ει να πέφτει κατηγορία.
Όταν λοι­πόν το παρελ­θόν είναι
από κάθε άπο­ψη καλύ­τε­ρο από το παρών, όταν η Ελλά­δα όπου κι’ αν ταξι­δέ­ψου­με μας
πλη­γώ­νει, δεν είναι δυνα­τόν να παρα­μέ­νου­με απα­θείς και να  ανεχόμαστε
αυτόν τον παρα­λο­γι­σμό ως φυσι­κή κατάσταση. 
Και αν δεν παρέμ­βου­με για να αντιστρέψουμε
αυτήν τη ροή των πραγ­μά­των,  αυτή η πισω­δρό­μη­ση τόσο της Ελλά­δας όσο
άλλω­στε  και του κόσμου ολά­και­ρου, δεν θα απο­τε­λεί μια πρό­σκαι­ρη μικρή
καθο­δι­κή πορεία στα πλαί­σια του  συνο­λι­κού ανο­δι­κού ζικ-ζακ της ιστορικής
εξέ­λι­ξης, αλλά μια  δίχως επι­στρο­φή κατρα­κύ­λα στην βαρβαρότητα. 
Ας πάψου­με λοι­πόν σε όλους
τους τομείς να εθι­ζό­μα­στε στο υπάρ­χων και ας επι­διώ­ξου­με την ανα­τρο­πή του.
Ας πάψου­με να αντι­δρού­με σαν
εκεί­νο το αλο­γά­κι, τον Ντια­μα­ντί­νο, στο οποίο ανα­φέ­ρε­ται ο Γκράμ­σι, το οποίο
επει­δή είχε γεν­νη­θεί μέσα σε ένα ορυ­χείο, από μια φορά­δα που μετέ­φε­ρε κάρα με
μεταλ­λεύ­μα­τα, του ήταν αδια­νό­η­το να δια­νοη­θεί  ότι θα μπο­ρού­σε να ζήσει
ελεύ­θε­ρο  στα λιβά­δια   υπό το φως του ήλιου.
Ας   σπά­σου­με τα
δεσμά της τρο­με­ρής δύνα­μης της συνήθειας.

                                                                                                
Γιώρ­γος Ρούσης

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted