Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης

τα ντό­μπερ­μαν της ενη­μέ­ρω­σης (Ελευ­θε­ρο­τυ­πία, Τετάρ­τη 9 Φεβρουα­ρί­ου 2011)
Η «πόλις» έχει αρχί­σει να κόβε­ται στα δύο. Μας μιλούν πλέ­ον σαν να είμα­στε δού­λοι -θέλουν «συμ­βά­σεις μιας ημέ­ρας», «απο­λύ­σεις χωρίς απο­ζη­μιώ­σεις», θέλουν τις κόρες μας στο χαρέ­μι τους, τους γιους μας στη δού­λε­ψή τους, γιου­σου­φά­κια.
Αυτοί που λήστε­ψαν τη χώρα, αυτοί που έβγα­λαν τα λεφτά τους στο εξω­τε­ρι­κό, θέλουν τώρα με εργα­λείο την ακρο­δε­ξιά κατο­χι­κή κυβέρ­νη­ση Παπαν­δρέ­ου να έχουν να δια­θέ­τουν και να κατέ­χουν ανθρώ­πους των 500 Ευρώ.
Μας μιλούν με φερέ­φω­να (όπως άλλο­τε με τα κατο­χι­κά μεγά­φω­να) τους καθε­στω­τι­κούς δημο­σιο­γρά­φους.
Η «πόλις» κόβε­ται στα δύο, το παρα­κά­τω κεί­με­νο δεν είναι επί προ­σω­πι­κού. Είναι περί του επερ­χό­με­νου εκφα­σι­σμού…
Τι Τρό­μος είναι αυτός;!
Το κεντρι­κό δελ­τίο ειδή­σε­ων του Μέγκα.
Τι οργου­ε­λι­κός εφιάλ­της!
Σαν τα κορά­κια παρα­μο­νεύ­ουν οι δύο απ’ τους παρου­σια­στές, η κυρία Τρέ­μη και ο κ. Πρε­τε­ντέ­ρης να αρπά­ξουν απ’ το στό­μα του καλε­σμέ­νου τους, όταν δεν είναι φιλο­κυ­βερ­νη­τι­κός, την κου­βέ­ντα του, να την δαγκώ­σουν να την δια­στρέ­ψουν, να την ανα­σκο­λο­πί­σουν και να του τη δώσουν πίσω να την φάει, να τού κάτσει στον λαι­μό, να πνι­γεί, να σκά­σει -και αυτό το λένε διά­λο­γο, ενη­μέ­ρω­ση, ειδή­σεις.
Τι οργου­ε­λι­κός τρό­μος είναι αυτός! Αυτό το φρι­κτό δίδυ­μο δεν επι­τί­θε­ται με μένος ταλι­μπάν ενα­ντί­ον των στό­χων του μόνον με το (απύ­λω­το, ιτα­μό και υπερ­φί­α­λο) στό­μα του, αλλά με όλην τη γλώσ­σα του σώμα­τός του να κορυ­βα­ντιά, να ωρύ­ε­ται, να σκού­ζει, να προ­σβάλ­λει, να ειρω­νεύ­ε­ται -είναι αυτό ειδή­σεις; έστω σχό­λιο μέσα στις ειδή­σεις; είναι άπο­ψη;
Οχι, είναι τρο­μο­κρα­τία! Είναι προ­πα­γάν­δα! Είναι κου­στου­μά­τος ταλι­μπα­νι­σμός, είναι φασι­σμός, είναι, ακό­μα χει­ρό­τε­ρα, εθι­σμός των θεα­τών στον φασι­σμό.
Τίπο­τα απ’ όσα γίνο­νται σε αυτό το δελ­τίο δεν έχει σχέ­ση με τη δημο­σιο­γρα­φι­κή δεο­ντο­λο­γία, ρωτά­νε και απα­ντά­νε οι ίδιοι, δια­κό­πτουν όποιον γου­στά­ρουν και το στό­μα τους στά­ζει μέλι μόνον μπρο­στά στους κυβερ­νη­τι­κούς και τους φίλους τους. Αλλά, το πιο θλι­βε­ρό είναι όταν για «ξεκάρ­φω­μα» οι δύο αυτοί παρου­σια­στές (των οποί­ων, του­λά­χι­στον η ταπει­νό­της μου δεν είναι συνά­δελ­φος) κάνουν τάχα ζόρι­κες ερω­τή­σεις στους υπουρ­γούς, ανά­λο­γες με εκεί­νες που θα έκα­ναν δου­λι­κά στους αφε­ντά­δες τους σε άλλες επο­χές.
Δεν ξέρω αν λέει αλή­θεια η AGB ή η Πωστη­λέν τώρα, για τη θεα­μα­τι­κό­τη­τα αυτού του δελ­τί­ου, ούτε με νοιά­ζει αν είναι πρώ­το ή έσχα­το. Με νοιά­ζει ότι είναι όνει­δος για τη δημο­σιο­γρα­φία, πλη­γή για τη δημο­κρα­τία, ντρο­πή για την πολι­τι­κή.
Ούτε απο­ρώ με τους πολι­τι­κούς που πάνε και προ­σκυ­νά­νε τα ξόα­να της τηλε­ο­πτι­κής τυραν­νί­δας στην πιο απε­χθή τους μορ­φή, αμφι­σβη­τώ όμως ότι οι πολί­τες δεν αισθά­νο­νται έστω κι απ’ τον κανα­πέ τους τον κίν­δυ­νο που πηγά­ζει απ’ αυτήν την τηλε­ο­πτι­κή χού­ντα -αυτό το διαρ­κές εξου­σια­στι­κό ξεσά­λω­μα του πρα­σι­νο­φρου­ρι­σμού. Αυτής της ανω­φε­λούς γλί­τσας που σπα­ρά­ζει τη χώρα παρα­πά­νω από δυο δεκα­ε­τί­ες τώρα.
Αυτός ο συν­δυα­σμός γκαι­μπε­λι­σμού και στα­λι­νι­σμού παντός και­ρού, όστις υπο­στή­ρι­ξε υπό την δορά του εκσυγ­χρο­νι­σμού με τον πιο καθω­σπρε­πί­στι­κο τρό­πο ό,τι πιο αισχρό μάς έχει συμ­βεί τα τελευ­ταία χρό­νια, απ’ το άγος του Χρη­μα­τι­στη­ρί­ου έως την απο­κο­πή των μισθών και τις επι­χει­ρη­σια­κές ή ατο­μι­κές συμ­βά­σεις, αυτός ο συν­δυα­σμός, καλά οχυ­ρω­μέ­νος από αφε­ντι­κά, χορη­γούς, δια­φη­μι­στές, τρα­πε­ζί­τες και συν-ένο­χους δημο­σιο­γρά­φους, έχει βλά­ψει τον λαό και το πολί­τευ­μα περισ­σό­τε­ρο απ’ όσον έβλα­ψε η μαύ­ρη πανώ­λης το Λον­δί­νο και τις τρεις φορές που το επι­σκέ­φθη­κε.
Η ενη­μέ­ρω­ση είναι δικαί­ω­μα του λαού.
Το δελ­τίο του Μέγκα και τα άλλα δελ­τία όπως αυτό δεν ενη­με­ρώ­νουν τον λαό, τον στρα­βώ­νουν, τον αιχ­μα­λω­τί­ζουν, τον χει­ρα­γω­γούν.
Βγαί­νουν στον αέρα, που είναι περιου­σία του λαού, μόνο και μόνο για να τον τρο­μο­κρα­τή­σουν, για να τον κάνουν να κάθε­ται σού­ζα, οι σταθ­μοί αυτοί είναι η μαύ­ρη χειρ και η σιδε­ρέ­νια φτέρ­να των δια­πλε­κό­με­νων – είναι εχθροί του λαού με περι­κε­φα­λαία.
Την περι­κε­φα­λαία της οίη­σης, του (ραγιά­δι­κου) θρά­σους, του κυνι­σμού, του αμο­ρα­λι­σμού, της αναι­σχυ­ντί­ας, της αγέ­νειας – με έναν λόγο: μιλά­νε στον λαό σαν να μιλούν σε κατσα­ρί­δες…
Ντρο­πή!
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 9.ΙΙ.2011 stathis@enet.gr