Τη δική του προ­σέγ­γι­ση επι­χει­ρεί στο ζήτη­μα της ΕΡΤ και ειδι­κό­τε­ρα της σύν­θε­σης του νέου της διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου αλλά και των προ­ο­πτι­κών της δημό­σιας ραδιο­τη­λε­ό­ρα­σης, επι­χει­ρεί ο γνω­στός Κώστας Βαξε­βά­νης… 

Ταγ­μα­τάρ­χες και λοχα­γοί μιας
άθλιας κατάστασης

Καλύ­τε­ρα να δια­φω­νείς λέγοντας
αυτό που πιστεύ­εις παρά να συμ­φω­νείς λέγο­ντας ψέμα­τα ή να σιω­πάς και να γίνεσαι
εχθρός του εαυ­τού σου. Δεν πρό­κει­ται για φιλο­σο­φι­κή διά­θε­ση αλλά για το
συμπέ­ρα­σμα που με οδη­γεί να γρά­ψω για όσα συμ­βαί­νουν με την ΕΡΤ. Η αλήθεια
είναι πως το απο­φεύ­γω εδώ και και­ρό για­τί ξέρω πως ό,τι και να γρά­ψω, ακό­μη και
αν πρό­κει­ται για πράγ­μα­τα που έχω πει ή γρά­ψει από το 2010, θα βρε­θούν οι
επαγ­γελ­μα­τί­ες της επι­τη­δευ­μέ­νης καχυ­πο­ψί­ας να πουν πως τα γρά­φω για­τί ήθε­λα να
γίνω Πρό­ε­δρος ή διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος ή κάτι σχε­τι­κό και μεγα­λό­σχη­μο στην ΕΡΤ. Το
αν ήθε­λα ή όχι το ξέρε­τε όσοι δια­βά­ζε­τε αυτό το site, αλλά το να τα βάζεις με
την ανοη­σία είναι σα να επι­μέ­νεις να αδειά­σεις τη λίμνη του Μαρα­θώ­να με το
κουτάλι.

Στη συνε­δρί­α­ση της Κ.Ε του
Σύρι­ζα, κατά τη διάρ­κεια της ομι­λί­ας του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέ­ξη Τσί­πρα που αφορούσε
κυρί­ως όσα κρί­σι­μα συμ­βαί­νουν με την Οικο­νο­μία, υπήρ­ξε μια δια­κο­πή της ομιλίας
του από τον συν­δι­κα­λι­στή της ΠΟΣΠΕΡΤ Πανα­γιώ­τη Καλ­φα­γιάν­νη, ο οποί­ος φώνα­ξε για
να ακου­στεί πως  «η ΕΡΤ ανοί­γει χωρίς
τους εργα­ζό­με­νους». Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας απά­ντη­σε πως  η ΕΡΤ δεν ανοί­γει για να πιά­σουν δου­λειά οι
εργα­ζό­με­νοι αλλά για να υπάρ­χει αντι­κει­με­νι­κή και πλου­ρα­λι­στι­κή ενημέρωση.

Η δήλω­ση του Τσί­πρα νομί­ζω πως
εκφρά­ζει την αντί­λη­ψη της μεγά­λης πλειο­ψη­φί­ας σε αυτή τη χώρα. Η ΕΡΤ πρέ­πει να
απο­τε­λέ­σει την εναλ­λα­κτι­κή ενη­μέ­ρω­ση στο ισο­πε­δω­μέ­νο τοπίο της προπαγανδιστικής
ενη­μέ­ρω­σης και της δια­πλο­κής. Την επαγ­γελ­μα­τι­κή δημο­σιο­γρα­φία και την
ουσια­στι­κή ψυχα­γω­γία απέ­να­ντι στις μοντα­ζιέ­ρες και τον πολι­τι­σμό των δημοσίων
σχέ­σε­ων. Για να προ­λά­βω λογι­κές ερω­τή­σεις, «αυτό θα γίνει με το Λάμπη
Ταγ­μα­τάρ­χη;». Η άπο­ψή μου για τον Ταγ­μα­τάρ­χη είναι γνω­στή. Είναι ο άνθρω­πος ο
οποί­ος προ­σπά­θη­σε επα­νει­λημ­μέ­να και κατά­φε­ρε να κόψει το «Κου­τί της Πανδώρας»
από την ΕΡΤ. Είναι αυτός ο οποί­ος είχε δημιουρ­γή­σει άτυ­πες επιτροπές
λογο­κρι­σί­ας της εκπο­μπής, η οποία έβγαι­νε στον αέρα μετά από ανταλλαγή
επι­στο­λών κάθε φορά και σίγου­ρα μετά τη μία το ξημέ­ρω­μα αντί στην κανο­νι­κή  ώρα μετά­δο­σης. Ο Ταγ­μα­τάρ­χης ήταν αυτός που
συκο­φα­ντι­κά και επι­τή­δεια άφη­σε να εννο­εί­ται πως παίρ­νω 1,5 εκα­τομ­μύ­ρια μισθό
από την ΕΡΤ επει­δή τον κατη­γό­ρη­σα για λογο­κρι­σία. Ήταν αυτός που έκο­ψε τον
Βαρου­φά­κη από τη Δημό­σια τηλε­ό­ρα­ση. Για όλα αυτά υπάρ­χουν ερω­τή­σεις του Δημήτρη
Παπα­δη­μού­λη στο Ελλη­νι­κό Κοινοβούλιο.

Αλλά το θέμα δεν είναι τι έκανε
σε μένα και στο Βαρου­φά­κη αλλά στη Δημό­σια Τηλε­ό­ρα­ση. Είναι ο άνθρω­πος που
προ­ή­γα­γε για την ΕΡΤ τις Eurovision, τα ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­να τηλε­ο­πτι­κά νταχτιρντί
(πάντα συγκε­κρι­μέ­νων εται­ρειών παρα­γω­γής) και έδω­σε διπλά­σια χρή­μα­τα (τα χρήματά
μας) για να πάρει η ΕΡΤ το Champions League, όταν τα μεγά­λα ιδιω­τι­κά κανά­λια με
τα δια­φη­μι­στι­κά πακέ­τα δεν το έκα­ναν. Δεν ξέρω αν ισχύ­ουν όλα αυτά για το οποία
τον κατη­γο­ρούν και εξη­γούν τη γαλα­ντο­μία που επε­δεί­κνυε σε παρα­γω­γές, αλλά τον
θεω­ρώ ανί­κα­νο να εκφρά­σει τη νέα εικό­να και να εφαρ­μό­σει τη νέα πραγματιότητα
στη Δημό­σια τηλε­ό­ρα­ση. Προ­έρ­χε­ται από τη δημο­σιο­γρα­φία των καλών δημοσίων
σχέ­σε­ων, των κότε­ρων, από την κάστα των μανα­τζα­ραί­ων που ανα­κυ­κλώ­νο­νται συνεχώς
στον κάδο της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης χαζο­χα­ρου­με­νιάς από τον οποίο βγαί­νουν για να
μιλή­σουν σε μια πετυ­χη­μέ­νη εκδή­λω­ση που έχουν οργα­νώ­σει. Άρα δεν θεω­ρώ πως ο
Ταγ­μα­τάρ­χης μπο­ρεί. Δεν μπο­ρεί όμως ούτε ο Καλ­φα­γιάν­νης και όσα εκφράζει.
Δηλα­δή ο συν­δι­κα­λι­σμός με την απαί­τη­ση της συν­διοί­κη­σης και τα παρά­ση­μα της
παθογένειας.

Στις 19 Σεπτεμ­βρί­ου του 2010,
είχα δώσει μια συνέ­ντευ­ξη στη Real News, στην οποία ρωτή­θη­κα για την ΕΡΤ που
τότε είχα κλη­θεί να υπη­ρε­τή­σω ως δημιουρ­γός της εκπο­μπής «το Κου­τί της
Παν­δώ­ρας». Σε αυτή τη συνέ­ντευ­ξη είχα πει: «Η ΕΡΤ προ­σπα­θεί να ισσοροπήσει
ανά­με­σα στην ανα­γκαιό­τη­τα, τον πραγ­μα­τι­κό της ρόλο και σε αυτό που έμα­θε τόσα
χρό­νια στρε­βλά ως ρόλο της. Μέσα της υπάρ­χουν άνθρω­ποι με γνώ­ση και καλλιέργεια
αλλά και γρα­φειο­κρά­τες, τεμπέ­λη­δες και ανί­κα­νοι. Ποιοί θα επι­κρα­τή­σουν; Αυτό
είναι το μεγα­λύ­τε­ρο στοί­χη­μα». Μετά από μερι­κές μέρες, ο Παναγιώτης
Καλ­φα­γιάν­νης και η ΠΟΣΠΕΡΤ έβγα­λαν μια ανα­κοί­νω­ση στην οποία απαι­τού­σαν να
ζητή­σω συγνώ­μη από τους εργα­ζό­με­νους της ΕΡΤ που απο­κα­λού­σα τεμπέ­λη­δες. Είχα
απα­ντή­σει τότε πως δεν ξέρω για­τί από όσα είπα κρά­τη­σαν για τον εαυ­τό τους τον
προσ­διο­ρι­σμό του τεμπέ­λη, αλλά θεώ­ρη­σα και τότε, θεω­ρώ και τώρα πως κάποιο λόγο
θα είχαν.

Εκτο­τε συνέ­βη το εξής
κατα­πλη­κτι­κό. Όπο­τε ο Λάμπης Ταγ­μα­τάρ­χης δεν κατά­φερ­νε να κόψει και να
λογο­κρί­νει μια εκπο­μπή μου, υπήρ­χε μια στά­ση εργα­σί­ας της ΠΟΣΠΕΡΤ, η οποία
προ­κη­ρυσ­σό­ταν τυχαία, τις μέρες και τις ώρες που είχα εκπο­μπή. Υπήρ­ξε χρονιά
που για το λόγο ευτό έπαι­ξαν ελά­χι­στες εκπο­μπές μου και ανα­γκά­στη­κα να
δια­μαρ­τυ­ρη­θώ στην ΕΣΗΕΑ όπου οι συνά­δελ­φοι μου είπαν «μα τι να κάνου­με έτσι
απο­φα­σί­ζει η ΠΟΣΠΕΡΤ».

Το συν­δι­κα­λι­στι­κό όργα­νο της ΕΡΤ,
δεν δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε για την ποιό­τη­τα του προ­γράμ­μα­τος, για τη μετα­τρο­πή της ΕΡΤ
σε απο­θή­κη κομ­μα­τι­κών ρου­σφε­τιών, για τους συμ­βού­λους με τους μισθούς των
20.000 ευρώ. Δεν περι­φρού­ρη­σε την αντι­κει­με­νι­κή ενη­μέ­ρω­ση και τον πλουραλισμό,
τα όπλα της δημο­σιο­γρα­φί­ας. Δεν προ­σπά­θη­σε να βάλει φρέ­νο στις αργο­μι­σθί­ες και
τους κομ­μα­τι­κούς εγκά­θε­τους, δεν προ­στά­τε­ψε το δημό­σιο χαρα­κτή­ρα της ΕΡΤ. Ήρθε
η στιγ­μή που το πλή­ρω­σαν όλοι οι εργα­ζό­με­νοι στην ΕΡΤ. Η συγκυ­βέρ­νη­ση έριξε
μαύ­ρο στην ΕΡΤ, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως επι­χεί­ρη­μα εκεί­να ακρι­βώς τα στοιχεία
παθο­γέ­νειας που με την ανο­χή της ΠΟΣΠΕΡΤ κατα­σκεύ­α­σαν οι κυβερ­νή­σεις στο
Ραδιομέγαρο.

Στις απο­θή­κες της Μεσογείου
εξα­φα­νί­ζο­νταν χιλιό­με­τρα φιλμ που κανέ­νας δεν χρη­σι­μο­ποιού­σε, υπερσύγχρονες
μοντα­ζιέ­ρες δεν έμπαι­ναν σε λει­τουρ­γία «για να μην απει­λη­θούν θέσεις εργασίας»,
υπε­ρω­ρί­ες γρά­φο­νταν σε λίγους και ημέ­τε­ρους, επι­δό­μα­τα ανή­λι­κου τέκνου
εισπράτ­το­νταν από γονείς τρια­ντά­χρο­νων παιδιών,οι καλοί υπέ­κυ­πταν στο ρόλο που
καθιέ­ρω­ναν οι εγκά­θε­τοι και η ενη­μέ­ρω­ση παρέ­με­νε μια κυβερ­νη­τι­κή εντο­λή. Δεν
τους ενό­χλη­σαν ποτέ οι μικτές παρα­γω­γές (τύπου Θεο­δω­ρά­κη) στις οποί­ες η ΕΡΤ
έβα­ζε όλα τα μέσα (στού­ντιο, κάμε­ρες, συνερ­γεία, βάρ­διες) και ο ιδιώ­της δύο
τρεις δημο­σιο­γρά­φους εμφα­νί­ζο­ντας ένα μεγά­λο αδι­καιο­λό­γη­το ποσό παρα­γω­γής το
οποίο στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έκα­νε η ΕΡΤ και όχι ο ίδιος. Ο ερτι­κός συνδικαλισμός,
απλώς ήθε­λε λόγο σε αυτά και όχι ανα­τρο­πή όλων αυτών.

Στο νέο νομο­σχέ­διο για την ΕΡΤ,
του υπουρ­γού Επι­κρα­τεί­ας Νίκου Παπ­πά, ο παλιός ερτι­κός συν­δι­κα­λι­σμός αξί­ω­νε οι
εκπρό­σω­ποι της ΠΟΣΠΕΡΤ και όχι αυτοί που εκλέ­γο­νται από το σύνο­λο των
εργα­ζό­με­νων να είναι μέλη του Δ.Σ της ΕΡΤ. Μια ακό­μη από­δει­ξη πως ως
συν­διοί­κη­ση των εργα­ζό­με­νων, αντι­λαμ­βά­νο­νται τους εαυ­τούς τους στις καρέκλες.

Η νέα ΕΡΤ δεν εξα­σφα­λί­ζε­ται ούτε
με ταγ­μα­τάρ­χες, ούτε με λοχα­γούς μιας άθλιας κατά­στα­σης, αλλά με την ελεύθερη
λει­τουρ­γία της, δηλα­δή την απε­λευ­θέ­ρω­ση πρω­τί­στως από τον κυβερνητικό
ενα­γκα­λι­σμό. Ακό­μη όμως και αν γίνει λάθος στην επι­λο­γή των προ­σώ­πων, το
σημα­ντι­κό είναι να μην γίνει λάθος σε αυτό που θέλου­με όλοι από τη Δημόσια
Τηλε­ό­ρα­ση. Αν υπάρ­ξει λαν­θα­σμέ­νη οριο­θέ­τη­ση όσων πρέ­πει να είναι η ΕΡΤ ακόμη
και τα σωστά πρό­σω­πα θα γίνουν μέρος του λάθους. Αντι­θέ­τως, η κοινωνική
λει­τουρ­γία της ΕΡΤ, η σχέ­ση με την σωστή ενη­μέ­ρω­ση και τον πλου­ρα­λι­σμό, η
από­φα­ση να στα­μα­τή­σει η παθο­γέ­νεια (ακό­μη και αν δυσα­ρε­στη­θούν κάποιοι που
καβά­λι­σαν το κομ­μα­τι­κό άρμα για να τους μετα­φέ­ρει πιο πάνω) θα κατα­δεί­ξουν αργά
ή γρή­γο­ρα και τα λάθος πρόσωπα.