ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

ΤΑ
ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Η ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ
ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η Χρυ­σή
Αυγή (εφε­ξής ΧΑ) επω­ά­στη­κε στο συνο­λι­κό κλί­μα των
τελευ­ταί­ων χρό­νων, ως η  αντι­δρα­στι­κή – νεο­να­ζι­στι­κή απά­ντη­ση στην κρί­ση της
αγο­ραί­ας κοι­νω­νί­ας μας. Και χρειά­στη­κε, μετά τη σωρεία των εγκλημάτων
της εγκλη­μα­τι­κής (κατά την κυβέρ­νη­ση)
αυτής οργά­νω­σης, της συμ­μο­ρί­ας κατ’ άλλους, η δολο­φο­νία ενός
νέου αντι­φα­σί­στα, για να ξυπνή­σει η κυβέρ­νη­ση και να συλλάβει
τον αρχη­γό και ανώ­τε­ρα στε­λέ­χη των νεο­να­ζί.

Το γεγο­νός αυτό είναι κατ’ αρχήν θετι­κό. Δηλα­δή η
κυβέρ­νη­ση έπρα­ξε αυτό που όφει­λε να είχε κάνει: Εφάρ­μο­σε «τον
νόμον». Τώρα θέλει να παρου­σιά­ζε­ται ως προ­στά­της της νομι­μό­τη­τας και
της Δημο­κρα­τί­ας. Αλλά: Πρώ­τον, οι ευθύ­νες της είναι δεδομένες,
επει­δή άφη­σε το τέρας του νεο­να­ζι­σμού να επω­ά­ζε­ται ανε­νό­χλη­το. Και
δεύ­τε­ρο, δεν εγκα­τέ­λει­ψε ορι­στι­κά την ιστο­ρι­κά αβά­σι­μη, προπαγανδιστική
«θεω­ρία των δύο άκρων».

Με βάση
τους υπάρ­χο­ντες νόμους, εξάρ­θρω­σε μέρος της εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης. Θα
προ­χω­ρή­σει στην ολο­κλη­ρω­τι­κή εξάρ­θρω­ση; Και αν ψηφί­σει κάποιο νέο τρο­μο­νό­μο για
να νομι­μο­ποι­ή­σει τα μέτρα της, θα τον δια­τη­ρή­σει για να τον στρέ­ψει, αν
χρεια­στεί, προς την αντί­θε­τη κατεύθυνση;

Η ΧΑ είναι γέν­νη­μα της κρί­σης. Είναι η
ακραία φασι­στι­κή απά­ντη­ση, από τη σκο­πιά μέρους της κυρί­αρ­χης τάξης, στη
σημε­ρι­νή κρί­ση. Αλλά η ΧΑ ψηφί­στη­κε από 400.000 πολί­τες και
αντι­προ­σω­πεύ­ε­ται στη Βου­λή με 18 «βου­λευ­τές».

Πώς έφτα­σε λοι­πόν η ελληνική
κοι­νω­νία,η χώρα που δημιούρ­γη­σε το μεγα­λύ­τε­ρο αντι­στα­σια­κό κίνη­μα στην
κατο­χή ενα­ντί­ον των ναζί, να ψηφί­σει, με αυτό το ποσο­στό, τους νοσταλ­γούς της
ναζι­στι­κής θηριωδίας;

Πρώτη,
αντι­κει­με­νι­κή αιτία της ανό­δου του νεο­να­ζι­σμού, είναι η κρίση
της ιδιό­μορ­φα αγο­ραί­ας κοι­νω­νί­ας μας, συγκε­κρι­μέ­νη, τοπι­κή περί­πτω­ση της
μεγα­λύ­τε­ρης στην ιστο­ρία παγκό­σμιας καπι­τα­λι­στι­κής κρίσης.

Κατά μια αφε­λή, δήθεν μαρ­ξι­στι­κή άπο­ψη,
η κρί­ση οδη­γεί στην επα­νά­στα­ση. Αλλά ο Λένιν προει­δο­ποιού­σε: Η οικο­νο­μι­κή κρίση
δεν οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα στην επα­νά­στα­ση. Μπο­ρεί να συνε­χί­σει να εξε­λίσ­σε­ται σε
μια κατά­στα­ση απο­τελ­μά­τω­σης και σήψης. Η ιστο­ρία εδι­καί­ω­σε με τον πιο
τρα­γι­κό τρό­πο τον Λένιν: Η κρί­ση της δεκα­ε­τί­ας του ’30, εξέ­θρε­ψε τα
τέρα­τα του φασι­σμού και του ναζι­σμού. Και σήμε­ρα, επο­χή κρί­σης του ευρωπαϊκού
καπι­τα­λι­σμού, άρχι­σαν να έρπουν, αλλού αραιό­τε­ρα και αλλού πιο πυκνά, τα
δηλη­τη­ριώ­δη φίδια του ρατσι­σμού και του νεο-ναζισμού.

Η ΧΑ είναι πολι­τι­κό κόμ­μα. Ταυ­τό­χρο­να,
οργά­νω­ση δολο­φό­νων. Οι δύο όψεις είναι αλλη­λέν­δε­τες και
συνυπεύθυνες.

Στην αρχή δει­λά, στη
συνέ­χεια όλο και περισ­σό­τε­ρο φανε­ρά η ΧΑ δια­κή­ρυ­σε τη ναζι­στι­κή της ιδεολογία.
Ταυ­τό­χρο­να παρου­σια­ζό­ταν ως «αντι­συ­στη­μι­κή» δύνα­μη. Στην ουσία, αντιδραστικά
πατριω­τι­κή, απα­τη­λά λαϊ­κι­στι­κή, ρατσι­στι­κή. Εν τέλει, υπη­ρέ­της με τα δικά της
μέσα, του συστή­μα­τος. Η προ­πα­γάν­δα τους είχε όμως απή­χη­ση στα πιο καθυστερημένα,
πολι­τι­κά ανώ­ρι­μα, εξα­θλιω­μέ­να στρώ­μα­τα, όπως και στα κατε­στρα­μέ­να από τη
μνη­μο­νια­κή πολι­τι­κή μικρο­α­στι­κά στρώματα.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ;

Ένας απλός (απλοϊ­κός) συλλογισμός,
οδη­γεί σε ένα τρα­γι­κό συμπέ­ρα­σμα: H κρί­ση και η εκποί­η­ση του κοι­νω­νι­κού πλούτου
και της χώρας, είχε ως συνέ­πεια μία «ενστι­κτώ­δη» αντί­δρα­ση: Την
απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση των αστι­κών κομ­μά­των στη συνεί­δη­ση μεγά­λου μέρους του ελληνικού
λαού.

Αλλά η απα­ξί­ω­ση των κομ­μά­των των
υπεύ­θυ­νων για την κρί­ση, σε προ­κα­τει­λημ­μέ­νες ή ανώ­ρι­μες συνει­δή­σεις, γενικεύεται
με ένα άλμα χωρίς λογι­κή: Όλοι ίδιοι είναι! Ο δρό­μος προς τον εθνι­κι­σμό, τον
αντι­δρα­στι­κό πατριω­τι­σμό, το ρατσι­σμό, ορια­κά το νεο-ναζι­σμό, είναι πλέον
ανοι­κτός. Ο παρα­δο­σια­κός δεξιός που δηλώ­νει ότι δεν θα ψηφί­σει Σαμα­ρά, θα
ψηφί­σει πιθα­νόν ΧΑ. Η κοι­νω­νία μας καταρ­ρέ­ει. Οι άνθρω­ποι, και ειδι­κά οι νέοι
χωρίς μέλ­λον, ανα­ζη­τούν ένα στή­ριγ­μα. Μια ελπίδα.

Για­τί όμως η ΧΑ εμφα­νί­ζε­ται στα μάτια των οπαδών
της ως φορέ­ας κάποιου μέλ­λο­ντος; Ως δύνα­μη κοι­νω­νι­κής ανασυγκρότησης;
Εδώ, μαζί με τον οικο­νο­μι­κό, υπει­σέρ­χε­ται καθο­ρι­στι­κά και ο παρά­γων της
ιδεολογίας.

Ας σκια­γρα­φή­σου­με, όσο
επι­τρέ­πει ο χώρος, τα κρί­σι­μα σημεία της ιστο­ρί­ας της χώρας μας στα τελευ­ταία 70
χρόνια.

Με την είσο­δο των ναζιστικών
στρα­τευ­μά­των, η βασι­λι­κή οικο­γέ­νεια και μέρος του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού της
κυρί­αρ­χης τάξης, διέ­φυ­γαν στη Μέση Ανα­το­λή. Στό­χος: Nα σωθούν και να
προ­ε­τοι­μά­σουν, ως εντο­λο­δό­χοι των Άγγλων, την επι­στρο­φή τους στην περίπτωση
ήττας του άξο­να. Λιπο­τά­κτες και ριψά­σπι­δες, συνερ­γά­στη­καν με τους Άγγλους για να
χτυ­πή­σουν το δημο­κρα­τι­κό – αντι­στα­σια­κό κίνη­μα των Eλλή­νων στρα­τιω­τών της Μέσης
Ανατολής.

Την ίδια επο­χή, το ΚΚΕ
υπήρ­ξε ο πρω­τερ­γά­της και οργα­νω­τής της Εθνι­κής, δηλα­δή της Λαϊ­κής Αντίστασης,
ενα­ντί­ον των τριών κατα­κτη­τών. Το αντι­στα­σια­κό κίνη­μα της χώρας μας
ήταν, ανα­λο­γι­κά με τον πλη­θυ­σμό, το μεγα­λύ­τε­ρο της κατα­κτη­μέ­νης Ευρώ­πης. Τι
έκα­νε και την ίδια περί­ο­δο η ηγε­σία των αστι­κών κομ­μά­των; Οι μεν, δραπέτευσαν.
Οι δε, λού­φα­ξαν. Άλλοι συνερ­γά­στη­καν: Έγι­ναν όργα­νο του κατα­κτη­τή. Φυγά­δες και
μη, δημιούρ­γη­σαν ασή­μα­ντες οργα­νώ­σεις (ΕΔΕΣ, ΕΟΚ κ.λπ.) με σαφή αντι-ΕΑΜικό,
αντι­κομ­μου­νι­στι­κό χαρα­κτή­ρα. Απο­κο­ρύ­φω­μα: Τα Τάγ­μα­τα Ασφα­λεί­ας που δολοφονούσαν,
απαγ­χό­νι­ζαν, βία­ζαν, λεη­λα­τού­σαν, μαζί με τους ναζί. Ο εμφύ­λιος πόλε­μος στην
Ελλά­δα είχε αρχί­σει με πρω­το­βου­λία της κυρί­αρ­χης τάξης, πριν από την
απελευθέρωση.

Οι πολι­τι­κοί
φυγά­δες επα­νήλ­θαν μαζί με τους Άγγλους ως «απε­λευ­θε­ρω­τές». Σήμε­ρα είναι γνωστό
ότι ο Τσώρ­τσιλ (οι Άγγλοι) είχαν απο­φα­σί­σει να εξο­ντώ­σουν το λαϊ­κό – δημοκρατικό
κίνη­μα. Δεν πέρα­σαν τρεις μήνες από την απε­λευ­θέ­ρω­ση και οι Άγγλοι και
τα όργα­νά τους εγκαι­νί­α­σαν τον πόλε­μο κατά της Αρι­στε­ράς (Δεκέμ­βρης ’44). Μετά
τη «συμ­φω­νία» (;) της Βάρ­κι­ζας, κρά­τος και παρα­κρά­τος άρχι­σαν συστη­μα­τι­κά την
εξό­ντω­ση των αγω­νι­στών. Οι φυλα­κές γέμι­σαν από κατο­χι­κούς. Οι κατα­δί­κες και οι
εκτε­λέ­σεις των αγω­νι­στών ήταν η εκδί­κη­ση της μαύ­ρης Ελλά­δας ενα­ντί­ον του ΕΑΜικού
ανα­γεν­νη­τι­κού κινήματος.

Έτσι,
κρά­τος και παρα­κρά­τος προ­ε­τοί­μα­σαν τον εμφύ­λιο. Οι δοσί­λο­γοι νίκη­σαν με τα όπλα
και τη βοή­θεια των Άγγλων και των Αμε­ρι­κα­νών. Η χρε­ω­κο­ποη­μέ­νη αστι­κή τάξη
επα­νήλ­θε στην εξου­σία με τα ξένα όπλα και τα δολάρια.

Έτσι εγκαι­νιά­στη­κε το καθε­στώς της υπο­τέ­λειας: Η δουλική
εξάρ­τη­ση και ταυ­τό­χρο­να ένα τρο­μο­κρα­τι­κό καθε­στώς μαύ­ρης αντί­δρα­σης, πολιτικής
και ιδε­ο­λο­γι­κής. Αλλά, παρά την τρο­μο­κρα­τία και τις εκτε­λέ­σεις που συνεχίζονταν
χρό­νια μετά τη λήξη του Εμφυ­λί­ου (θυμη­θεί­τε τον Μπε­λο­γιάν­νη και τους συντρόφους
του, τον τρα­γι­κό Πλου­μπί­δη) με τις φυλα­κές και τους τόπους εξο­ρί­ας γεμά­τους από
αγω­νι­στές, με το Μακρο­νή­σι (νέο Παρ­θε­νώ­να) και τη Γυά­ρο, η Αρι­στε­ρά δεν
λύγισε.

Εμψυ­χω­μέ­νη από τα
ανθρω­πι­στι­κά ιδα­νι­κά της Αντί­στα­σης και του Σοσια­λι­σμού,
απο­δε­κα­τι­σμέ­νη, με ένα μεγά­λο μέρος των μαχη­τών του Δημο­κρα­τι­κού
Στρα­τού στις χώρες του σοσια­λι­σμού, όχι μόνο δια­τή­ρη­σε ακμαίο το
φρό­νη­μα και το ηθι­κό της ανά­στη­μα, αλλά ανα­δεί­χθη­κε, με το σχή­μα της ΕΔΑ, σε
αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση. Ακό­μα, μπό­ρε­σε, παρά την τρο­μο­κρα­τία, να ηγεμονεύσει
στο χώρο των γραμ­μά­των και του πολι­τι­σμού, προ­νο­μια­κό πάντο­τε χώρο της
ουμα­νι­στι­κής Αριστεράς.

Αρχές δεκα­ε­τί­ας
του ’60. Το ένα «άκρο», το καθε­στώς της υπο­τέ­λειας, της αντί­δρα­σης, του
σκο­τα­δι­σμού και του αντι­κομ­μου­νι­σμού. Στο άλλο άκρο, το πατριω­τι­κό, δημοκρατικό
κίνημα.

Η δικτα­το­ρία ήταν η
απά­ντη­ση του καθε­στώ­τος της υπο­τέ­λειας (γραι­κύ­λων και ξένων) στο αναγεννητικό
κίνη­μα της Αρι­στε­ράς. Επτά χρό­νια με φυλα­κές, εξο­ρί­ες και δολο­φο­νί­ες και με τον
πολι­τι­σμι­κό σκο­τα­δι­σμό του «ελλη­νο­χρι­στια­νι­κού πολι­τι­σμού». Αλλά
αντί­θε­τα με τον σοφό Κένταυ­ρο της αρχαιό­τη­τας, ο γελοί­ος Κένταυ­ρος του
«ελλη­νο­χρι­στια­νι­κού πολι­τι­σμού» δεν κατέ­κτη­σε τις συνει­δή­σεις των πολι­τών. Όμως
οι προ­ο­δευ­τι­κές ιδέ­ες, υπό διωγ­μόν, ήταν δύσκο­λο να φτά­σουν στις λαϊ­κές μάζες
και προ­πα­ντός, στο λαό της υπαίθρου.

Και
ήλθε το τέλος της χού­ντας, η λεγό­με­νη Μετα­πο­λί­τευ­ση, ένας άνε­μος ελευ­θε­ρί­ας και
αισιο­δο­ξί­ας και μια σχε­τι­κά ομα­λή πολι­τι­κή ζωή. Πέρα­σαν από τότε σχε­δόν σαράντα
χρόνια.

Η Ελλά­δα «ανα­πτύ­χθη­κε»!
Η σχε­τι­κή ευμά­ρεια συνο­δεύ­τη­κε από νέες ιδέ­ες και νέες μορ­φές πολιτισμού:
Κοσμο­πο­λι­τι­σμό, γνω­σιο­λο­γι­κό σχε­τι­κι­σμό, το χυδαίο αστι­κό υλι­σμό, τον ηθι­κό και
πολι­τι­κό σχε­τι­κι­σμό. Ταυ­τό­χρο­να, μεγά­λα έργα, ρεμού­λα, μίζες,
πλου­τι­σμός των απα­τε­ώ­νων. Το ψάρι βρω­μά­ει από το κεφά­λι, αλλά η βρω­μιά του
προ­χω­ρεί και στο υπό­λοι­πο σώμα.

Και μετά
δεν «ήλθαν οι μέλισ­σες»! Ενέ­σκη­ψε η κατα­στρο­φή. Η κρί­ση, η πεί­να και οι
αυτο­κτο­νί­ες. Και το παρα­κρά­τος που περ­νού­σε μια περί­ο­δο χει­μέ­ριας νάρ­κης στα
σκο­τει­νά υπό­γεια της κοι­νω­νί­ας, ξύπνησε.

Η ΧΑ είναι η τερα­το­γέ­νε­ση που προ­έ­κυ­ψε από τη
σύμ­φυ­ση των κατα­λοί­πων του παρα­κρά­τους, των πολι­τι­κών και βιο­λο­γι­κών αυτογόνων
της αντί­δρα­σης, των ακρο­δε­ξιών νοσταλ­γών της δημο­κρα­τί­ας, των κατε­στραμ­μέ­νων από
την κρί­ση μικρο­α­στι­κών στρω­μά­των και εκεί­νων που δεν είχαν την πολι­τι­κή και
πολι­τι­σμι­κή ωρι­μό­τη­τα για να δια­κρί­νουν τα αίτια της κρί­σης. Πώς θα
μπο­ρού­σαν τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα να γίνουν μέτο­χοι ενός ανα­γεν­νη­τι­κού λαϊκού
πολι­τι­σμού στις μετα­πο­λε­μι­κές συν­θή­κες της ανοι­χτής ή συγκα­λυμ­μέ­νης βίας, της
κυριαρ­χί­ας των ιδε­ο­λο­γι­κών μηχα­νι­σμών της αστι­κής τάξης και των αντικειμενικών
δυσκο­λιών για τη διά­δο­ση των ιδε­ών της Αριστεράς;

Aλλά, όλοι οι ψηφο­φό­ροι της ΧΑ δεν είναι νεο­να­ζί. Όσοι
ψήφι­σαν ΧΑ έχουν προ­σω­πι­κές ευθύ­νες. Αλλά ας μη χαρί­σου­με τους παρασυρμένους
στην εγκλη­μα­τι­κή οργάνωση.

Και η
Αρι­στε­ρά; Θα βρει τη δύνα­μη να ξεπε­ρά­σει τις κατα­γω­γι­κές αγκυλώσεις
της; Να γίνει ο δια­φω­τι­στής και οργα­νω­τής ενός πλα­τιού πολι­τι­κού και
πολι­τι­σμι­κού αιτή­μα­τος ανα­γέν­νη­σης της χώρας.

Σήμε­ρα δια­κυ­βεύ­ε­ται το μέλ­λον μιας ακό­μη γενιάς. Αν
χαθεί και αυτή η ευκαι­ρία, μια νέα περί­ο­δος βαρ­βα­ρό­τη­τας θα κυριαρ­χή­σει στη χώρα
μας. Η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να γίνει δύνα­μη και οργα­νω­τής ενός πλατιού
αντι­φα­σι­στι­κού κινή­μα­τος. Την ίδια στιγ­μή πρέ­πει να πρω­το­στα­τή­σει, σύμ­φω­να με
την παρά­δο­ση της Αρι­στε­ράς, σε ένα κίνη­μα σωτη­ρί­ας του ελλη­νι­κού λαού. Ειδι­κά να
πρω­το­στα­τή­σει στις κινή­σεις αλλη­λεγ­γύ­ης στα θύμα­τα της κρί­σης. Αλλά οι κρίσεις
θα ανα­πα­ρά­γο­νται όσο θα υπάρ­χει καπιταλισμός.

Η Αρι­στε­ρά λοι­πόν οφεί­λει να ξεκα­θα­ρί­σει τους
λογα­ρια­σμούς της με το παρελ­θόν, να ανα­συ­γκρο­τη­θεί ιδε­ο­λο­γι­κά, πολι­τι­κά και
οργα­νω­τι­κά με στρα­τη­γι­κό στό­χο, το σοσιαλισμό.

Τα προη­γού­με­να σημεία δεν απο­τε­λούν στά­δια μιας
γραμ­μι­κής εξε­λι­κτι­κής πορεί­ας. Απο­τε­λούν στιγ­μές, με την
εγε­λια­νή και τη μαρ­ξι­στι­κή έννοια του όρου, μιας ενιαί­ας επαναστατικής
δια­δι­κα­σί­ας, με σημεία ρήξε­ων, στην πορεία προς τον στρα­τη­γι­κό στό­χο: το
σοσιαλισμό.